Alle Kapitel von สวรรค์เหวนรก(กาม) nc35+ #ห่าเหวหอก: Kapitel 91 – Kapitel 100

“หนูอยากขอไปค้างกับยายบ้างค่ะ สงสารยาย ยายหนูตาบอดเวลากลางดึก...”“อยากไปค้างก็ได้ อยากไปไหนก็ไปสิ ตอนนี้ก็เริ่มเบื่อ ๆ แล้วเหมือนกัน รสชาติจืด ๆ แบบเธอ”คำพูดของเหรียญเงินมันจุกเข้าที่ลิ้นปี่ของคนตัวเล็ก มือเล็กกำแน่นด้วยความน้อยใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้จึงเอ่ยต่ออีก ไหน ๆ เขาก็บอกว่าเบื่อแล้ว งั้นหล่อนก็จะขออิสระคืนบ้าง“ดีเหมือนกันค่ะ ไหน ๆ ป๋าก็เบื่อหนูแล้ว งั้นปล่อยหนูไปนะคะ”“พูดโง่ ๆ ใครเขาจะปล่อยของดี ๆ แบบเธอกันหนูดอก ของสวย ๆ งาม ๆ สะอาด ๆ แบบนี้ใครจะโง่ปล่อยไป แม้จะจืดแต่ก็พอฝืนทนเอาได้”พูดจบก็ลุกขึ้นเพื่อจะเดินหนี แต่ยังไม่ทันได้เดินก็ถูกมือเล็กคว้าแขนไว้ก่อน จึงต้องเอี้ยวหน้ามามองคนตัวเล็ก“ต้องการอะไรอีก” ถามเสียงแข็ง พลางสะบัดมือสาวเจ้าออกจากแขนตน“งั้นหนูขอไปนอนกับยายและขอกลับไปเรียนได้ไหม หนูอยากเรียนให้จบ เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้หนูมีค่า นะคะป๋า” หล่อนเอ่ยอ้อนเดินไปสวมกอดร่างใหญ่จากด้านหลังความไม่พอใจ ความหงุดหงิดที่มีก็มลายหายไปเมื่อเจอ

“ฮึก! ตอนนี้มิไม่ได้เสียใจที่เขาทิ้งมิหรอกนะ แต่มิเสียใจที่ปล่อยให้ตัวเองท้องกับผู้ชายคนนั้น มิ...ฮือ ๆ ๆ มิโง่มากใช่ไหมที่คิดว่าเขาจะซื่อสัตย์กับมิ ฮือ ๆ ๆ เหว...มิเจ็บตรงนี้ ฮึก!"ดึงมือใหญ่มาทาบทับอกซ้ายของตัวเองด้วยความเจ็บปวด เหรียญเงินเห็นสภาพของเจ้าหล่อนในตอนนี้ก็อดสงสารไม่ได้ อดเจ็บแทนไม่ได้ น้ำตาของลูกผู้ชายคลอเบ้าออกมาแบบไม่รู้ตัวดึงมือที่ถูกจับกุมด้วยมือเล็กออกมาไว้กับตัว พลางขยับตัวถอยห่างอีกคนไป ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้ เหมือนจะห่วงมิราวรรณ เหมือนยังรัก แต่ทำไมต้องมีหญิงสาวอีกคนทับช้อนเข้าในในความรู้สึกด้วย ป่านนี้จะเป็นยังไง ใช่ เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าออกมาไม่ได้บอกสาวน้อยเลย“เหวขอโทร.กลับบ้านก่อนนะ” ยกมือขึ้นปาดน้ำตาคลอเบ้าของตัวเองก่อนที่มันจะรินไหลออกมา พลางล้วงโทรศัพท์มากำไว้ในมือแน่น“อย่าไปเลยนะเหว อย่าไปจากมิอีกเลย มิต้องการเพื่อน ปกติเหวก็ไม่มีใครรออยู่บ้านอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” หล่อนเอ่ย หากเพียงเหรียญเงินหันมองหล่อนสักนิดก็จะเห็นว่าใบหน้าเศร้าหมองที่ตนเห็นเปื้อนน้ำตานั้นกำลังแสยะยิ้มออกมา

