《พ่ายรักชายาอ๋อง》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

ฟางหลงรู้สึกว่าก่อนหน้านี้ตนเป็นบุรุษโง่เขลาเขาควรจะทำเช่นนี้ตั้งแต่แรกแล้ว อย่างไรฐานะของพระชายาที่เสด็จพี่ประทานให้ก็เมินเฉยไม่ได้ เขาสามารถใช้ข้ออ้างนี้แก้ต่างกับซุนรั่วได้ และเพียงไปปลอบนางสักคืน ก็คงจะทำให้หญิงสาวพอใจแล้ว ความวุ่นวายในจวนอ๋องจะได้สงบขึ้นเสียที“ท่านอ๋องเพคะ”เสียงเรียกของซุนรั่วทำให้เฉินอ๋องหยุดชะงักทันที และภาพนั้นก็ไม่พ้นสายตาของหลินเซียน ดวงตาคู่งามซึ่งมีประกายความไม่พอใจปรากฏขึ้น ก่อนจะเสไปมองทางอื่น เมื่อคืนยังอยู่กับนาง แต่ตอนนี้กลับให้ชายารองของตนกอดแข้งกอดขา สำหรับหลินเซียน เฉินอ๋องจึงเป็นเพียง ‘บุรุษมักมาก’ เท่านั้น“ไปกันเถิด ไป่ฮวา ข้าจะแต่งตั้งเจ้าเป็นหัวหน้านางกำนัล และจัดการที่นี่เสียใหม่ ดูเหมือนหลายสิ่งหลายอย่างจะอยู่ผิดที่ผิดทางไปเสียหมด คงต้องเสียเวลาปรับปรุงอีกมาก” ซุนรั่วที่ได้ยินคำกล่าวของสตรีที่ตนเกลียดชังก็พลันปั้นปึ่งขึ้นมา และรีบฟ้องเฉินอ๋องอย่างมีจริตจะก้านทันที“ดูนางสิเพคะ พระองค์มอบอำนาจให้นางยังไม่ทันถึงเค่อ นางก็หมายจะจัดแจงนั่นนี่เสียแล้ว” เฉินอ๋องรำคาญเรื่องเช่นนี้เป็นที่สุด ทว่าเขาก็ต้องนิ่งเอาไว้ ซุนรั่วนั้นเป็นหมากที่เขายังไม่

ตกกลางคืน ฟางหลงจึงไปหาพระชายาของตนที่เรือนซิ่งฮวา เพราะรู้สึกว่าตอนกลางวันที่เขาไล่นางกลับเรือนเช่นนั้นเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำ แต่จะทำอย่างไรได้ เขายังต้องการข่าวจากซุนรั่วจึงต้องทำตัวเอาใจนาง และต้องทำให้นางคิดว่าตนเป็นคนโปรดไปก่อน อย่างน้อยก็ยังพอเป็นประโยชน์ “พระองค์ เหตุใดถึงเสด็จมาเวลานี้อีกแล้วเพคะ” หญิงสาวเอ่ยถามตรงประเด็นจนพระสวามีตอบไม่ถูก “เจ้าไม่คิดจะชวนข้าเข้าเรือนก่อนหรือ” หลินเซียนที่นั่งอ่านตำรารับลมอยู่นอกเรือนยิ้มจาง ๆ “คงไม่จำเป็นกระมัง ประเดี๋ยวพระองค์ก็ไปแล้ว” ท่าทางไม่ต้อนรับของพระชายาทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าคงโดนนางโกรธเข้าให้แล้ว และเพราะเหตุนั้นเขาจึงไม่ได้เอ่ยออกไปว่า หลี่ซุนรั่วนำข่าวใดมาบอก อันที่จริงเขาก็อยากเปิดใจคุยกับนางในเรื่องขั้วอำนาจในราชวงศ์สักครั้ง แต่เพราะยังไม่ไว้ใจชายาของตนมากพอ ตำแหน่งเฉินอ๋องที่เขาถือครองอยู่ เป็นฐานะผู้ปกครองที่ดินที่ทุกฝั่งทุกฝ่ายต่างหมายปองมากที่สุด พระชายาเช่นนางก็ควรจะรู้เอาไว้ แม้จะคิดว่านางคงมีความรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ไม่มากก็น้อย แต่รายละเอียดนั้นคงไม่ใช่

“พระชายาหายดีแล้วหรือ” องค์รัชทายาทเอ่ยถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินมากับเสด็จอาของตัวเอง“ขอประทานอภัยเพคะ หม่อมฉันคงจะพักผ่อนน้อยจนเกินไป ทำให้ทรงเป็นกังวลแล้ว”“ไม่เป็นอะไร เราเข้าใจ อันที่จริงเราออกจะดีใจด้วยซ้ำที่เสด็จอาดูจะใส่ใจพระชายาถึงเพียงนี้” แม้คำพูดนั้นจะเอ่ยกับเฉินอ๋องและพระชายา แต่สายตาขององค์รัชทายาทกลับเหลือบไปมองหลี่ซุนรั่วที่นั่งอยู่อีกฝั่งราวกับมีความนัยขณะเดียวกันเฉินอ๋องก็อดไม่ได้ที่จะสังเกตท่าทางที่แปลกไปของจูจื่อหราน “เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่” ชายหนุ่มถามเมื่อรู้สึกว่านางดูกังวลกว่าปกติ ความจริงแล้วเขาไม่เคยเห็นนางมีท่าทางเช่นนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียวนับแต่อยู่ด้วยกันมา“ไม่เป็นอะไรเพคะ หม่อมฉันคงนอนน้อยเกินไปจริง ๆ” หลินเซียนบอกกับเฉินอ๋องและหันไปมองเจ้ากรมโยธาอย่างหลี่หยางเกิงอีกครั้ง แน่นอนว่ามันทำให้นางกังวลใจแต่อย่างไรก็ต้องอดทน หากเพียงเท่านี้ยังบังคับตนเองให้ไม่กลัวไม่ได้ แล้วจะทำการใหญ่กว่านี้ได้อย่างไรหากยังมองอีกฝ่ายแล้วเห็นเพียงภาพการตายของตนเอง ความหวังในการแก้แค้นก็คงต้องพับเก็บไปเสียแล้วทางด้านหยา

