All Chapters of พ่ายรักชายาอ๋อง: Chapter 1 - Chapter 10

ในแคว้นจ้าวมีเรื่องเล่าอันน่าสะเทือนใจอยู่เรื่องหนึ่ง เพียงคืนเดียว ‘ตระกูลฟาง’ ของเจ้ากรมอาญาก็ถูกสังหารจนสิ้น ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งยังไม่มีแม้แต่เสียงโวยวายร้องขอชีวิต ผู้ที่อยู่ใกล้ ๆ จวนต่างรับรู้ได้ถึงเพียงความเงียบงันเท่านั้นจนกระทั่งบัณฑิตหนุ่มรูปงาม ผู้ที่ลือกันว่ากำลังสานสัมพันธ์กับบุตรสาวของใต้เท้าฟาง มายืนตะโกนเรียกอยู่หน้าประตูจวนครั้งแล้วครั้งเล่า แต่กลับไร้เสียงผู้ตอบรับ ความสงสัยจึงเริ่มก่อตัวขึ้นในหมู่ชาวบ้านที่สัญจรไปมา‘หลี่หยางเกิง’ บัณฑิตหนุ่มผู้นั้นเฝ้าทำเช่นนี้ติดต่อกันอยู่สองสามวัน จนในที่สุดกลิ่นเน่าเหม็นก็ลอยคลุ้งออกมาจากภายในจวนตระกูลฟาง ไม่ต้องรอให้เรื่องถึงศาลต้าหลี่ เหล่าขุนนางกรมอาญาที่ไร้เจ้ากรมคุมบัญชาก็เร่งนำคนบุกเข้าไปตรวจสอบทันทีอนิจจา...คนในจวนตระกูลฟาง ไม่มีผู้ใดรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว ทั้งตัวเจ้ากรมอาญาและฮูหยินฟาง รวมถึงบุตรสาวนั้นต่างก็นอนตายอยู่กลางลานบ้านอย่างน่าอนาถใจและเต็มไปด้วยเงื่อนงำที่ไม่อาจคลี่คลายได้โดยง่ายหลี่หยางเกิงแทบจะทรุดกายลงร่ำไห้เคียงข้างร่างที่เริ่มเน่าเปื่อย เสียงโวยวายของเขาทำให้ชาวบ้านพากันเวทนา ทว่าผู้ใดจะล่

เสียงบรรเลงเพลงและเสียงเป่าปี่ค่อย ๆ ปลุกหลินเซียนให้ตื่นขึ้นมา และนางกำลังงุนงงไม่น้อยที่พบว่า ตนเองที่ควรตายไปแล้วกำลังนั่งอยู่ในเกี้ยวเจ้าสาว “โอ๊ย” เสียงร้องของหญิงสาวที่เผลอยกมือขึ้นจะเปิดผ้าคลุมหน้า กลับไปเกี่ยวกับเครื่องประดับและมงกุฎหงส์เข้าอย่างจัง ทำให้แม่สื่อที่เดินอยู่ข้างเกี้ยวต้องเอ่ยถาม “เป็นอะไรหรือเจ้าคะว่าที่พระชายา” หลินเซียนที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกไม่รู้ว่าควรตอบอะไร มิใช่ว่านางถูกหยางเกิงฆ่าไปแล้วหรือ? กลิ่นเลือดยังคละคลุ้งอยู่ในปาก หญิงสาวคิดก่อนจะยกมือขึ้นแตะ มิใช่เพียงความรู้สึกแต่นางกระอักเลือดจริง ๆ ทว่าเพราะชุดมงคลเป็นสีแดงจึงไม่ทันได้สังเกตเห็น “นี่มัน เกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่” หลินเซียนอยากจะตะโกนบอกว่าหยุดออกไป แต่ความรู้สึกกลับบอกให้นางอย่าเพิ่งทำอะไรและทำเพียงดูลาดเลาไปก่อน เพราะสิ่งที่จำได้เป็นอย่างสุดท้ายคือนางนั้นตายไปแล้ว “ถึงจวนเฉินอ๋องแล้ว” เสียงของแม่สื่อบอกกับนาง ก่อนพิธีทุกอย่างจะเริ่มดำเนินต่อไป หลินเซียนได้ยินเสียงเตะเกี้ยว และเสียงแม่สื่อบอกลำดับขั้นตอนการเข้าพิธีต่าง ๆ แต่นางก็ยังสงสัยอยู่ดีว่า ทั้งหมดนี้สวรรค์กำลังเล่นตลกอะไรกับนาง

