Semua Bab Working as a Maid for the Billionaire: Bab 171 - Bab 180

Hinawakan niya ang aking magkabilang pisngi gamit ang kaniyang malalaking palad, pinilit na iharap ang aking mukha sa kaniya. Ang init ng kaniyang balat ay unti-unting nagpabalik sa akin sa reyalidad. "Hey, look at me, Anya," bulong niya, ang kaniyang mga mata ay puno ng pag-aalala habang nakatitig nang diretso sa akin. "You don't need to stress yourself over this. You don't have to worry much, alright? No one else will know. Only he and I know about this leverage now. It's a closed-door secret between the two of us. He loves his reputation more than anything in this world, so he will stay in line. This secret is safe, and so are we." Hinalikan niya ang aking noo, isang matagal at mariing halik na tila ba sinisiguro sa akin na tapos na talaga ang pinakamahirap na bahagi ng laban. Ngunit kahit na sinasabi niya ang mga salitang iyon, hindi nakaligtas sa aking paningin ang lalim ng kaniyang bawat hininga. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kaniyang mga kamay at sumandal din sa sofa, ang k

Ang kusina ni Lucas ay parang eksena sa isang high-end interior design magazine, lahat gawa sa makintab na stainless steel, at ang mga appliances ay mukhang digital na baka mas matalino pa sa akin. Pero sa kabila ng karangyaan nito, halatang bihira itong magamit para sa totoong pagluluto. Kulang sa amoy ng bawang, walang bahid ng mantika, at walang buhay. Ngayong araw, babaguhin ko ’yon.“First rule of the kitchen, Assistant Lucas,” sabi ko sabay turo sa sink. “Maghugas ng kamay. At pagkatapos, hugasan mo rin lahat ng gulay na gagamitin natin. Kailangang malinis ang pagkain natin.”“Yes, Chef,” seryoso niyang sagot. Hinubad niya ang kaniyang mamahaling wristwatch at hinugasan ang kamay. Kahit simpleng paghuhugas lang ng kamay, mukha pa rin siyang commercial ng sabon.Habang naghuhugas siya, inihanda ko naman ang malaking cutting board at isang matalas na kutsilyo. Inilabas ko rin ang karne ng baboy na binili namin.“Lucas, pagkatapos mo riyan, kunin mo ’yung labanos at talong. Tuturua

Dinala namin ang dalawang malalaking mangkok sa kaniyang dining table. Ang hapag-kainan niya ay gawa sa madilim na kahoy na may makikinis na gilid, napapaligiran ng mga modernong upuan na halatang mamahalin. Sa gitna ng ganoong karangyaan, ang dalawang simpleng mangkok ng Sinigang at umuusok na kanin ay nagmukhang mga banyaga, ngunit sa kabilang banda, nagdala ang mga ito ng kakaibang buhay at kulay sa hapag.Umupo si Lucas sa tapat ko, habang ako naman ay abala sa pag-aayos ng aming mga kubyertos. Bago pa man kami magsimula, hindi ko napigilang mapatitig sa kaniya. Napakaguwapo niya pa rin. Kita ko ang butil ng pawis sa noo niya dahil sa init ng usok ng niluto naming pagkain, pero kahit ganon, ang lakas pa rin ng dating niya.“Eat well, Chef Anya,” nakangiti niyang sabi, bago kumuha ng kutsara at tinidor.“Eat well din, Assistant Lucas,” ganti ko, sabay kuha ng kaunting kanin at ulam.Tiningnan ko si Lucas upang makita ang kaniyang reaksyon. Nanlaki ang kaniyang mga mata sa unang hig

Kinuha ko ang remote mula sa kaniyang kamay, ang aking mga daliri ay bahagyang sumayad sa kaniyang palad. “Just don't choose horrors. The gore disgusts me.” "Kakakain lang natin!" Natawa ako at hinampas nang mahina ang kaniyang tuhod. "Hindi naman horror ang gusto ko ngayon, baka mamaya masuka pa tayo. Masyadong stress ang linggong ito para sa ating dalawa. Gusto ko ng isang bagay na magaan, masaya, at..." Lumingon ako sa kaniya, may pilyong kislap sa aking mga mata. "...nakakakilig." Pinasadahan ko ng tingin ang screen ng telebisyon. Mabilis kong ini-scroll ang mga kategorya hanggang sa huminto ako sa tab na puno ng kulay rosas, pastel, at mga larawan ng mga magkasintahang muntik nang maghalikan. "Kagaya neto, isang romantic comedy," deklara ko, lumingon sa kaniya para makita ang kaniyang reaksyon. "I’m just saying, it’s highly predictable. I knew you would choose that." nakangiting sagot niya, at ang kaniyang mga mata ay walang bakas ng pagtutol. "If that’s what my chef wants,

Kinaumagahan, gumising akong may ngiti sa aking mga labi na halos umabot na sa aking mga tainga. Kung may nakakakita man sa akin habang nagpupunas ng mga mamahaling plorera sa sala ng mansiyon, baka isipin nilang nabaliw na ako o kaya nama'y nasapian ng kung anong masayahing espiritu. Sino ba namang hindi mababaliw? Hanggang ngayon, parang nararamdaman ko pa rin ang init at lambot ng mga labi ni Lucas sa akin kagabi. Grabe, ang isang Lucas Villamor, ang lalaking akala mo laging may pinatutubuan ng utang sa sungit ng mukha, ay ganoon kalambing sa akin! Parang bawat lapat ng labi niya, may kasamang pangakong pang-habangbuhay. Kung ganoon ba naman kagwapo at katapang ang magpoprotekta sa iyo, kahit maging personal maid at tagaluto niya ako habangbuhay, handa akong pumirma ng kontrata ngayon din. Ay pero hindi na nya ako personal maid ngayon. Ano ba yan! "Wow. You're smiling like you just won the lottery, Anya. Or maybe... something much better?" isang pamilyar at mapang-asar na boses an