All Chapters of อุ้มบุญ(รัก)พ่อเลี้ยง: Chapter 11 - Chapter 20

ตกเย็นฉันยังคงทำงานงก ๆ อยู่ในไร่ตามคำสั่งของคีรี แต่เปลี่ยนจากเก็บใบชาเป็นการมาดูแลต้นองุ่นแทน ดีที่มีพี่คนงานในไร่คอยช่วยสอนงานให้กับฉันไม่อย่างนั้นมีหวังฉันคงแย่แน่ ๆ "พักหน่อยไหมคะคุณเพียงเหงื่อออกเต็มเลย เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแล้งไปอีกนะคะ" พี่จี๊ดหันมาบอกฉันด้วยความห่วงใย ฉันจึงส่ายหน้ากลับไปเป็นการปฏิเสธเพราะขืนฉันพักมีหวังคีรีได้มาฉีกอกฉันแน่ "ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่จี๊ดไว้พักทีเดียวก็ได้" "แต่คุณเพียงดูไม่ไหว" "ไหวค่ะ" ฉันต้องไหวเท่านั้นแม้สภาพร่างกายตอนนี้ไม่เอื้ออำนวยเลยก็ตาม ฉันไม่อยากให้คีรีเขาด่าฉันได้อีกว่าอ่อนแอและสำออย ฉันไม่อยากให้เขาสมเพชฉันไปมากกว่านี้แค่ฉันยอมรับข้อเสนอของแม่เขาเพราะเงินมันก็น่าสมเพชเพียงพอแล้ว ฉันยังคงทำงานต่อไปเรื่อย ๆ แบบไม่มีพักโดยมีคีรีคอยยืนมองฉันอยู่ไกล ๆ เขากอดอกมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันอยู่แบบนั้นตลอดเวลา ฉันคอยลอบมองปฏิกิริยาของคีรีที่แสดงออกกับคนงานในไร่อยู่หลายครั้ง ฉันอยากรู้ว่าเขาจะปฏิบัติกับคนงานของเขาเหมือนแสดงออกกับครอบครัวของฉันไหม เขาจะทำท่าทีรังเกียจคนงานพวกนี้ที่มีฐานะต่ำต้อยกว่าเขาเหมือนที่ทำกับพ่อ

ฉันเลือกที่จะมองผ่านคำพูดของคีรีไปแม้ว่าภายในใจของฉันกำลังรู้สึกแย่กับคำพูดของเขามากก็ตาม บางครั้งฉันก็รู้สึกตลกตัวเองเหมือนกันนะคะจากที่เป็นคนไม่เคยแคร์คำพูดของคีรีเลยสักครั้งไม่ว่าเขาจะพูดจาร้ายกาจยังไงใส่ฉันก็ตามแต่ทว่าตอนนี้ฉันกลับรู้สึกแย่ทุกครั้งที่ได้ยินเขาพูดไม่ดีใส่อาจเป็นเพราะความรู้สึกของฉันมันเปลี่ยนไปฉันเลยมีความรู้สึกเสียใจขนาดนี้ "นั่งลงสักทีจะให้ฉันเอาพวงมาลัยมาอันเชิญเธอให้นั่งลงไหมเพียงจันทร์" คำพูดกระแนะกระแหนของคีรีที่กระทบกับโสตประสาททำให้ฉันที่กำลังยืนเหม่อคิดอะไรเรื่อยเปื่อยหลุดออกจากภวังค์ ก่อนที่ฉันจะนั่งลงตรงเก้าอี้อีกฝั่งตรงข้ามกับเขาโดยไม่คิดจะใส่ใจคำพูดของคีรีก่อนหน้าทำราวกับว่าฉันไม่ได้ยินเขาพูดว่าอะไร ฉันมองปีกไก่ทอดที่คีรีเพิ่งหยิบมาวางลงในจานข้าวของฉันนิ่ง ๆ ด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำแต่ถึงกระนั้นฉันก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรนั่งกินข้าวของตัวเองต่อไปและคอยเหลือบมองใบหน้าของอีกคนที่กำลังนั่งไถไอแพดอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างใจจดใจจ่อ คีรีก็เป็นแบบนี้เสมอแม้ปากจะบอกว่าเกลียดฉัน แม้การกระทำของเขาจะทำเป็นรังเกียจกัน แม้ว่าคำพูดของเขาแต่ละคำช่างแทงใจดำ แต่เขาก็เอาใ