“อือ! คิดถึงหนูจัง อา!"เมื่อประตูห้องปิดลงเหรียญเงินก็จู่โจมคนตัวเล็กทันที ปล้ำกอดจูบหน้าสาวน้อยด้วยความคิดถึง ห่างแค่เพียงคืนเดียวเขาก็แทบจะเป็นบ้าตาย“อ๊ะ! พอก่อนค่ะ ไหนป๋าบอกว่าจะกลับภูเก็ตไงคะ” พลางเบี่ยงหน้าหลบหนวดเคราของเขาด้วยความจั๊กจี้“สิบโมงคนดี สิบโมงขึ้นเครื่อง ตอนนี้ยังมีเวลานะ เมื่อคืนป๋ายังไม่ได้รางวัลเลยนะ” เอ่ยพลางดึงชุดเดรสลายลูกไม้เปิดไหล่ของเจ้าหล่อนลงมากองไว้ที่เอวคอด“อือ! ไม่ค่ะ ไม่ให้ ทำไมไม่ไปหา...”“อย่าทำตัวน่ารำคาญได้ไหมหนูดอก ฉันต้องการก็ต้องได้ อีกอย่าง อย่าเอามิเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องของเรา” เอ่ยเสียงแข็ง ดึงบราที่ปกปิดเต้างามออก แล้วก็ก้มหน้าลงซุกไซ้ครอบครองเต้าอวบอิ่มอย่างตะกละตะกลาม“อะ! หนูยังไม่พร้อม...” หล่อนผลักใบหน้าของชายหนุ่มออกจากเต้าของตน แต่ก็ต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บ เมื่อปากหนากัดดึงยอดปทุมของหล่อน“แต่ฉันพร้อม และต้องการตอนนี้ด้วยอีหนู”ผละออกมาถอดชุดของตัวเองออก และไม่นา

"เฮ้อ!"อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ต้องถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย รำคาญ ดูเอาเถอะ คิดว่าจะไม่ได้เห็นน้ำตาของพวงมาลาอีกแล้ว ตอนนี้หล่อนกำลังร้องไห้เป็นเผาเต่าเลยก็ว่าได้“ร้องน้ำตาเป็นสายเลือดก็หนีฉันไม่พ้นหรอกอีหนู” ว่าแล้วก็เดินไปค้นตู้เสื้อผ้าเพื่อหาโซ่ตรวนที่ตนเก็บไว้และกุญแจมาล็อกเจ้าหล่อนไว้ โซ่เส้นนี้เขาซื้อมาตั้งนานแล้ว แต่ก็ไม่เคยได้เอาออกมาใช้ พวงมาลาเป็นคนแรกและคนเดียวที่จะได้ใช้บริการของมัน“ไม่ ๆ ๆ อย่าทำแบบนี้กับหนูนะ” หล่อนดิ้นหนีเมื่อมือใหญ่กระชากข้อเท้าของเธอไป ด้วยรู้แล้วว่าชายหนุ่มจะล่ามโซ่ตนจริง ๆ ไม่ได้แค่ขู่เล่น เขาทำจริง ๆ“หนูต้องอยู่แบบนี้ อยู่แต่ในห้องนี้ระหว่างที่ป๋ากลับภูเก็ต ป๋าไม่อาจไว้ใจหนูได้ เพราะป๋ากลัว กลัวว่าหนูจะหนีป๋าไป”ตอนนี้เหรียญเงินเหมือนคนบ้าเข้าทุกวัน เขาไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ตัวเองทำอะไรที่แตกต่างจากเมื่อก่อน ปกติเขาไม่ใช่คนแบบนี้ เอาโซ่ตรวนมาล่ามผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ไว้กับหัวเตียง ความยาวของโซ่สามารถเดินเหินไปไหนมาไหนในห้องได้สะดวก แต่ห้ามออ

“นั่นสิครับ ต้องมีอะไรดี ๆ แน่เลย สวัสดีครับแม่ศรี พ่อวุธ” เขาเองก็เพิ่งมาถึงบ้านเหมือนกัน พอมาถึงก็ถามหาผู้เป็นพ่อเป็นแม่ทันที และสาวใช้ก็บอกว่าอยู่ในห้องนั่งเล่นกับเหรียญเงิน เป็นแบบนี้ทุกครั้ง น้องชายจะมาถึงก่อนเขา“ไหน ๆ ก็มากันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว จะขาดก็แต่ลูกห่าที่ไม่รู้จะกลับบ้านไหม” ศรีพรรณยื่นมือออกไปรับมือลูกชายคนโตให้มานั่งข้างตนเองอีกข้างที่ว่าง ส่วนสามีนั้นไปนั่งโซฟาอีกตัวที่ว่างอยู่“แหม! พอมีลูก ๆ ลืมสามีคนนี้เลยนะน้องศรี” อดแขวะภรรยาไม่ได้“นาน ๆ ทีลูกกลับบ้าน ขอหน่อยนะคุณสามี” นางตอบสามีพร้อมกับยื่นจมูกไปหอมแก้มลูกชายทั้งสองที่นั่งขนาบข้าง และสองหนุ่มก็หอมแก้มแม่กลับอย่างเอาใจเช่นกัน“แม่ศรี น้องห่าทำไมไม่ค่อยกลับบ้านครับ เล่าให้หอกฟังด้วย” ลูกชายคนโตเอ่ยบ้าง“เราจะมีน้องสะใภ้แล้วนะพี่หอก เผลอ ๆ อาจจะเป็นคุณลุงด้วยครับ” เหรียญเงินเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม“ใครคือผู้หญิงโชคร้ายคนนั้นเหว” รีบถามน้องชายคนรองทันที“ดูพูดเข้าตาหอก น้องก็ไม่ไ