พ่ายรักชายาอ๋อง

ในแคว้นจ้าวมีเรื่องเล่าอันน่าสะเทือนใจอยู่เรื่องหนึ่ง เพียงคืนเดียว ‘ตระกูลฟาง’ ของเจ้ากรมอาญาก็ถูกสังหารจนสิ้น ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งยังไม่มีแม้แต่เสียงโวยวายร้องขอชีวิต ผู้ที่อยู่ใกล้ ๆ จวนต่างรับรู้ได้ถึงเพียงความเงียบงันเท่านั้น

จนกระทั่งบัณฑิตหนุ่มรูปงาม ผู้ที่ลือกันว่ากำลังสานสัมพันธ์กับบุตรสาวของใต้เท้าฟาง มายืนตะโกนเรียกอยู่หน้าประตูจวนครั้งแล้วครั้งเล่า แต่กลับไร้เสียงผู้ตอบรับ ความสงสัยจึงเริ่มก่อตัวขึ้นในหมู่ชาวบ้านที่สัญจรไปมา

‘หลี่หยางเกิง’ บัณฑิตหนุ่มผู้นั้นเฝ้าทำเช่นนี้ติดต่อกันอยู่สองสามวัน จนในที่สุดกลิ่นเน่าเหม็นก็ลอยคลุ้งออกมาจากภายในจวนตระกูลฟาง ไม่ต้องรอให้เรื่องถึงศาลต้าหลี่ เหล่าขุนนางกรมอาญาที่ไร้เจ้ากรมคุมบัญชาก็เร่งนำคนบุกเข้าไปตรวจสอบทันที

อนิจจา...คนในจวนตระกูลฟาง ไม่มีผู้ใดรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว ทั้งตัวเจ้ากรมอาญาและฮูหยินฟาง รวมถึงบุตรสาวนั้นต่างก็นอนตายอยู่กลางลานบ้านอย่างน่าอนาถใจและเต็มไปด้วยเงื่อนงำที่ไม่อาจคลี่คลายได้โดยง่าย

หลี่หยางเกิงแทบจะทรุดกายลงร่ำไห้เคียงข้างร่างที่เริ่มเน่าเปื่อย เสียงโวยวายของเขาทำให้ชาวบ้านพากันเวทนา ทว่าผู้ใดจะล่วงรู้ว่า ภายใต้สีหน้าที่ฉาบไปด้วยความโศกเศร้านั้น แท้จริงกลับซ่อนรอยยิ้มบางที่แฝงเลศนัยเอาไว้

หวนกลับไปเมื่อครึ่งปีก่อน ‘ฟางหลินเซียน’ ได้พบกับบัณฑิตหนุ่มนามหลี่หยางเกิงโดยบังเอิญ และเพราะนางเป็นสตรีในห้องหอที่มิใคร่ใส่ใจในบุรุษมากนัก จึงไม่ทันสังเกตบุรุษรูปงามที่คนทั้งเมืองนี้ต่างอยากได้มาครอบครอง หากวันนั้นไม่ได้หยิบตำราเล่มเดียวกัน คงกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันชั่วชีวี

“เชิญแม่นางก่อนเถิด” น้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนให้สตรีร่างเล็กเผลอหันไปมองอีกฝ่าย ความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งคู่จึงเริ่มต้นขึ้นในวันนั้น

หลี่หยางเกิงและฟางหลินเซียนทั้งพูดคุยเรื่องโคลงกลอน ทั้งถกเถียงกันเรื่องตำราหรือคำกล่าวของนักปราชญ์โบราณ

จากความคุ้นเคยกลายเป็นความเสน่หา หลินเซียนเริ่มมีใจรักต่อหลี่หยางเกิง เพียงแต่นางไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่า ความรักครั้งนี้จะเป็นเพียงรักข้างเดียวเท่านั้น

ไม่รู้...จนเมื่อยามได้เห็นคนทั้งจวนตระกูลฟางถูกสังหาร กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งน่าสะอิดสะเอียนแต่ไม่อาจหลบหนี

แม้กระทั่งตัวนางและท่านพ่อท่านแม่เอง ก็ยังโดนคนใจทรามใช้ดาบจ่ออยู่ที่ลำคอ

“ใต้เท้าฟางคิดให้ดีเถิดว่า จะเอาชีวิตบุตรีและฮูหยินของท่านมาแลกกับเรื่องของบ้านเมืองจริง ๆ น่ะหรือ หากอยากมีชีวิตรอด ข้าขอมืออีกข้างนอกจากที่ตัดไปแล้วและลิ้นของท่านเพื่อไม่ให้พูดและบอกผู้ใดได้”

