Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

ไร่ศิวะรักษ์คีรี ไร่ศิวะรักษ์คีรีเป็นไร่ชาที่ใหญ่ที่สุดของทางภาคเหนือไร่แห่งนี้อยู่ภายใต้การดูแลและปกครองของพ่อเลี้ยงหนุ่มวัยสามสิบห้าปีอย่างคีรี ลูกชายคนโตของนายท่านศักดิ์ดาและคุณหญิงรตีผู้ทรงอิทธิพลทางภาคเหนือที่ใครต่างก็พากันเกรงขามและเกรงกลัว ไร่แห่งนี้ขึ้นชื่อความสวยงามและบรรยากาศรบรื่นชวนให้จิตใจสดใสและสดชื่นทุกครั้งที่ได้มองหรือยามได้สูดดมกลิ่นอายธรรมชาติเข้าปอด บรรยากาศภายนอกที่ชวนให้หลงใหลและผ่อนคลายไม่อาจสู้บรรยากาศมาคุภายในบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ภายในไร่แห่งนี้ได้เลยสักนิด บรรยากาศภายในห้องรับรองบ้านใหญ่ปกคลุมไปด้วยความอึมครึมเมื่อประมุขใหญ่อันดับหนึ่งของบ้านประกาศเสียงแข็งกร้าวบังคับให้บุตรชายคนโตแต่งงานกับลูกสาวคนรู้จักที่เธอเอ็นดูและอยากได้มาเป็นลูกสะใภ้จนตัวสั่นจนไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีประจวบเหมาะกับลูกชายคนโตที่อายุอานามของชายหนุ่มปาเข้าไปสามสิบห้าปีแต่ทว่ายังไม่มีเมียเป็นตัวเป็นตน ในฐานะแม่ที่อยากมีหลานให้อุ้มชูก่อนตายจาก อยากเห็นลูกชายคนโตเป็นฝั่งเป็นฝาได้คิดหาวิธีต่าง ๆ นานาเพื่อให้ได้ในสิ่งที่เธอต้องการ สุดท้ายแผนการของเธอก็กระจ่างออกอุบายให้ฝ่ายผู้หญิงม

ฉันหันมองคีรีตาเขม็งเมื่อเขาพ่นวาจาดูถูกครอบครัวฉันซึ่ง ๆ หน้าออกมา "ขอโทษลุงสนกับป้าสำลีเดี๋ยวนี้คีรี" คุณหญิงรตีเองก็ดูตกใจไม่น้อยกับคำพูดของลูกชายก่อนที่ท่านจะหันไปเอ็ดและบอกคีรีให้ขอโทษพ่อกับแม่ฉันซะ "ไม่เป็นไรค่ะคุณหญิง" ในขณะที่ฉันโกรธจนตัวสั่นอยากจะลุกขึ้นไปตบหน้าคีรีสักฉาดใหญ่แต่ทว่าพ่อกับแม่ฉันกลับเมินเฉยคำดูถูกนั่นเสมือนว่าไม่ได้ถือสาอะไรแถมยังหันไปบอกกับคุณหญิงรตีหน้าตายว่าไม่เป็นอะไรทั้ง ๆ ที่โดนเขาดูถูกเหยียดหยามขนาดนั้น ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อกับแม่ถึงต้องยอมขนาดนั้น ทำไมต้องยอมให้เขาต่อว่า ทำไมต้องยอมให้เขาดูถูกดูแคลนเพียงเพราะว่าเราติดหนี้เขาอย่างนั้นเหรอ "ไม่ได้หรอกแม่สำลี คีรีไม่ควรพูดแบบนี้กับพวกเธอ" คุณหญิงรตีหันมาบอกแม่ฉันละคนรู้สึกผิดในขณะที่เจ้าของประโยคดูหมิ่นดูไม่ได้สะทกสะท้านอะไรกับคำพูดของตัวเองสักนิด "ไม่เป็นไรจริง ๆ ครับคุณหญิง" "พ่อ" ฉันร้องเรียกชื่อพ่ออย่างไม่พอใจด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด "หึ" ฉันหันไปถลึงตาใส่คีรีเมื่อจู่ ๆ หมอนั่นก็หัวเราะเยาะในลำคอออกมาอย่างแผ่วเบาพร้อมส่งสายตากวนบาทามาให้ฉัน ฉันเองก็จ้องหน้าเขากลับอย่างไม่ยอม