“หามิได้เพคะ ข้าคือนางในวังหลัง เพียงแต่เคยเห็นท่านอัครมหาเสนาบดีพร้อมคุณหนูซูและบุตรเขยอย่างใต้เท้าหลี่เข้าเฝ้าฮองเฮา ปกติขุนนางมิอาจย่างเท้าเข้าสู่วังหลัง แต่ใต้เท้าซูเป็นพี่ชายของฮองเฮา จึงได้พบกันหลายครั้ง” นางกำนัลไป่ยังพูดไปเรื่อย ๆ โดยไม่ทันสังเกตสีหน้าเจ้านายเลยแม้แต่น้อย“สุขสบายกันยิ่งนัก พอ...ข้าอาบพอแล้ว” ไป่ฮวาสะดุ้งตกใจเพราะไม่รู้ว่าตัวนางทำอะไรผิดอีกหรือไม่“แต่ว่า...”“ไปเตรียมชุดมาเถิด ข้าจะเข้านอนแล้ว พรุ่งนี้ยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก”ใช่ นางยังต้องมีอะไรให้ทำอีกมากในฐานะของจูจื่อหรานก่อนหน้านี้ หลินเซียนก็เป็นเพียงสตรีใสซื่อเช่นเดียวกับจูจื่อหราน เพราะเหตุนี้ ทั้งนางและอีกฝ่ายจึงล้วนตายอย่างง่ายดาย ไม่อาจทราบได้ว่าจูจื่อหรานตัวจริงไปอยู่ที่ใดแล้ว แต่คงสิ้นใจไปแล้วกระมัง มิฉะนั้นคงไม่อาจมีผู้ใดมาแทนที่ได้เช่นนี้ หลินเซียนครุ่นคิดวนเวียน ทั้งความทรงจำของตนเองและความทรงจำที่ได้รับรู้จากแม่นางจื่อหรานและสิ่งที่ทำให้หญิงสาวซึ่งเกือบจะเคลิ้มหลับเบิกตากว้างในความมืด คือความก้าวหน้าของพวกคนชั่วที่ทำร้ายและทำลายครอบครัวของนางบุรุษชั่วแซ่หลี่ได้เป็นบุตรเขยของอัครมหาเสนาบดี

หลังจากผ่านไปถึงสองชั่วยาม หลินเซียนในร่างของจื่อหรานก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยพูดกับซุนรั่วที่แทบจะเป็นลมไปแล้วว่า “อันที่จริงข้าก็ยังไม่ใคร่พอใจสักเท่าไร เพียงแต่เริ่มจะหิวขึ้นมาแล้ว เมื่อเช้ายังไม่ทันได้กินอะไรกลับเกิดเรื่องเสียก่อน เอาเถิด เจ้าก็พอเท่านี้ แต่หากพรุ่งนี้ยังไม่ไปคารวะข้าตอนเช้าอีก ข้าก็ไม่เหนื่อยหากจะต้องเดินมาที่นี่” ยังไม่ทันที่สตรีผู้ได้ชื่อว่า พระชายาแห่งจวนอ๋องจะก้าวออกจากเรือนหลันฮวา เสียงกรีดร้องของชายารองก็ดังกึกก้องขึ้นมาเสียก่อน ไป่ฮวาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับสะดุ้งสุดตัว ทว่าในใจหลินเซียนกลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย “พระชายาเพคะ หากนางนำเรื่องนี้ไปฟ้องท่านอ๋อง ท่านจะทำเช่นไรเพคะ” จริง ๆ แล้วนางก็ไม่แน่ใจนักว่าท่านอ๋องรักซุนรั่วมากเพียงใด ทว่าจากคำสั่งที่ราชองครักษ์ผู้นั้นถือมา ท่านอ๋องคงไม่ได้หลงใหลนางถึงขั้นมองผิดเป็นถูกหรือหลงสตรีจนไม่ลืมหูลืมตา อันที่จริงนางออกจะผิดหวังอยู่ไม่น้อยกับการวางเฉยของท่านอ๋อง พระองค์เป็นถึงพระอนุชาของฮ่องเต้ ทั้งยังเป็นองค์ชายที่อดีตฮ่องเต้ทรงโปรดมิใช่น้อย ถึงได้ประทานเมืองตงหยางให้เป็นศักดินา ทั้ง ๆ ที่เมืองนี

วันถัดมาหลินเซียนในร่างของจูจื่อหรานเดินตรงไปยังเรือนหลักของเฉินอ๋องพร้อมน้ำแกงในมือ ไม่มีผู้ใดห้ามหญิงสาว หนึ่งนั่นเพราะนางคือพระชายาอ๋อง สองคือเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นทุกเช้า มิใช่ว่านางกำนัลทุกคนจะรู้ว่าในยามนี้ท่านอ๋องมิได้ประทับอยู่ในเรือน การที่หลินเซียนทำเช่นนี้เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมา นางสังเกตเห็นรูปภาพสำคัญรูปหนึ่งที่มันเคยเป็นของบิดานาง หญิงสาวก้าวเข้ามาในเรือนหลักที่มิได้มีคนเดินกันพลุกพล่านเหมือนเรือนอื่น ๆ นั่นก็เพราะท่านอ๋องมิชอบให้ผู้ใดเข้ามายุ่งวุ่นวายมากนัก หลินเซียนเดินประคองถ้วยน้ำแกงไปไว้ที่โต๊ะของท่านอ๋องก่อนจะเดินผ่านโต๊ะทรงงานไปยังด้านหลัง...ที่มีรูปของบิดานางอยู่ หญิงสาวมองซ้ายแลขวาอย่างกังวล นางกลัวว่าผู้ใดจะมาพบเข้า น้ำแกงนั้นใช้เป็นข้ออ้างได้รวมถึงนางจะแสร้งทำเป็นลืมว่า วันนี้ท่านอ๋องมิได้เรียกให้เข้าพบ ทุกอย่างก็เพื่อสิ่งที่ซ่อนเอาไว้ในช่องซ่อนหลังรูปนี้ก็เท่านั้น แม้จะคาดหวังว่ามันอาจเป็นหลักฐานที่ทำให้ทั้งครอบครัวของนางต้องตาย แต่เพียงเอื้อมมือไปหมายจะแตะรูป เสียงทุ้มทรงอำนาจก็ตะโกนลั่นจนหญิงสาวเข่าแทบทรุด “เจ้าคิดจะทำอะไร!” “ท่านอ๋อง...หม่อมฉันมิไ