All Chapters of อุ้มบุญ(รัก)พ่อเลี้ยง: Chapter 21 - Chapter 30

แม้นจะรับรู้ถึงความแปลกไปของคนตัวเล็กแต่ทว่าธุระสำคัญที่ต้องไปทำก็ไม่อาจละทิ้งได้ แม้นว่าจะเป็นห่วงคนตัวเล็กจับใจแต่ทว่าผมก็ต้องจำไปอยู่ดี ธุระสำคัญที่ต้องทำในเวลาใกล้ค่ำนี้คือคุยงานสำคัญเร่งด่วนให้กับพ่อและแม่ที่หนีไปเที่ยวกันอยู่ต่างประเทศเป็นเวลาหลายวันแล้วงานการไม่รู้จักทำให้คีรันทำคนเดียวก็ดูเหมือนว่าอีกคนจะไม่ไหวเนื่องจากงานในมือที่ทำอยู่ตอนนี้ก็ดูเหมือนว่ามันจะล้นเกินไปจึงเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากผมให้ช่วยเข้ามาดูแลในส่วนที่ผมไม่เคยคิดแตะต้อง งานบริษัทคืองานต้องห้ามของผมคือข้อยกเว้นที่ผมไม่คิดจะย่างก้าวเข้ามาพัวพันแต่ทว่าก็มีเหตุจำเป็นหลายครั้งให้ผมต้องเข้ามาช่วยดูแลอยู่ร่ำไป คุยงานกับลูกค้าชาวต่างชาติเสร็จก็เป็นเวลาเกือบสองทุ่มกว่า ๆ ก่อนจะมาผมได้โทรไปหาไอ้ธีให้เตรียมยาไว้ให้เพียงจันทร์แล้วเนื่องจากเธอบ่นว่าปวดหัวและไม่สบาย เมื่อส่งลูกค้าคนสำคัญขึ้นรถได้ผมก็รีบเดินกลับมาที่รถของตัวเองบึ่งรถมาหาไอ้ธีที่คลินิกส่วนตัวของมันด้วยความร้อนใจอย่างนึกเป็นห่วงใครอีกคนที่ผมปล่อยให้อยู่กับแม่บ้านมานานมากโขแล้ว "คราวหลังถ้าเกิดเพียงจันทร์ไม่สบายอีกมึงต้องพาเธอมาตรวจด้วยนะเว้ย คนกำล

ถึงแม้คำพูดของคีรีจะไม่ใช่คำที่ฉันอยากได้ยินมากที่สุดแต่อย่างน้อยมันก็ช่วยทำให้ใจที่เหี่ยวเฉาก่อนหน้ากลับมาผลิบานได้อีกครั้งเพียงแค่ได้ยินคำว่าลูกของเราออกจากปากของเขา ลูกของเราที่ไม่ใช่ลูกของเขาแค่คนเดียวอีกต่อไป ลูกของเราที่ไม่ใช่แค่ฉันเป็นเพียงเครื่องมือผลิตบุตร ลูกของเราที่หมายถึงลูกของเขากับฉัน ฉันยิ้มบาง ๆ ออกมาเมื่อได้ยินคำตอบเป็นที่น่าพึงพอใจไม่ใช่เจ็บช้ำน้ำใจอย่างที่เคยเป็นมาและดูเหมือนว่าตัวคีรีก็พยายามหาคำภูมิที่ถนอมใจฉันที่สุดเหมือนกันถึงก่อนหน้านั้นเขาจะเผลอพูดทำร้ายจิตใจฉันไปแล้วก็ตาม แต่ก็ช่างเหอะ ฉันจะพยายามไม่ใส่ใจขอโฟกัสที่การกระทำมากกว่าคำพูดของคีรีแล้วกันเพราะฉันน่าจะมีความสุขกับการกระทำของเขามากกว่าคำพูดของเขาก็ได้ คำพูดที่ไม่รู้ว่ามันจะเผลอทิ่มแทงใจฉันตอนไหน อาจจะพูดแบบไม่ได้คิดอะไรและอาจจะไม่ได้ตั้งใจด้วยซ้ำแต่คนที่มันได้ฟังน่ะมันจำจนตาย "กินข้าวมาหรือยัง" สายตาเหลือบไปเห็นเข็มของนาฬิกาบอกเวลาก็อดที่จะถามคนตรงหน้าอย่างนึกเป็นห่วงไม่ได้ "ยัง" คีรีตอบฉันกลับแทบจะทันทีก่อนจะนำศีรษะทุยของเขาซบลงต้นแขนของฉันอย่างออดอ้อน "อยากกินมาม่าต้มให้หน่อยได้ไห

