《พ่ายรักชายาอ๋อง》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

ในทางกลับกัน มิใช่ว่าหลี่หยางเกิงจะไม่รู้ว่าภรรยาของเขาหวาดระแวงตนเอง เพราะคิดเอาไว้แล้วว่านางอาจจะสงสัย ระหว่างทางจึงพยายามแวะนั่นแวะนี่ตลอดทาง เผื่อซูหยุนอี้จะสอบถามกับคนสนิทของเขา เท่านั้นยังไม่พอ เขาได้จ้างให้คนสร้างกำยานกลิ่นเดียวกันกับถุงหอมของพระชายาเฉินอ๋อง แม้จะไม่เหมือนเสียทีเดียวแต่ก็เกือบจะใกล้เคียง ถึงกระนั้นหยางเกิงก็คิดไม่ถึงว่า ภรรยาของตนไม่เพียงไม่เชื่อคำกล่าว กลับยังลอบสั่งคนให้ไปสืบหาร้านที่เขาอ้างว่าเป็นที่ซื้อกำยานหรือเครื่องหอมนั้นอีกด้วย แม้จะไม่รู้อะไร แต่หลี่หยางเกิงรู้ดีว่าคนตระกูลซูไม่ได้เชื่อใจเขาถึงเพียงนั้น แม้เขาจะพิสูจน์ตัวเองไปหลายครั้งหลายครา ทั้งเรื่องตระกูลฟางและส่งลูกพี่ลูกน้องเข้าไปสืบข่าวในจวนของเฉินอ๋อง แต่ก็ยังถูกตระกูลซูจัดวางให้อยู่วงนอกในบางครั้งอยู่ดี หลังจากอาบน้ำ ชายหนุ่มก็หยิบเอากล่องกำยานที่ซื้อมานำมาใส่ในกระถางกำยาน ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด กลิ่นนี้มันทำให้เขาสบายใจ ตัวเขานั่งอ่านตำราอยู่บนเตียงแต่จิตใจกลับลอยไปถึงเมืองตงหยาง “ท่านพี่” หยุนอี้เห็นสามีกำลังนั่งอ่าน

ราชองครักษ์หนุ่มนึกสงสัยในคำสั่งไม่น้อย“เฝ้าดูหรือพ่ะย่ะค่ะ” ฉีฟงถามด้วยความสงสัย เพราะเขามีหน้าที่อารักขาท่านอ๋อง หากต้องเฝ้าพระชายา ก็หมายความว่าเรื่องนี้สำคัญ แต่สำคัญอย่างไรเล่า?“ใช่ เราสงสัยว่านางอาจจะมีความลับที่คาดไม่ถึงซ่อนอยู่” พอได้ฟังอย่างนั้นฉีฟงก็เข้าใจความต้องการของเจ้านายทันที“ส่วนเจ้าอาหลี ไปสืบดูว่านางติดต่อกับผู้ใดหรือไม่ในช่วงนี้ แม้แต่การสั่งซื้อของกับร้านค้า หรือพูดคุยกับชาวบ้านทั่วไป ข้าต้องการรู้ทั้งหมด”เป็นเรื่องปกติที่การกระทำของจูจื่อหรานจะทำให้เฉินอ๋องสงสัย เพราะชายหนุ่มไม่อาจล่วงรู้ได้ว่า แท้จริงแล้วนางเป็นใครกันแน่ หากเขารู้ว่าเบื้องหลังร่างกายและใบหน้างดงามของจูจื่อหรานนั้น ซ่อนวิญญาณของฟางหลินเซียนอยู่เรื่องราวคงไม่เป็นเช่นนี้แน่นอนทางด้านหลินเซียนที่เพิ่งเคยก้าวเข้ามาในจวนเจ้าเมืองครั้งแรกก็รู้สึกประหม่าชอบกล แม้จะมีความทรงจำของแม่นางจื่อหรานคอยช่วยให้รู้ว่าอะไรเป็นอะไรแต่กลับไม่คุ้นชินในอะไรหลาย ๆ อย่างนางกลับมาที่นี่เพราะต้องการทบทวน แต่ดูเหมือนเพียงก้าวเข้ามาในจวน ก็เกิดความสงสัย

“ตระกูลฟางเกี่ยวอะไร ข้าไม่เคยต้องการใส่ร้ายผู้ใด แล้วเหตุใดเจ้าถึงพูดเรื่องตระกูลฟางขึ้นมา” ดูเหมือนความเข้าใจของทั้งสองจะสับสนมากขึ้น เมื่อมีการเอ่ยถึงตระกูลฟาง “ไหน ๆ ก็พูดมาถึงเพียงนี้ หม่อมฉันไม่กลัวที่จะเอ่ยแล้ว อย่างไรก็คงต้องตายวันนี้ เรื่องที่พระองค์ร่วมมือกับตระกูลหลี่ ตระกูลซู และองค์รัชทายาทใส่ร้ายตระกูลฟาง หม่อมฉันรู้หมดแล้วเพคะ หลักฐานในช่องลับนั่นเฉลยความจริงทุกอย่างแล้ว” เฉินอ๋องได้ฟังก็เดินไปหยิบหลักฐานชิ้นที่ว่าออกมา “หากข้ามีหลักฐานจริง คงไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่าอยู่เช่นนี้หรอกพระชายา” ‘หลักฐานปลอม’ ที่หยิบออกมาจากช่องลับถูกส่งให้กับหลินเซียนทันที” และข้าไม่เคยคิดร้ายต่อตระกูลฟางอย่างแน่นอน ข้ากับใต้เท้าฟางนั้นรู้จักกันดี อีกทั้ง...” เฉินอ๋องไม่ได้บอกไปว่าเขารู้จักกับตระกูลฟางดีกว่าที่ผู้ใดจะคาดคิดเสียอีก “ของปลอมหรือ?” หลินเซียนเปิดดูหลักฐานอีกครา และหลังจากพิจารณาสิ่งที่อยู่ในมือ ก็อดไม่ได้ที่จะครางเบา ๆ ออกมาอย่างเสียดาย “เป็นเพียงของที่ใช้ล่อเสือออกจากถ้ำ แ

