All Chapters of สวรรค์เหวนรก(กาม) nc35+ #ห่าเหวหอก: Chapter 111 - Chapter 120

“เด็กอย่างมึงไม่มีสิทธิ์มาว่ากู จำไว้!" แล้วผลักร่างของสุธีออกห่าง พร้อมยกเท้าขึ้นยันอีกฝ่ายให้ล้มหงายหลังภาพของเหรียญเงินที่กำลังจะยกเท้ากระทืบสุธีอยู่ในสายตาของพวงมาลาที่กำลังวิ่งลงมาจากบันได เสียงแหลมจึงร้องห้ามไว้ก่อนที่ตัวเองจะมาถึง“อย่านะป๋า...อย่าทำอะไรธี” หล่อนร้องห้ามไว้ แล้วนาทีนั้นใบหน้าที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อของเหรียญเงินก็สะบัดหันมาทางเธอที่กำลังวิ่งเร็ว ๆ มาทางเขาและสุธีชายหนุ่มเจ็บ เจ็บที่หล่อนปกป้อง และเป็นเดือดเป็นร้อนแทนไอ้หน้าอ่อนคนนี้ ทำไม ทำไม เขายังดีไม่พออีกหรือ ยังทำดีไม่พออีกหรือ เธอถึงไม่รัก เธอถึงมีชู้ เธอถึงทำแบบนี้กับเขา จะรู้บ้างไหมว่าเขาเจ็บ เจ็บเจียนตายตอนเห็นเธอกอดกับคนอื่น หัวใจของเขาแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดีแล้วตอนนี้“ดอก...” สุธียันกายขึ้นเรียกชื่อของเพื่อนพลางระบายยิ้มส่งให้“ต่อหน้ากู มึงยังเรียกเมียกูอีก แถมยังยิ้มให้ มึง! ตาย!” เหรียญเงินเอ่ยเสียงกร้าว พร้อมยกเท้าขึ้นกระทืบท้องของสุธี"อั่ก!"หนุ่มน้อยตัวง้อเหมือนกุ้งไม่มีผิด ทั้งจุกทั้งเจ็บ แถมใบหน้าล

“อะ! โอ๊ย! ยะ...อย่าทำกับหนูเหมือนไม่ใช่คนแบบนี้ได้ไหม” เมื่อผลักร่างใหญ่ออกไปได้หล่อนก็เอ่ยขอเขาทันที"หึหึ"เหรียญเงินจ้องมองใบหน้าเล็กที่มองมายังตน ยกมือใหญ่ลูบคลึงริมฝีปากของตัวเอง ก่อนจะกระชากร่างเล็กเหวี่ยงไปยังเตียงกว้าง"โอ๊ย!"ทั้งจุกทั้งเจ็บ แต่ที่เจ็บกว่าคือหัวใจ ดวงตาคู่สวยจ้องมองการขยับเคลื่อนกายของบุรุษหนุ่มที่ตอนนี้เขากำลังปลดเปลื้องชุดออก และเขาพร้อมแล้ว ร่างใหญ่แข็งแรงและเปลือยเปล่า แถมเจ้าตัวร้ายกลางกายของเหรียญเงินก็พร้อมรบแล้ว“มันไม่ตายหรอก เรามันเคย ๆ กันจนพรุนหมดแล้วอีหนู” ถ้อยคำดูถูกและน่ารังเกียจเปล่งออกมาจากปากหนา มันทำให้หัวใจดวงน้อยสะดุดจนแทบอยากหยุดเต้นเลยก็ว่าได้“เอาสิ ทำให้พอใจเลย ทำให้ฉันเป็นเหมือนหมาตัวหนึ่งข้างถนน ไม่สิ ทำให้ฉันเป็นเพียงเศษขยะเน่า ๆ สิคะ เอาเลยค่ะ”สาวเจ้าพยุงร่างตัวเองลุกขึ้นนั่ง พร้อมถอดชุดนักศึกษาของตัวเองออก เพียงเวลาไม่นานก็เหลือแต่ร่างเปลือยเปล่าเหมือนชายหนุ่ม“หึหึ อย่าเอาตัวเองไปเปรียบกับหมาสิหนู อ้อ! ก็ดีนะเป็นหมาก็ดีเพราะหมาม

