“มีการรักษาตามที่อาจารย์ของใบแนะนำคือการสะกดจิต แต่ต้องทำที่เมืองนอกนะคะ ในเมืองไทยใบยังไม่มั่นใจฝีมือค่ะ” คำว่ารักษาด้วยการสะกดจิตเป็นอะไรที่อินน์ไม่คิดอยากทำเลยสักครั้ง เพราะเขากลัวว่าขั้นตอนการสะกดจิตจะทำให้ความทรงจำที่เขาไม่อยากจำกลับขึ้นมาอีก “ผมเคยสะกดจิต เมื่อนานมาแล้ว” คำบอกเล่าของอินน์ทำให้ใบบุญญาเงียบ แววตาของเขาค่อนข้างกังวล “เล่าให้ฟังได้ไหมคะ เกิดอะไรขึ้น” “ผมจำไม่ได้แล้ว ว่าเกิดอะไรขึ้น ป้าแค่บอกว่าให้ผมหลับ แล้วความเจ็บปวดที่มีจะหายไป” ความทรงจำที่จางหายไป ความเจ็บปวดที่ถูกลืม “ผมจำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่การตายของพ่อกับแม่”ในความทรงจำนั้น ใบบุญญาขยับจากนั่งตรงข้ามไปนั่งข้างเขา เธอกุมมือใหญ่ของเขาไว้ พร้อมทั้งลูบหลังมืออย่างให้กำลังใจ “ใบล้างมือแล้ว” เพราะกลัวว่าเขาจะกังวล คุณหมอสาวจึงรีบตอบ “ผมไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” อินน์พูดยิ้ม ๆ เธอฉลาด แค่คุยกันไม่กี่ประโยค เธอรับรู้แล้วว่าเขาเป็นพวกรักความสะอาดลิซึม บางครั้งมันก็มากจนเกินไป เพื่อนบางคนรับไม่ได้กับความเรื่องมากของเขา ทำให้เพ
閱讀更多