“ดูท่าน้องสาวของเจ้าคงรั้งใจเสด็จอาไว้ไม่ได้จริง ๆ” องค์รัชทายาทบอกกับหลี่หยางเกิงที่ไร้ซึ่งคำพูดไปแล้ว หลังจากสั่งข่าวไปให้ซุนรั่วอีกฝ่ายก็ยังไม่ตอบอะไรกลับมาเลยแม้แต่นิด และจากการที่เขาเคยไปเห็นเองกับตา คำขององค์รัชทายาทก็ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นแค่เรื่องหาทางใกล้ชิดท่านอ๋อง แล้วล้วงความลับเกี่ยวกับของที่ซ่อนอยู่ในห้องหนังสือนางยังจัดการไม่ได้ หลี่ซุนรั่วได้กลายเป็นหมากเสียไปแล้วทางด้านซุนรั่วที่พยายามจนไม่รู้จะพยายามอย่างไรแล้วจึงแสร้งทำเป็นป่วย“เจ้าไปบอกท่านอ๋องว่าข้าอาเจียนและเวียนหัว” นางเอ่ยบอกกับนางกำนัลประจำตัว“แต่ว่า...” แม้นางกำนัลจะขัดแต่นางก็ยังย้ำคำเดิม“ไปจัดการตามที่ข้าว่า ต่อให้ต้องโกหกหรือกินอะไรเพื่อให้อาเจียนจริง ๆ ตอนนี้ข้าก็ต้องดิ้นรนทำแล้ว” ซุนรั่วบอกกับนางกำนัลคนสนิทนางเคยคิดว่านางเป็นคนที่ท่านอ๋องโปรดปราน ส่วนงานที่องค์รัชทายาทหรือท่านพี่ส่งมาให้ก็ประปรายไม่ได้ยากอะไร เพิ่งรู้วันนี้ว่าทุกอย่างมันยากกว่าที่นางคิดมาก และยากยิ่งขึ้นตั้งแต่จูจื่อหรานเข้ามาในจวนอ๋องแห่งนี้หากไม่มีสตรีนางนั้น นางคง

“ให้พระชายาอยู่ที่นี่ก่อนเถิด พระนางจะได้สบายตัว ข้าเองก็จะเปลี่ยนชุดอยู่ที่ห้องข้าง ๆ ชั่วครู่เท่านั้น เสร็จแล้วเจ้าค่อยเข้ามาดูแลต่อก็ได้ ตอนนี้ไปหาชุดมาเปลี่ยนให้พระนางก่อนดีกว่า” ไป่ฮวาแม้จะซื่อสัตย์แต่บางเรื่องก็ไม่ทันคนนัก จึงออกไปตระเตรียมของตามคำที่ชายารองบอกหลังจากไป่ฮวาออกไป จูจื่อหรานก็เริ่มออกอาการอย่างที่ควรจะเป็นเวลาที่ถูก ยากำหนัด เสียงอู้อี้บ่นพึมพำว่าร้อนทั้งยังพยายามดึงทึ้งชุดทางการที่ใส่อยู่หลายชั้นออกด้วยความทรมานและความไม่สบายตัวหลี่ซุนรั่วเห็นอย่างนั้นก็ลอบยิ้มอย่างพอใจ พลางมองอาการกระสับกระส่ายของจูจื่อหราน ซึ่งเกิดจากกำยานที่จุดจนฟุ้งไปทั้งห้อง แต่ที่นางไม่เป็นอะไรก็เพราะกินยาแก้เอาไว้แล้ว ท่าทางเช่นนี้ของจูจื่อหราน ทำให้หลี่ซุนรั่วพอใจจนเผลอยกยิ้มสะใจอยู่หลายต่อหลายครั้งและเมื่อเห็นอีกคนคล้ายจะหมดสติ หญิงสาวก็เดินไปห้องด้านข้างอย่างเชื่องช้าเพราะนางมั่นใจว่า ตนจะไม่โดนยาที่ตนเป็นคนใช้แน่นอนซุนรั่วออกไปเปลี่ยนชุดก่อนจะออกไปสั่งให้นางกำนัลที่เดินอยู่แถวนั้นไปแจ้งแก่ท่านอ๋องว่า พระชายาคงกลับไปที่งานไม่ไหวแล้วเนื่องจากฤทธิ