ผ่านไปห้านาทีจริง ๆ ที่ชายหนุ่มอาบน้ำเสร็จพร้อมแต่งตัวเรียบหรูในแบบของเขาที่แต่งทุกวัน และข้างกายก็มีสาวน้อยขอบตาคล้ำเดินเคียงข้างมาด้วย เมื่อคุณตำรวจทั้งสองนายเห็นว่าเจ้าของบ้านมาแล้วก็ไม่รอช้าที่จะเอ่ยขึ้น“ผมได้รับแจ้งว่าที่บ้านหลังนี้กักขังหน่วงเหนี่ยวผู้หญิงไว้ ไม่ทราบว่าจริงไหมครับ”ทันทีที่ก้นหย่อนลงโซฟาตัวนุ่ม เหรียญเงินก็ส่งสายตาเอาเรื่องไปยังมิราวรรณที่นั่งยิ้มอยู่ข้าง ๆ นายตำรวจทั้งสองคน“ผมจะทำแบบนั้นทำไมคุณตำรวจ” ตอบอย่างใจเย็นพลางเหลือบตามองหญิงสาวที่ทรุดกายนั่งข้างตน“ทำไมจะไม่ทำ ก็คุณกักขังเด็กคนนั้น แถมยังเอาโซ่ล่ามขาเธอไว้อีก ใช่ไหมเธอ” เป็นมิราวรรณเองเอ่ยขึ้นเสียงแข็ง พร้อมยิ้มเยาะเย้ยชายหนุ่ม ยกมือชี้หน้าพวงมาลาด้วยความโกรธแค้น“เหรอ!" เลิกคิ้วขึ้นเป็นคำถามส่งไปให้เจ้าหล่อน พลางหันมองคนข้างกายแล้วดึงมือเล็กมาบีบแน่น “คนที่ถูกกักขังล่ามโซ่มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง มีสมองคิดบ้างไหมมิ”“คุณตำรวจ จริง ๆ นะคะ เด็กคนนี้ถูกกักขัง ล่ามโซ่ไว้จริง ๆ” หล่อ

ตอนนี้ทุกคนต่างก็มารวมตัวกันที่โรงพัก ป้านิดก็ตามมาอีกคน ส่วนทนายความของเหรียญเงินนั้นก็รับหน้าที่ไป ส่วนคนผิดก็ได้แต่นั่งจ้องมองเจ้าของหัวใจที่กำลังให้ปากคำตำรวจด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ น้อยใจ น้อยใจและโกรธเธอ ไม่คิดว่าหนูน้อยของเขาจะทำกับเขาแบบนี้เวลาผ่านไปสามชั่วโมงกว่า ตอนนี้อาวุธกับศรีพรรณก็มาถึงโรงพักแล้ว พอรู้เรื่องนางก็รีบซื้อตั๋วเครื่องบินมาเลย นางไม่อาจข่มความร้อนใจอยู่ได้ อยู่ ๆ ลูกชายก็ถูกจับข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวผู้หญิง แบบเหรียญเงินนี่นะจะทำ ถ้าเป็นกักขังหน่วงเหนี่ยวหัวใจ นางจะไม่ว่าอะไรเลยแต่ดูเหมือนคนทำผิดจะไม่สะทกสะท้านอะไรเลย นั่งขาไขว่ห้าง จิบกาแฟ เอนหลังพิงเก้าอี้สบายใจเฉิบ แต่คนที่เครียดคือทนายความกับสาวเจ้าผู้ถูกกระทำลูกหนอ...ลูก ทำไมไม่มีสำนึก น้องยังเด็กแท้ ๆ ต้องมาเจอคนน่ารัก ๆ น่าถีบแบบลูกของศรี ลูกของศรีก็เหลือเกิน ใครสั่งใครสอนให้ข่มเหงผู้หญิงแบบนี้ คิดแล้วศรีก็กลุ้มใจศรีพรรณให้สามีไปคุยกับลูกชาย ส่วนตัวนางนั้นจะไปคุยกับหญิงสาว เพื่อขอให้สาวเจ้าถอนแจ้งความและไม่เอาผิดลูกชายของตน นางเชื่อว่าเรื่องที่

“ใจเย็น ๆ นะหนูดอก พี่เขาร้อน เราต้องเย็นเข้าหานะจ๊ะ แม่ว่าเรา...”“ขอบคุณนะคะ แต่ป๋าเกลียดหนู ป๋ารังเกียจหนู” สาวน้อยเอ่ยเสียงสั่นเครือ“ไม่หรอกลูก ลูกชายพ่อรักหนูนะ ที่เป็นบ้าแบบนี้เพราะเขารักหนูมากนะ หนูรู้ไหมก่อนที่จะเกิดเรื่อง เขาจะขอหนูแต่งงานนะ คนแบบเหวซื่อสัตย์กับหัวใจตัวเอง พ่อรู้จักนิสัยลูกชายพ่อดี” อาวุธเอ่ยเสริมอีกครั้ง“แต่ป๋าเขาทำร้ายหนู เขาบอกรังเกียจหนู และเขาจะทิ้งหนูไป แม้แต่หน้าหนูเขายังไม่อยากมองเลยค่ะ ฮึก!" หลุดเสียงสะอื้นไห้ออกมา พลางยกมือขึ้นกุมหน้าตัวเองด้วยความเจ็บปวดหัวใจ“โธ่!...ไม่ร้องนะคนดีของแม่ ไม่ร้องนะ หนูต้องเข้มแข็งเอาชนะพี่เขานะ พี่เขารักหนู แต่พี่เขาน้อยใจ น้อยใจที่หนูให้ตำรวจจับเขา หนูต้องสู้สิถ้าหนูรักลูกชายแม่” ศรีพรรณขยับมานั่งโซฟาตัวที่สาวน้อยนั่งพลางดึงรั้งเด็กสาวเข้ามากอดปลอบประโลม“นั่นสิลูก ให้โอกาสพี่เขา ให้โอกาสหัวใจตัวเองนะหนูดอก ลูกชายพ่อก็แบบนี้แหละ แก่แล้วขี้น้อยใจ” อาวุธเอ่ยบ้าง“แต่ตอนนี้ป๋า...”“ถ้