วันแต่งงาน ใครจะคิดว่าทุกอย่างจะรวดเร็วถึงเพียงนี้ เพราะหลังจากถ่ายพรีเวดดิ้งวันนั้นงานแต่งของฉันกับพ่อเลี้ยงคีรีก็ถูกจัดขึ้นทันทีในสองอาทิตย์ถัดมา มันปุบปับจนฉันตั้งรับไม่ทัน เพราะตอนที่คุยกันวันนั้นคืองานแต่งจะถูกจัดขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้าแต่ก็นั่นแหละค่ะไม่ว่าจะแต่งเร็วหรือแต่งช้ายังไงซะฉันก็ต้องแต่งกับเขาอยู่ดี สถานที่จัดงานแต่งของฉันกับเขาก็ไม่พ้นไร่ศิวะรักษ์คีรี เมื่อคืนฉันมานอนที่นี่ส่วนคีรีเขานอนที่บ้านใหญ่และจะมาที่นี่อีกทีตอนเก้าโมงพร้อมกับขบวนขันหมาก แม้จะเป็นการแต่งงานที่ไร้ซึ่งความรักและทำตามหน้าที่แต่ฉันก็อดตื่นเต้นไม่ได้เลยจริง ๆ ค่ะ หัวใจฉันเต้นเร็วแรงอยู่ตลอดเวลาจนฉันกลัวว่ามันจะทะลุออกมาโลดเต้นอยู่ด้านนอกเอา มองสภาพตัวเองที่อยู่ในชุดไทยสีทองอร่ามก็อดชื่นชมตัวเองไม่ได้จริง ๆ ว่าวันนี้ฉันสวยอย่าบอกใครเชียวล่ะ แกร่ก เสียงประตูห้องถูกเปิดเข้ามาฉันมองทางกระจกก็เห็นว่าเป็นแม่ของฉันที่เข้ามาหาฉันด้วยใบหน้าที่เปื้อนเต็มไปรอยยิ้มเห็นดังนั้นฉันจึงหมุนตัวกลับหันมาเผชิญหน้ากับคนเป็นแม่ "ลูกสาวของแม่สวยที่สุด" ฉันยิ้มรับต่อคำชมแม่เบา ๆ ก่อนจะเอ่ยชมแม่กลับ

"ช่วยทำหน้าที่ของเธอให้สมกับเงินที่ครอบครัวฉันเสียไปหน่อยเพียงจันทร์" คีรีบอกฉันพลันยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาก่อนจะเอ่ยสั่งฉันว่า "อ้าขาของเธอออกซะ" ฉันส่ายหน้าพัลวันต่อคำสั่งของคีรีพลางดีดดิ้นขืนตัวเองสุดฤทธิ์ให้หลุดพ้นจากพันธนาการของเขาแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ง่ายเหมือนที่ฉันคิดเมื่อร่างบึกบึนของคีรีทาบทับตัวฉันแทบทั้งร่าง คีรีตึงแขนของฉันทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัวในขณะที่ส่วนตัวก็แทรกเข้ามาอยู่ตรงกลางหว่างขาของฉัน ฉันมองการกระทำของคีรีด้วยความหวาดหวั่น "ปล่อยนะคีรี" เอ่ยอ้อนวอนเขาเสียงสั่นเผื่อว่าเขาจะเห็นใจกันและปล่อยฉันไป "ปล่อยเหรอ" คีรีเค้นเสียงถาม ฉันเลยพยักหน้ารับรัว ๆ ให้กับคำถามของเขา "ชะ ใช่" "ปล่อยตรงไหนดีล่ะ ปล่อยตรงนี้" คีรีชี้มาที่ปากของฉัน "หรือตรงนี้" ชี้มาที่ร่องนมของฉัน "เอ๊ะหรือว่าตรงนี้" ชี้มาที่หน้าท้องแบนราบของฉัน "แต่ฉันว่าปล่อยตรงนี้ดีกว่านะเธอจะได้ท้องไว ๆ แล้วไสหัวออกไปจากไร่ของฉันเร็ว ๆ " เพียงจบคำพูดนั้นมือหนาก็วางทาบลงตรงกลางกายของฉันเล่นเอาฉันสะดุ้งด้วยความตกใจและรู้สึกวาบวามตรงส่วนที่ถูกเขาสัมผัสในเวลาเดียวกัน "ฉันยังไม่พร้อมตอนนี้" ฉันทำใจดีเข้

"เธอพูดว่าอะไรนะ" ฉันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงคีรีแทรกเข้ามาในโสตประสาทก่อนจะตอบเขากลับไปเสียงตะกุกตะกักอย่างคนเลิ่กลั่กว่า "ฉะ ฉันยังไม่ได้พะ พูดว่าอะไร" "แล้วไป" ฉันลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อคีรีไม่ได้ยินในสิ่งที่ฉันพูดเมื่อกี้และตัวเขาเองก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามฉันต่อเพราะถ้าเกิดว่าเขาขืนได้ยินขึ้นมามีหวังคอฉันได้หลุดออกมาจากบ่าแน่ ๆ "แล้วยืนเซ่ออยู่ทำไมไปทำงานของเธอสิ" คีรีเอ่ยไล่ฉันเสียงเข้มพร้อมดันไหล่ฉันให้เดินเข้าไปในคอกม้าได้สักที "ชักช้าอยู่ได้มีหวังวันนี้เธอคงไม่ได้กินข้าวแน่ ๆ " ก็เป็นเพราะเขาไหมล่ะที่ไม่ยอมไปไหนสักทีเอาแต่เซ้าซี้ถามนั่นถามนี่อยู่ได้จนฉันไม่ได้ไปทำงานตามที่เขามอบหมายให้ ฉันต้องเสียเวลากับเขาไปตั้งเท่าไหร่ทำไมเขาไม่คิดบ้าง "แล้วฉันหวังว่าเธอจะทำงานที่ฉันสั่งเสร็จก่อนเที่ยงล่ะเพียงจันทร์" เสียงเข้มเอ่ยสั่งฉันอีกครั้งก่อนจะหันหลังเดินย้อนกลับไปขึ้นรถที่จอดอยู่ไม่ไกลแล้วขับออกไปจากบริเวณนี้ ภายในคอกม้าขนาดใหญ่แห่งนี้เลยเหลือแค่ฉันคนเดียวที่อยู่ตามลำพัง ฉันมองคอกม้าตรงหน้าตาละห้อยก่อนจะโน้มตัวหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดที่คีรีโยนทิ้งไว้ให้อย่างจำใจเ