หลินเซียนลุกออกจากเตียงของท่านอ๋อง นางไม่รู้ว่าเหตุใดเมื่อคืนชายหนุ่มถึงทำอย่างนั้น แต่สิ่งที่นางพอใจอย่างหนึ่งคือการที่เฉินอ๋องปฏิเสธหลี่ซุนรั่วต่อหน้าทุกคน นั่นคงทำให้อีกฝ่ายได้รับความอับอายบ้าง ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ได้พอใจถึงขั้นต้องมาวุ่นวายกับท่านอ๋องทั้งคืนเช่นนี้“จะไปไหน” เสียงเข้มดังขึ้น พร้อมกับมือใหญ่ที่จับข้อมือเล็กเอาไว้ ทำให้หลินเซียนต้องหันกลับไปตอบคำถามพระสวามีที่ยังนอนอยู่“เช้าแล้วเพคะ หม่อมฉันจะกลับไปที่เรือนซิ่งฮวา อีกอย่างตอนนี้มีแขกต้องดูแลต้อนรับ มีหลายเรื่องให้ต้องจัดการ” ทว่าคำตอบธรรมดาสามัญนั้น กลับทำให้เฉินอ๋องแสดงอาการไม่พอใจขึ้นมาทันที“ดูท่าทางพระชายาจะเต็มอกเต็มใจต้อนรับแขกเสียจริง” หลินเซียนในร่างจื่อหรานมองพระสวามีด้วยความสงสัยท่านอ๋องกล่าวผิดไปหลายส่วน แขกที่มาทั้งหมดล้วนเป็นแขกของเขา นางในฐานะพระชายาอ๋องจำต้องดูแล แล้วเหตุใดถึงต้องมาทำท่าทางไม่พอใจใส่นางด้วยเล่า“ต้องเต็มใจอยู่แล้วสิเพคะ องค์รัชทายาท เจ้ากรมโยธาล้วนเป็นแขกของพระองค์มิใช่หรือ หม่อมฉันเป็นชายาของพระองค์ก็ควรจะดูแลเรื่องนี้” เฉินอ๋องพ่นลมหายใจแรงแสดงออกชัดว่าไม่พอใจ แต่แน่นอนว่าหลินเซีย

“พอพี่ชายของเจ้ากลับไปก็มาวุ่นวายที่นี่อีกแล้วหรือน้องสาว” หลินเซียนที่ยามนี้กำลังช่วยฝนหมึกให้กับท่านอ๋องเอ่ยทักหลี่ซุนรั่วที่ดูนางจะพยายามขึ้นกว่าแต่ก่อน“พระชายาพูดอะไรเช่นนั้นเพคะ หม่อมฉันก็มาหาท่านอ๋องเป็นปกติ”หลินเซียนทำเป็นนึกขึ้นได้ก่อนจะเอ่ยออกมา “แต่ท่านอ๋องเคยบอกเจ้าไปเมื่อไม่กี่วันก่อนแล้วไม่ใช่หรือว่า หากไม่เรียกก็ไม่จำเป็นต้องเจียดเวลาอันแสนมีค่าของเจ้ามา”เฉินอ๋องถอนหายใจ ยามได้ยินทั้งสองคุยกันอยู่นานสองนาน เพราะเสียงนั้นทำลายสมาธิของเขาเหลือเกิน“เรามิได้เอ่ยเช่นนั้น” ซุนรั่วกำลังจะยิ้มอย่างเป็นต่อ “เราบอกว่าไม่ต้องเสนอหน้ามาหากไม่มีเรื่องที่ควร เพราะเจ้าทำผิด แล้ว ตำรามารยาทสตรีกับตำราวิสัยภรรยา ที่เราสั่งให้เจ้าคัดลอก ทำเสร็จแล้วหรือถึงได้มาวุ่นวายที่นี่” สตรีแซ่หลี่หุบยิ้มลงทันที เมื่อไม่รู้จะตอบคำถามของท่านอ๋องเช่นไรเมื่อสองสามวันก่อน ก่อนที่องค์รัชทายาทและหลี่หยางเกิงจะเดินทางกลับ หญิงสาวมาที่ห้องทรงงานที่อยู่ในเรือนหลักของท่านอ๋องและมีปากเสียงกับพระชายาเหมือนทุกครั้ง จึงถูกท่านอ๋องลงโทษทั้งที่นางทำเช่นนี้