ขาที่กำลังก้าวเดินออกจากบ้านเพื่อไปขึ้นรถของพี่สนที่จอดรออยู่หน้าบ้านหยุดชะงักเมื่อฉันแอบได้ยินบทสนทนาของคีรีกับคุณอาทิตย์ที่มีชื่อของฉันเข้าไปเอี้ยวด้วย ฉันหยุดยืนนิ่งแอบฟังบทสนทนาของสองคนนั้นเงียบ ๆ โดยไม่คิดจะส่งเสียงใดออกไปพร้อมกับหัวใจที่เจ็บจนจุกเมื่อได้ยินคำพูดของคีรี เขาบอกว่าเขาไม่มีวันรักฉัน ให้ตายยังไงเขาก็ไม่รักและไม่คิดจะรัก ฉันได้ยินทุกคำได้ยินชัดทุกประโยค รวมถึงเรื่องความสัมพันธ์ของเราที่มันต้องจบเมื่อฉันคลอดลูกให้กับเขา เมื่อใดที่ฉันทำตามข้อตกลงที่เคยเซ็นสัญญาก่อนยกหนี้ให้กันจนสำเร็จเมื่อนั้นฉันก็ต้องไปจากเขาและลูกทันที คีรีเขาใจร้ายมากและอดน้อยใจไม่ได้จริง ๆ ที่เขายังคงมองฉันเป็นเพียงผู้หญิงหิวเงินคนหนึ่งไม่เปลี่ยน ทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันตั้งหน้าตั้งตาทำงานทุกอย่างที่เขาสั่ง ทำทุกอย่างที่เขาต้องการเพราะอยากพิสูจน์ตัวเองให้เขาได้ยินว่าที่ฉันยืนอยู่ตรงนี้ฉันไม่ได้ต้องการอะไร ไม่ได้ต้องการเงินของเขาแม้แต่สลึงแดงเดียว ฉันยกมือขึ้นปาดน้ำตาของตัวเองที่ไม่รู้ว่าไหลออกมาตอนไหนทิ้งก่อนจะรีบสาวเท้าออกไปจากต้องนี้เพราะไม่อยากได้ยินบทสนทนาของสองคนนั้นต่อไป เดิ

"ฉันจะซื้อที่ตรวจครรภ์" เอี๊ยด เสียงล้อรถลากไปกับถนนดังสลั่นเมื่อจู่ ๆ คนขับเกิดเบรกรถกะทะทันจนทำให้เกิดเสียงดัง "อ๊ะ" แรงกระแทกของรถทำให้หน้าฉันคะมำแต่ทว่าคีรีที่ยังคงมีสติหลงเหลืออยู่บางก็ยื่นมือมารองหน้าผากของฉันไว้ได้ทันก่อนที่มันจะชนเข้ากับคอนโซลรถ "ขับรถบ้าอะไรของนายเนี่ย" เมื่อตั้งสติได้ฉันก็หันไปด่าคีรีที่จู่ ๆ เขาก็เกิดบ้าเบรกรถกะทันหันหลังจากที่ฉันบอกเขาว่าจะซื้อที่ตรวจครรภ์ดีที่ถนนปลอดรถไม่อย่างนั้นอาจจะเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงขึ้นแน่ "เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม" แต่ดูเหมือนว่าเขาน่าจะไม่ได้ยินคำถามของฉันนะคีรีจับใบหน้าฉันหันซ้ายหันขวาจับตัวฉันพลิกไปพลิกมาราวกับกำังสำรวจว่าตัวฉันได้รับบาดเจ็บตรงไหนไหม ฉันปัดมือคีรีให้พ้นออกจากตัวเนื่องจากการกระทำของเขากำลังทำหวั่นไหวไหนจะท่าทีที่ทำเหมือนห่วงใยฉันนักหนาแบบนี้ "ฉันไม่เป็นอะไร" ก่อนจะตอบเขากลับไปเสียงเรียบนิ่ง บรรยากาศภายในรถตกอยู่ในความเงียบครู่ใหญ่ ฉันเหลือบมองคนด้านข้างก็เห็นว่าเขาเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ก่อนที่คีรีจะหันมามองหน้าฉันเราสบตากัน "เธอท้องเหรอ" คีรีพึมพำถามฉันเสียงแผ่วเบาคล้ายคนละเมอ "ฉันแค่สงสั

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผันจากหน้าท้องที่เคยแบนราบของฉันตอนนี้มันป่องมากขึ้นราวกับในท้องของฉันมีสิ่งชีวิตอาศัยอยู่ในนั้นมากกว่าหนึ่งทั้งที่ความจริงแล้วมีเพียงหนึ่งชีวิตน้อย ๆ อาศัยอยู่เพียงเท่านั้น อายุครรภ์ของฉันในตอนนี้หกเดือนแล้วรู้เพศของลูกแล้วด้วย ลูกของฉันเป็นเพศหญิงชัวร์ ๆ หมอยืนยันเสียงหนักแน่นถึงขนาดเอาอาชีพของตัวเองมาเป็นตัวประกันถ้าเกิดลูกของฉันออกมาเป็นเพศอื่นเขาจะอำลาออกจากอาชีพหมอทันที คุณหมอเมธีเพื่อนของคีรีนั่นเอง ฉันฝากท้องที่โรงพยาบาลเอกชนของครอบครัวเพื่อนคีรีโรงพยาบาลแห่งนี้ดูแลฉันกับลูกอย่างดีอำนวยความสะดวกให้เราอย่างเต็มที่ อาจจะเป็นเพราะคีรีเป็นเพื่อนกับลูกเจ้าของโรงพยาบาลหรือไม่ก็อาจเป็นคีรีที่จ่ายเงินให้กับทางโรงพยาบาลค่อนข้างสูง ทุกคนที่โรงพยาบาลแห่งนี้ถึงได้ปฏิบัติตัวกับฉันราวกับฉันเป็นเจ้าหญิง ตลอดช่วงเวลาชีวิตของฉันที่ผ่านมาเวลาไม่สบายก็แค่หายาพารากินหรือไม่ก็หาหมอคลินิกแถวบ้านค่ายาไม่ถึงห้าร้อยหรือไม่ก็อาจไม่ถึงสามร้อยด้วยซ้ำ ป่วยหนักหน่อยก็โรงพยาบาลรัฐอาศัยใช้สิทธิ์บัตรทองในการรักษาสามสิบบาทรักษาทุกโรคทำนองนั้น ตั้งแต่ตั้งครรภ์การใช้ชีวิตของฉัน