LOGINเผียะ! “อย่ามาตบหน้าฉัน หล่อนมันก็แค่ของเล่น” พร้อมผลักร่างเล็กให้ล้มลงกับพื้น เดินมาเหยียบมือเล็กข้างที่ตบหน้าตนพร้อมบดบี้เท้าหนัก ๆ กับมือข้างนั้น "โอ๊ย! หนูเจ็บ..” หล่อนบอกเขาพลางพยายามดึงมือข้างที่ถูกบดเหยียบออก แต่ก็ไม่ได้ผล “จำไว้ อย่าคิดมาตบหน้าฉัน ถ้ายังอยากมีมือ อยากครบสามสิบสองก็อย่าคิดทำร้ายฉัน เข้าใจไหม” โน้มตัวมาหาคนตัวเล็กที่นั่งอยู่กับพื้นห้องน้ำ พร้อมกับเอามือใหญ่เชยคางมนให้แหงนเงยขึ้นแล้วเช็ดคราบเลือดที่เกิดจากการตบของตัวเองมาไล้ปลายลิ้นสาก เลียชิมรสของมัน “หวานทั้งเลือดเลยนะหนู” "โอ๊ย!" ต้องหงายหลังนอนล้มไปกับพื้น เมื่อเขาผลักหัวของหล่อนด้วยแรงมหาศาล “สำออย! ออกไปรอฉันข้างนอก ฉันอาบน้ำเสร็จจะจัดการเธออีกครั้ง” ยกเท้าที่เหยียบมือเล็กขึ้น แล้วเดินไปใต้ฝักบัวแล้วเปิดน้ำเย็น ๆ ให้ไหลอาบร่างตน โดยไม่สนใจพวงมาลาที่จ้องมาทางตนด้วยความเคียดแค้นแม้แต้น้อย “เกะกะลูกตา ไสหัวไปได้แล้ว อย่าลืมสิว่ายายตาบอดของเธออยู่ในกำมือฉัน จะตายตอนไหนก็ได้เพราะมันขึ้นอยู่กับคำสั่งฉัน และชีวิตของเธอก็ด้วย”
View Moreคงไม่มีใครคาดคิดว่า...ในโลกนี้จะมีคนชื่อ “หอก,เหว,ห่า” แต่มันก็เป็นไปแล้ว เพราะพวกเขาคือหอก เหว ห่า แห่งตระกูลใหญ่สิงห์การค้า เป็นสามหนุ่มที่ขึ้นชื่อเรื่องความแข็งแกร่ง ไม่ว่าจะด้านธุรกิจ ด้านสนามรบยามค่ำคืน พวกเขาก็มักเป็นผู้นำในด้านนี้เสมอ
ใครจะคิดว่าเด็กหนุ่มในวันนั้นจะเติบโตมาพร้อมความหล่อร้ายลึก จะว่าไปหล่อมากเลยต่างหาก น้องเล็กของตระกูล สิงห์การค้า อย่าง นายเหรียญชัย สิงห์การค้า หรือห่า วัย 34 ปี ชายหนุ่มควบคุมธุรกิจเดินเรือในเครือของครอบครัวตั้งแต่อายุ 28 เข้ามารับช่วงกิจการต่อจากพ่อผู้ให้กำเนิด
เหรียญชัยเป็นลูกชายคนเล็ก มีพี่น้องร่วมท้องแม่พ่อเดียวกันอยู่สองคน ซึ่งก็คือ เหรียญเงินพี่ชายคนโต (เหว) และเหรียญทองพี่ชายคนรอง (หอก) พี่ชายทั้งสองดูแลกิจการในเครือของสิงห์การค้าเช่นกัน
ตระกูลสิงห์การค้าเป็นตระกูลใหญ่ร่ำรวยที่สุดในจังหวัดภูเก็ต โดยมีสามพี่น้องช่วยกันบริหารจัดการดูแล ลูกชายคนโตเลี้ยงหอยมุกที่จังหวัดกระบี่ ส่วนลูกชายคนรองบริหารอสังหาริมทรัพย์ของครอบครัวอยู่ที่กรุงเทพฯ
ร่างสูงใหญ่ประมาณ 6 ฟุต นั่งมองจอคอมพิวเตอร์ที่เห็นผู้คนเดินเข้าออกในบริษัทของตน สายตาคมกล้าดุจพญาอินทรีจ้องมองแบบไม่วางตา
ทุกอย่างใน อาณาจักรสิงห์การค้า ไม่อาจรอดพ้นสายตาของชายหนุ่มไปได้ แต่ตอนนี้ทุกอย่างจะถูกลืม เมื่อความร้อนเสียวอยู่ใต้โต๊ะของเขาในตอนนี้
“อ่า! คุณจะไม่ให้อิงกี้ช่วยจริง ๆ เหรอคะ?”
ร่างเล็กของโคโยตี้สาวที่ซุกตัวอยู่ใต้โต๊ะ จับเรียวขาแข็งแรงของชายหนุ่มแยกออก สองมือลูบไล้เคล้าคลึงกลางกายของบุรุษ ปากน้อยเผยอรอรับจูบร้อนจากบุรุษแข็งแรง
“อือ! อย่าทำให้ฉันต้องอดอยาก เธอก็รู้ว่าฉันชอบแบบไหนอิงกี้ อ๊ะ! อู้ว!”
สั่งเสียงพร่า พร้อมรูดซิปกางเกงของตัวเองออก มือล้วงเอาความอวบอูมแข็งชัน ของตัวเองออกมาตบปากอิ่มที่เผยอรอท่า
“อ๊ะ! คุณห่าของอิงกี้ อืม!”
หล่อนไม่รอท่าให้เหรียญชัยต้องขอนาน ปากน้อยอ้าดูดกลืนแก่นกายร้อน ลิ้นน้อยไล้เลีย มือเล็กจับโคนฐานลูบไล้คลึง
“อ่า! ดูดมันให้แรงกว่านี้หน่อย อ๊ะ! นั่นแหละ เอิ่ม! เสียว อ่า! อิงกี้ ซี้ด...”
คำรามพร่า แอ่นเอวสอบยกขึ้นจากเก้าอี้ สองมือเลื่อนมาขยุ้มท้ายทอยของหล่อน ให้ซุกซบดูดกลืนท่อนเอ็นร้อนของตน
“อ่า! แน่น! คุณห่าใหญ่จัง อิงกี้ชอบ อ๊ะ! อือ! อิงกี้ อยากทำมากกว่าใช้ปากค่ะ อืม!”
“จะช้าทำไม ทำเลยสิ”
เหรียญชัย ยิ้มหยันพร้อมเปิดลิ้นชักเอาซองเล็ก ๆ ยื่นให้หล่อน
วิภาดีรีบรับมาฉีก แล้วนำสิ่งที่อยู่ข้างในมาสวมใส่เอ็นร้อนของบุรุษ พอใส่ให้เขาเสร็จ หล่อนก็ลุกขึ้นยืนแล้วถกกระโปรงเดรสของตัวเองขึ้นมากองไว้บนเอว แหวกจีสตริงของตนออก จับแก่นกายแข็งร้อนสอดแทรกเข้าหากุหลาบงามของตน
“เอิ่ม! คุณห่า อ่า! ทั้งใหญ่ ทั้งแน่นเหลือเกินค่ะ ซี้ด” ครางซ่าน สองเรียวขายกขึ้นเกี่ยวเอวสอบ พร้อมกับเก้าอี้ตัวใหญ่
“อ่า! ดีมากอิงกี้ ขย่มมันเลย อูว์! นั่นแหละ สะ เสียว...”
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
วิภาดีหยุดการโยกเย้าแล้วหันมองประตูกว้าง แต่ก็ต้องทำต่อ เมื่อถูกเอวสอบกระแทกขึ้นกระตุ้น
“อ๊ะ! อุ๊ย! คุณห่า อ่า...ไม่เอาสิคะ! มีคนเคาะประตูห้องทำงานค่ะ อ๊ะ! อ่า!” หล่อนโยกแอ่น กอดรัดลำคอใหญ่ไว้มั่น ยิ้มร่าไม่กลัวว่าใครจะเข้ามาเห็น ตนกับชายหนุ่มในตอนนี้
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นอีกครั้ง แล้วครั้งนี้เสียงทรงอำนาจปนเสน่ห์อันเซ็กซี่แหบพร่าเปล่งสั่งให้คนที่อยู่ข้างนอกเข้ามาได้ จะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่ยัยแว่น เลขาฯ หน้าห้องของเขานั่นเอง
“เข้ามาได้ อู้ว! โยกต่ออิงกี้ อ่า!” ชอบนัก! ชอบมาขัดขวางเวลาความสุขของเขาดีนัก!
“ตะ แต่...กำลังมีคนเข้ามานะคะ อ๊ะ! อู้ว!”
“ช่างสิ! เราไม่ได้ถอดเสื้อผ้าสักหน่อย ขย่มมันต่อ อ๊ะ! แรง ๆ ด้วย อู้ว! นั่นแหละ...”
เมื่อได้ยินดังนั้น หล่อนก็ทำตามเสียงสั่งทรงเสน่ห์อย่างไม่นึกแคร์ว่าคนที่เปิดประตูมาจะเห็นและเป็นใคร
7 ปีต่อมา....เมื่อ 7 ปีก่อนตั้งแต่เธอแต่งงานที่ปักกิ่ง เธอก็อยู่ที่นั่นจนลูก ๆ นั้นคลอดออกมา พอคลอดไม่กี่เดือน สามีก็พากลับมาอยู่ที่กระบี่ จนตอนนี้ก็ผ่านมา 7 ปีแล้วที่เธอใช้ชีวิตกับผู้ชายที่ชื่อเหรียญทอง เขาทำให้เธอได้เป็นแม่ ได้เป็นภรรยาและความสุขของเธอคือการได้ดูแลสามีแบบเขาและลูกน้อยฝาแฝดทั้งสองตอนนี้สองแสบนั้นอายุได้ 6 ขวบแล้ว ลูกของเธอและเขามีชื่อว่าเด็กชายหาญชณะ หรือน้องหาญ และเด็กหญิงเหมือนจันทร์ หรือน้องหลิน เด็กทั้งสองเป็นที่รักของคุณตาและคุณปู่คุณย่า และบรรดาคุณอาและคุณน้าทั้งหลายเช้านี้หล่อนตื่นแต่เช้าไปเตรียมอาหารเช้าให้สามีและลูก ๆ จนตอนนี้ทุกคนก็ยังไม่ตื่น เธอจึงขึ้นมาปลุกสามีก่อนจะไปปลุกลูก ๆ อีกห้อง เธอจ้องมองสามีที่หลับนิ่งอยู่บนเตียงพลางขยับตัวนั่งบนเตียงลูบไล้เคราสากของสามีเล่น“เหมยรักพี่หอกนะคะ” หล่อนบอกรักสามีที่หลับแล้วก้มลงไปหอมแก้มเขา โดยที่ไม่รู้เลยว่าสามีของตนนั้นตื่นตั้งนานแล้ว"ว้าย!"ร่างเล็กถูกดึงรั้งเข้าไปกอดและ
“อา! เก่งนักเมียพี่หอก อ่า! ขยับสิครับ อ่า! แบบนั้นแหละ อูว์! ยะ...ย่า!...อย่าส่ายเอวร่อนแบบนั้นคนดี อะ! เสียวจะตายแล้วครับ โอว์!"เขาไม่เคยสอนและทำกับเธอแบบนี้ แต่แม่น้องนางคนสวยฉลาดแกล้งเขาเหลือเกิน เอวสอบขยับไปตามเอวเล็กที่ส่ายร่อนเหนือร่างตนด้วยความปวดร้อนทรมานแก่นกาย มือใหญ่ทั้งสองข้างยกขึ้นไปจับหัวเตียง ยึดกายไว้เพื่อรอรับทัณฑ์สวาทของยอดดวงใจ“อือ! พี่หอก...อะ! แบบนี้ชอบไหมคะ อะ! อา!"หล่อนขยับเอวโยกช้า ๆ ด้วยกลัวว่าจะเกิดอันตรายกับลูกในท้อง ถึงจะขยับโยกช้าแต่ทุกแรงขยับนั้นหนักหน่วงทุกการเคลื่อนกาย“โอว์! มันมากคนสวยของพี่หอก อ่า! มันดีเหลือเกิน พี่ชอบ อะ! อา! แบบนั้นแหละครับ อา! เสียว...ซี้ดดดด อือ!"เหรียญทองขยับแอ่นเด้งรับจังหวะซ่านเสียวของคนตัวเล็ก ยิ่งแม่น้องนางกดเอวคลึงส่ายวนเขาก็ยิ่งเสียวบิดเป็นเกลียวคลื่นในช่องท้อง จนอยากรักแรง ๆ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะหมอสั่งให้อ่อนโยนและช้า ๆ“อา! ไม่ไหวแล้วพี่หอก อือ! เหมยใกล้แล้ว อือ! โอว์!"หล่อนครวญครางซ่านเสียว กดมือเล็กกับหน้าท้องแข็งแรงหนักหน่วงกว่าเดิมพร้อมยก