พอได้กินของที่อยากกินวันนั้นฉันก็เอาแต่ยิ้มไม่หุบมีความสุขมากจนแทบจะสำลักออกมา ไม่คิดไม่ฝันว่าคนที่เคร่งครัดอย่างคีรีก็จะยอมหิ้วของที่ตัวเองสั่งห้ามฉันอย่างหนักติดไม้ติดมือกลับบ้านมาให้ฉันด้วย วันนั้นฉันเลยจัดชุดใหญ่ให้คีรีเป็นการตอบแทนที่เขาน่ารักกับฉันมาก ๆ แต่ด้วยขนาดท้องที่โตเกินกว่าจะทำเรื่องอย่างว่า ไหนจะวันคลอดที่ใกล้เข้ามาให้มีเซ็กส์กันฉันว่ามันคงไม่ไหวเลยตอบแทนเขาด้วยการใช้ปากกับส่วนนั้นแทน เสียงครางแหบพร่าของคีรียังคงดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทไหนจะใบหน้าหล่อเหล่าที่หลับตาพริ้มเคลิ้บเคลิ้มไปกับสัมผัสที่ฉันทำให้ การแสดงออกของคีรีวันนั้นทำเอาร่างกายฉันร้อนรุ่มไปหมดแทบจะนั่งไม่ติดเลยด้วยซ้ำ ไม่ใช่แค่เขาที่โหยหาเซ็กส์หรอกนะคะ อยากจะบอกว่าฉันเองน่ะก็โหยหาเซ็กส์ไม่แพ้เขาเหมือนกัน วันเวลาหมุนเวียนผ่านพ้นไปจากวันแรกที่รู้ตัวว่าตั้งท้องจวบจนวันนี้เข้าสู่เดือนที่เก้าแล้วและสองวันข้างหน้าก็เป็นวันที่หมอนัดคลอด ยิ่งใกล้ถึงวันฉันก็ยิ่งตื่นเต้นมาก ๆ นับวัน นับเวลารอคอยที่จะเจอเจ้าตัวน้อยไม่ไหว จินตนาการไปต่าง ๆ นานาว่าใบหน้าของเขาจะเป็นเช่นไร จะเหมือนพ่อหรือเหมือนแม่กัน

ใช้เวลาพักฟื้นร่างกายอยู่โรงพยาบาลได้ไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์หมอก็อนุญาตให้ฉันกับลูกกลับบ้านได้เนื่องจากสภาพร่างกายฉันฟื้นตัวเร็วมากและวิวาห์เองก็แข็งแรงดีเลยไม่มีความจำเป็นที่ฉันกับลูกจะต้องอยู่โรงพยาบาลต่อ กลับมาอยู่บ้านมันก็จะวุ่นวายนิดหน่อยอาจเป็นเพราะฉันกับคีรีเป็นคุณพ่อคุณแม่มือใหม่เลยไม่ค่อยสันทัดในการเลี้ยงเด็กทารกเท่าไหร่นักทั้งที่ก่อนลูกจะคลอดออกมาฉันกับคีรีเข้าคอร์สคุณพ่อคุณแม่มือใหม่ไปแล้วก็ตาม แต่พอได้มาลงสนามจริงความรู้สึกช่างแตกต่างจากที่เคยกังวลว่าตัวเองจะทำผิดพลาดกลับกังวลเพิ่มขึ้นไปอีก และยิ่งไปกว่านั้นวิวาห์เป็นเด็กที่เลี้ยงยากมากกลางวันนิ่งเป็นหลับส่วนกลางคืนไม่หลับแหกปากร้องลั่นอย่างเดียว กว่าจะผ่านไปได้แต่ละนาทีทำแม่มือใหม่อย่างฉันลมแทบจับเช่นเดียวกันกับคีรีที่ช่วยฉันเลี้ยงลูกจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนเช้ามาก็ต้องไปทำงานที่ไร่สภาพเขาตอนนี้โทรมจนดูไม่ได้เลยค่ะ เพราะเหตุนี้คีรีเลยคุยกับฉันเรื่องหาพี่เลี้ยงมาช่วยเลี้ยงวิวาห์แต่ทว่าฉันปฏิเสธเสียงแข็งยืนกรานเสียงหนักแน่นว่าฉันจะเป็นคนเลี้ยงลูกเอง ข่าวสมัยนี้มีอยู่เยอะแยะเรื่องพี่เลี้ยงทำร้ายเด็กจนพิการหรือไม่ก็ตาย บอ

"แง" เช้าแสนวุ่นวายมาพร้อมกับเสียงร้องไห้สนั่นของลูกสาวตัวน้อยที่ร้องไห้ตามพ่อเขาเนื่องจากเช้านี้คีรีต้องไปทำงาน คนเป็นพ่อเมื่อเห็นว่าลูกร้องไห้ก็มองลูกตาละห้อยขาเรียวยาวที่กำลังก้าวขึ้นรถหยุดชะงักก่อนจะหมุนตัวกลับสาวเท้ามาหาลูกน้อยที่ยังร้องไห้จ้าอยู่ในอ้อมกอดของแม่บ้าน ฉันที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องครัวเห็นฉากนั้นเข้าพอดีก็รีบเดินเข้าไปขวางหน้าคีรีไว้ก่อนจะหันมาสั่งให้แม่บ้านรีบพาวิวาห์เข้าบ้านไป ลับหลังแม่บ้านพาวิวาห์เข้าบ้านไปฉันหันมาจ้องหน้าคีรีเขม็งแต่เขาไม่สลดหรอกนะ คนอย่างคีรีไม่เคยสลดให้ฉัน "ไปทำงาน" ฉันกดเสียงต่ำสั่งเขา "เป็นใครมาสั่ง" คีรีเชิดหน้าถามฉันกลับสีหน้าเขาเยาะเย้ยฉันมากคงคิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรเขาหรอกมั้งถึงได้ทำท่าทางท้าทายฉันขนาดนี้ "คีรี" ฉันกดเสียงต่ำมากขึ้นกว่าเดิม เลเวลเสียงลดลงอย่างเห็นได้ชัดจนคนฟังมีสีหน้าเจื่อนลง "ก็กำลังจะไปแค่อยากกอดลูกก่อนไปเท่านั้น" เขาตอบฉันเสียงอ๋อมแอ๋ม ซึ่งคำพูดของเขามันเชื่อถือไม่ได้เลยค่ะ ฟังจนเบื่อ ข้ออ้าจทั้งเพ "ไม่ต้องเลยคีรี คิดว่าฉันรู้ไม่ทันนายหรือไง" ฉันกอดอกถามเขากลับอย่างเอือมระอา อยู่กันมาก็ไม่ใช่น้อย ๆ ทั