“หึ และสัญญาว่าจะปล่อยพวกท่านพ่อแม่ลูกไป”

หยางเกิงถามคนที่ถูกซ้อมและถูกทรมานจนน่วม อีกทั้งมือข้างหนึ่งก็ถูกสะบั้นหั่นอย่างทารุณ

“หลี่หยางเกิง!! อย่าทำร้ายท่านพ่อของข้า” หลินเซียนร้องขอทั้งน้ำตา แต่อีกฝ่ายไม่มองนางด้วยซ้ำ ทั้งยังบอกให้คนหาอะไรมาอุดปากนางเสียอีก

หยางเกิงยังคงพยายามเค้นคอท่านเจ้ากรมอาญาให้ยอมบอกออกมาว่า ‘หลักฐาน’ อยู่ที่ไหน

“เจ้าทำเช่นนี้ กรมอาญาไม่ปล่อยตระกูลหลี่ไปแน่!” หลินเซียนได้ยินบิดาตอบออกไป แต่หลี่หยางเกิงกลับหัวเราะ

“คิดว่าตัวเองเป็นใครหรือใต้เท้า? ท่านเองเป็นขุนนางขั้นสองคิดว่าข้าที่มาจากตระกูลบัณฑิตจะกล้ายุ่งกับท่านหรือ หากไม่มีผู้สั่งการ”

“ท่านเป็นใครกันเล่า! ช่างไม่ประมาณตนเอาเสียเลย กรมอาญายิ่งใหญ่เรื่องนี้ท่านกล่าวไม่ผิด และท่านที่เป็นถึงเจ้ากรม...หึ ก็ยิ่งใหญ่ได้เพียงในกรมอาญาเท่านั้น เป็นแค่ไม้ซีกอย่างไรก็คงมิอาจงัดกับไม้ซุงได้” คำของหยางเกิงทำให้ใต้เท้าฟางหัวเราะหยัน

มาถึงยามนี้ เขารู้แล้วว่าอย่างไรก็คงไม่รอด เสียใจก็เพียงแต่ความเถรตรงของเขาทำให้ครอบครัวเดือดร้อน แม้แต่บ่าวไพร่ก็ต้องมาตายตกไปด้วย

“ตัวตรงย่อมไม่หวั่นเงาเฉียง เท้าตรงย่อมไม่กลัวรองเท้าเบี้ยว หากวันนี้ข้าต้องตาย ข้าก็หาได้หวาดกลัวไม่ เพราะทุกสิ่งที่ทำล้วนถูกต้องแล้วทั้งสิ้น เพียงแต่...หลักฐานการกระทำผิดขององค์ชายรองนั้นสักวันก็จะต้องถูกเปิดเผย และพวกเจ้าจะไม่มีวันได้ไปครอง!” ใต้เท้าฟางรู้ดีว่าคำพูดนี้จะนำหายนะมาสู่ภรรยาและบุตรีอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง เพื่อปิดปากมิให้เหลือหลักฐาน แต่หากเป็นเช่นนั้น ก็คงจะดีกว่าการที่พวกคนชั่วข่มเหงพวกนาง

ผลเป็นเช่นนี้ย่อมต้องยอมรับ

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เจ้ากรมอาญาฟางไม่เคยกระทำสิ่งใดผิดต่อใต้หล้า สักวันเรื่องนี้...ย่อมต้องกระจ่างแจ้ง

“จะฆ่าก็ฆ่าเถิด ขอ...” คำขอโทษที่ตั้งใจจะมอบแด่ภรรยาและบุตรียังไม่ทันเล็ดลอดพ้นริมฝีปาก ดาบในมือของบัณฑิตหลี่ก็แหวกอากาศ ตวัดฉับลงบนลำคอของใต้เท้าฟาง

“ท่านพี่!!” ฮูหยินฟางกรีดร้องเรียกสามี แต่เสียงนั้นกลับกลายเป็นสัญญาณสังหาร คมดาบที่จ่ออยู่ข้างคอนางฟันฉับลงทันที ร่างของสตรีผู้สูงศักดิ์ทรุดฮวบตามใต้เท้าฟางไปในชั่วอึดใจ

หลินเซียนเบิกตากว้าง น้ำตานองหน้า นางพยายามกรีดร้อง แต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเพราะถูกอุดปากแน่น