Alle Kapitel von สวรรค์เหวนรก(กาม) nc35+ #ห่าเหวหอก: Kapitel 101 – Kapitel 110

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกพี่ และคุณพ่อคุณแม่ด้วย ก็แค่เรื่องผู้หญิงไร้ค่าคนเดียวเอง อย่าไปเอามาเป็นเรื่องในครอบครัวเราสิพี่” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างหงุดหงิด เมื่อทุกคนในครอบครัวกำลังเข้ามาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของตน“มันไม่เกี่ยวหรอกห่า ถ้าห่าจะรู้จักค่าผู้หญิง ผู้หญิงบางคนไม่คู่ควรกับคำว่าของเล่น ห่าทำแบบนี้ ห่าคิดว่าเธอคนนั้นเป็นเพียงสิ่งของจริงเหรอ”เหรียญเงินเอ่ยบ้าง เอ่ยพลางคิดถึงหญิงสาวอีกคนที่ตนทิ้งไว้ที่กรุงเทพฯ บอกแต่น้องชาย ทั้ง ๆ ตัวเองก็จัดการกับเรื่องของตัวเองไม่ได้เลยตอนนี้ ไม่รู้ว่าเจ้าหล่อนจะอยู่ยังไง จะกินยังไง เพราะถูกกักขังไว้ในบ้าน มีเพียงแม่บ้านเท่านั้นที่เฝ้าดูแลหล่อนในยามที่เขากลับมาบ้านแบบนี้“เหวมันพูดถูก พี่อยากให้ห่าคิดและมองทุกอย่างใหม่ อย่ามีความคิดเห็นแก่ตัวแบบนี้ ห่าก็โต อายุมากแล้ว พี่ทั้งสองก็หวังว่าเราจะโตกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้”เหรียญทองพูดย้ำให้น้องชายคนเล็กคิดตามคำพูดของตนและเหรียญเงินก่อนหน้านี้ จะว่าไปแล้วตัวเขาเองก็กลุ้มอกกลุ้มใจไม่แพ้กัน จะทำยังไงดีก็ในเมื่อหัวใจที่แข็งแกร่งดั่งหินผานั้

“ไอ้เด็กบ้านี้มันไม่ควรจะเกิดมา ไม่ควรจะมีชีวิต มันควรตาย แม้แต่พ่อมันยังไม่ต้องการมันเลย ป้าอย่ามายุ่งเรื่องของฉันดีกว่า” หล่อนบอกพลางผลักคนแก่ออกไปให้พ้นทางตน"โอ๊ย!"ร่างท้วมของป้านิดล้มกระแทกกับพื้นห้องอย่างแรง“อย่ามาขวางฉันเลยป้า แก่ก็อยู่ส่วนแก่ ฉันจะตบยัยเด็กนี้ให้สำนึกบ้าง” หล่อนก้าวเท้ายาว ๆ ไปยังร่างเล็กที่นั่งจ้องมองมาทางตนด้วยสายตาเอาเรื่องเช่นกัน“เข้ามาเลยค่ะ เท้าฉันล่ามโซ่ก็จริง แต่มือและเท้าอีกข้างของฉันยังใช้การได้” หล่อนบอกอย่างท้าทาย“แกตาย!" ง้างขึ้นจะตบพวงมาลา มือยังไม่ทันได้ลงก็มีร่างใหญ่มารับแทน“คุณมิทำแบบนี้จะไม่เป็นผลดีกับตัวคุณเองนะครับ” ปรีชาลูบแก้มสากข้างที่โดนตบเต็มแรงด้วยความเจ็บ“ทำไม จะฟ้องเหวอีกคนเหรอ” หล่อนถาม“ไม่หรอกครับ ผมไม่ฟ้องหรอก แต่ตัวคุณจะฟ้องทุกอย่างเองครับ” เอ่ยพร้อมกับเอาโทรศัพท์มือถือของตัวเองมาเปิดวีดีโอที่เขานั้นถ่ายไว้ตั้งแต่แรกเริ่มแล้ว ปรีชาเห็นทุกอย่าง แต่รอจังหวะเข้ามาช่วยทั้งสองเฉย ๆ"กรี

“ได้! ในเมื่อเหวเลือกแบบนี้เองนะ เหวเลือกยัยเด็กนั่นแทนที่จะเป็นมิ เหวก็เตรียมตัวเจ็บปวดกับสิ่งที่ทำกับมิในวันนี้เถอะ เพราะมิไม่ยอมจบ มิจะกลับมาเอาคืน” หล่อนเค้นเสียงออกมาด้วยความฉุนเฉียว“ผู้หญิงไร้ที่ไปแบบมิจะเอาปัญญาที่ไหนมาต่อกรกับผมได้ ผมก็อยากรู้เหมือนกันผู้หญิงน่ารังเกียจแบบมิจะทำอะไร รีบออกไปก่อนที่ผมจะสั่งให้ปรีชาจับคุณโยนออกไปจากบ้านผม ผมสงสารลูกในท้องของคุณจริง ๆ ที่จะมีแม่ตอแหลแบบคุณ” เอ่ยจบก็เดินก้าวยาว ๆ ไปยังชั้นสองของบ้าน ไม่สนใจจะหันมาต่อความยาวสาวความยืดกับผู้หญิงน่าขยะแขยงแบบมิราวรรณอีก แค่นี้ก็เพียงพอแล้วกับผู้หญิงตอแหลแบบเธอ“จำไว้นะเหว เรื่องมันไม่จบแค่นี้หรอก เอามา! ฉันไปเองได้” หล่อนเดินไปดึงข้าวของของตัวเองจากมือของปรีชาที่เดินมาพอดี แล้วเดินออกไปจากบ้านหลังใหญ่ด้วยความเคียดแค้น"เฮ้อ!"ปรีชาถอนหายใจมองคนเดินจากไป พร้อมกับหันไปมองทางขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านด้วยความเหนื่อยแทนนายหนุ่ม“บัวที่มันอยู่ใต้ตมมันก็เป็นแบบนี้แหละคุณปรีชา มีโอกาสจะพ้นมาเหนือน้ำตั้งสองครั้งสองคราแต่ก็ยังผลักดัน

ป้านิดมองทั้งสองเดินมาในห้องรับประทานอาหารอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง จนต้องยกมือขยี้ตาแรง ๆ แล้วมองใหม่ ไม่อยากเชื่อว่าคุณของนางจะอุ้มสาวน้อยลงมา แถมใบหน้ายังเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มอีก และที่สำคัญ นางเพิ่งสังเกตชายหนุ่มโกนหนวดเคราออกแล้ว กลับมาเป็นหนุ่มหล่อคนเดิมเหมือนเมื่อหลายปีก่อนแล้ว ก็ตั้งแต่อกหักจากมิราวรรณ เหรียญเงินก็ไว้หนวดเคราไม่เคยโกนมันออกเลย แต่ตอนนี้ชายหนุ่มโกนหนวด แสดงว่าในเร็ว ๆ นี้ต้องมีแต่เรื่องดี ๆ แน่ ๆ ถือว่าเป็นสัญญาณดี ๆ อีกอย่างหนึ่งสำหรับหนุ่มสาว“มีอะไรทานบ้างครับป้านิด” ถามเสียงใส เดินมายังเก้าอี้ตัวที่ป้านิดลากออกมารอท่าตน พอมาถึงก็วางร่างในอ้อมกอดลงเก้าอี้ลงด้วยความอ่อนโยน พลางหอมแก้มสาวน้อยก่อนจะเดินไปนั่งเก้าอี้ของตัวเอง“คนบ้า! ทำอะไรอายป้านิดบ้างสิคะ”“ไม่ต้องอายค่ะ ป้าไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น วันนี้มีแกงเผ็ดหมูป่า ต้มจืดฟักหมูเด้ง และไข่เจียวกุ้งค่ะ” ป้านิดแซวเด็กสาว ก็ดูเอาเถอะแม่คุณหน้าแดงไปหมดแล้วตอนนี้“เห็นไหม ป้านิดไม่เห็น รีบทานกันเถอะ ป๋าหิวแล้วตอนนี้ ทานเส

“ป๋าอยากเอาหนูดอกกลับบ้านไปด้วย แต่ป๋าไม่อยากกลับคำพูด คิดถึงป๋าบ้างนะคืนนี้” ผละออกมาจูบหน้าผากมนแผ่วเบา“พรุ่งนี้นะคะป๋า พรุ่งนี้หนูจะกลับไปให้ป๋ากอด กลับบ้านดี ๆ นะคะ หนูจะคิดถึงป๋าแน่นอน ป๋าก็จะคิดถึงหนูใช่ไหม” สาวเจ้าแหงนเงยขึ้นสบตาคมกร้าว พลางยกมือขึ้นลูบไล้คางสากที่ไร้หนวดเครา“แน่นอนสิ ป๋าคิดถึงหนูทุกลมหายใจอยู่แล้ว ป๋ากลับก่อนนะ”“ขับรถดี ๆ นะคะป๋า” สาวน้อยบอกคนตัวโตที่เดินไปยังรถยนต์คันหรูที่จอดห่างไปไม่ไกลจากตรงนี้เหรียญเงินหันมายิ้มพร่าให้คนตัวเล็กก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถแล้วติดเครื่องยนต์ออกตัวไปอย่างนิ่มนวล ด้านสาวน้อยเมื่อเห็นรถคันหรูห่างไปไกลก็เดินกลับไปบ้าน ไปหาผู้เป็นยายด้วยยิ้มแห่งความสุข หนึ่งเดือนที่ผ่านมาความรักของทั้งสองเหมือนจะไปด้วยดี หลังจากเหรียญเงินไปงานแต่งงานของน้องชายที่จังหวัดขอนแก่น เขาก็ตั้งใจจะกลับมาสารภาพรักพวงมาลา วันนี้เขาจึงมาดักรอสาวเจ้าที่หน้ามหาวิทยาลัย แต่ที่เห็นคือหล่อนกำลังยืนกอดกับผู้ชายที่เขารู้จักดีเห