ระหว่างสาม ห. กำลังพูดกันสนุกอยู่นั้นชั้นสองของบ้านห้องนอนของเหมยอี้ตอนนี้หญิงสาวเปิดห้องต้อนรับแม่กับพ่อของสามีเข้ามาในห้อง หญิงสาวรู้สึกเกร็งเล็กน้อยที่ต้องอยู่กับพวกท่านเพียงลำพัง“มานั่งข้างแม่ดีกว่าลูก หนูก็เหมือนลูกสาวของแม่นะ แม่อยากขอบคุณหนูที่เลือกลูกชายแม่” นางยื่นมือให้ลูกสะใภ้จับ แล้วดึงร่างเล็กมานั่งข้างตนบนเตียงของหญิงสาว ส่วนสามีของนางนั้นก็นั่งอีกข้างหนึ่ง“ขอโทษนะคะ แล้วก็ขอบคุณที่ไม่โกรธหนู” เหมยอี้เอ่ยพลางยกมือไหว้ขอโทษท่านทั้งสอง“ไม่ต้องขอโทษหรอกลูก เรื่องนี้พ่อกับแม่ต่างหากที่ต้องขอโทษหนู” อาวุธเอ่ย“ขอบคุณนะคะคุณลุงคุณป้า”“หืม! คุณพ่อคุณแม่สิจ๊ะ เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะหนูเหมย” ศรีพรรณดุลูกสะใภ้ไม่จริงจังนัก“ค่ะคุณพ่อคุณแม่” สาวเจ้าแทนสรรพนามใหม่“แม่ฝากลูกชายแม่ด้วยนะ พี่หอกเขาเป็นคนที่ดีที่สุดแล้วนะในบรรดาลูกชายแม่ อุ๊ย! ไม่ใช่ ๆ พี่หอกเขาเป็นผู้ชายที่จริงจังกับทุกเรื่อง เรื่องความรักก็เหมือนกัน พี่เขาถ้ารักแล
“เฮ้ย! ไอ้ห่า ถ่ายรูปฉากนี้ไว้ด้วยนะเว้ย!" เหรียญเงินบอกน้องชายให้รีบเก็บภาพแห่งความทรงจำนี้ไว้เหรียญทองเหลือบไปมองทางต้นเสียงทันที พร้อมกับส่งสายตาดุไป แล้วหันกับมาเอ่ยกับพ่อของเหมยอี้“ผมขอโทษครับ ขอโทษที่ทำลายความเชื่อใจของคุณพ่อ ต่อไปนี้ผมจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว ผมรู้แล้วว่าอะไรสำคัญกับผมมากที่สุด ลูกสาวของคุรพ่อสำคัญต่อลมหายใจของผมมากนะครับ ผมไม่ขอโอกาส หรือไม่ขอให้คุณพ่ออภัย แต่ผมจะทำทุกอย่างให้พ่อเห็นและยอมรับผมอีกครั้งครับ”“ถ้าถามว่าฉันอยากยอมรับนายไหม ไม่นะ เพราะนายทำให้ลูกสาวฉันเจ็บ แต่ตอนนี้ฉันต้องยอมรับนาย เพราะลูกสาวฉันเลือกนาย อะไรคือความสุขของหนูเหมยคนเป็นพ่อแบบฉันก็พร้อมจะยินดีด้วย แม้ว่าจะไม่อยากยินดีก็เถอะ ลุกขึ้นเถอะ แต่จำไว้ ถ้ามึงทำให้ลูกกูมีน้ำตาหรือมีแผลอีก กูเอามึงตายแน่”“ขอบคุณครับพ่อเทิง ขอบคุณที่ให้โอกาสผมอีกครั้ง” เหรียญทองลุกขึ้นโถมกายกอดพ่อตาด้วยความดีใจ“ฉันไม่ได้ให้โอกาส คนที่ให้โอกาสคือลูกสาวฉันต่างหาก” บันเทิงก็อดเขินไม่ได้เมื่อถูกลูกเขยกอดแบบไม่ทันได้ตั้งตัว