บททั้งหมดของ Working as a Maid for the Billionaire: บทที่ 1 - บทที่ 10

Hindi ko maitago ang saya ko habang naglalakad pauwi. Halos liparin ko ang daan patungo sa aming bahay. Pagpasok ko palang, bumungad na agad si Nanay na naghihiwa ng kangkong habang si Lola naman ay nakasandal sa aming upuang kawayan.“Nay! Lola! May trabaho na ako!” malakas kong sigaw na halos ikalaglag ng kutsilyo ni Nanay.“Jusko kang bata ka, akala ko naman kung napano ka na!” bulyaw ni Nanay, pero bakas ang ginhawa sa mukha niya matapos akong makita. “Saan ka nakahanap? Sigurado ka bang matino ‘yan?”“Sa mga Villamor po, Nay. Stay-in maid ako doon,” sagot ko habang inilalabas ang limang libong binigay ni Lucas. “At tingnan niyo, binigyan na agad ako ng advance payment ng amo ko. Pambili niyo ito ng gamot, Lola, at pang-grocery niyo rito sa bahay habang wala ako.”Nanlaki ang mga mata nila. Para kaming nanalo sa lotto na hindi naman tumataya. “Totoo ba ito?” tanong ni Lola, bakas ang gulat. “Aba, napakabait naman palang amo iyon.”Mabait at masarap sa mata, Lola! Bulong ng malandi

Pagod na pagod ako pagdating ng gabi. Parang kinuha ng mga polo shirt ni Sir Lucas ang lahat ng energy sa katawan ko. Pagkatapos ng hapunan at paglilinis sa kusina, diretso na ako sa servant’s quarters. Ang plano ko talaga, ititupi ko pa 'yung mga bagong tuyong damit ni Sir na kinuha ko sa sampayan kanina, pero pagbagsak ng likod ko sa manipis na kutson, tinalo na ako ng antok.“Mamaya na lang... five minutes lang,” bulong ko sa sarili ko habang yakap-yakap ang unan. Pero ang five minutes, nagtuloy-tuloy. Nakalimutan ko na nang tuluyan ang basket ng mga de-kalidad na tela na nakatambak sa gilid ng higaan ko.Maghahating-gabi na nang magising ako dahil sa isang mahinang kaluskos. Hindi ko muna iminulat ang mga mata ko, iniisip na baka si Gina lang na naiihi o si Tess na nananaginip na naman. Pero kakaiba ang tunog. Mabibigat na hakbang, seryoso, at parang galing sa direksyon ng pintuan ko.Dahan-dahan kong iminulat ang isang mata. Nanlaki ang mata ko nang makita ang isang matangkad na

Matapos ang gabing muntik nang maging 'Rated SPG' ang buhay ko ay biglang naglaho si Sir Lucas. Akala ko pa naman ay masusundan ang aming moment, pero mukhang sa panaginip ko muna itutuloy ang mga naudlot na halik. Ang dalawang linggong wala si Sir Lucas ay parang dalawang taon para sa akin. Para akong lantang gulay na naglilinis ng mansyon. Pero sa loob ng mga araw na iyon, nakita ko ang ibang mga Villamor na bihira ko lang masilayan.Isang hapon habang nagdidilig ako sa garden, may isang pulang sports car na pumarada sa harap. Bumaba doon ang isang babaeng parang galing sa takip ng magazine. Si Cindy Villamor, ang bunsong kapatid ni Sir Lucas. Dumaan siya sa gilid ko nang hindi man lang tumitingin. Wala kaming imikan. Para lang akong isang ornamental plant sa paningin niya, maganda, pero hindi kinakausap. Future sister-in-law mo kaya ako girl!Narinig ko lang siyang nagsusungit sa phone habang papasok ng pinto. "I told you, I want the dress in emerald, not mint!" Hay, buhay mayam

Pagkalipas ng dalawang araw, pagbalik ko sa mansyon ng mga Villamor, parang may nakadagan na sako ng bigas sa balikat ko. Wala ang dati kong lundag sa paglalakad. Para akong sinakluban ng langit at lupa dahil sa mga iniisip ko.Nanatiling sariwa sa isip ko ang itsura ni Nanay na nanginginig sa harap ni Aling Nena. Ang hirap lunukin. Habang ang mga tao rito sa mansyon, namomroblema kung anong kulay ng kurtina ang babagay sa summer, kami sa eskinita, isang daang piso lang ang kailangan para pagbintangan kaming kriminal. Gusto kong umiyak, pero bawal at nasa trabaho ako. Hindi ko dapat dinadala sa trabaho ang mga problema ko."Anya? You're back early."Muntik na akong mapatalon nang marinig ko ang boses ni Sir Lucas. Nakatayo siya sa may grand staircase, suot ang isang navy blue na polo shirt na mukhang mas mahal pa sa kabuuang halaga ng buong barangay namin. Lord, ang gwapo na naman niya. 'Yung panga niya, parang pwedeng pang-hiwa ng sibuyas sa talim. Kung sa ibang pagkakataon ito, bak

"Maanghang na tinapay? Anya, you're a terrible liar," mahinang sabi ni Lucas.Hindi ko na nagawang sumagot dahil parang may bumara na sa lalamunan ko. Ang daling sabihin na okay lang ako, pero ang hirap panindigan kapag ang taong nasa harap mo ay tinitingnan ka na parang nababasa ang bawat pahina ng magulo mong buhay. Nahiya ako bigla kaya balak kong tumakbo ulit kahit saan basta makalayo sa kanya. Nakakahiya na ang hina hina ko ngayon sa harap niya.Pero bago pa ako makahakbang, naramdaman ko ang mainit niyang palad sa braso ko. "Don't run away.”Dahan-dahan niya akong hinila palapit. Hindi marahas, kundi parang isang marupok na baso na ayaw niyang mabasag. Sa isang iglap, naramdaman ko na lang ang sarili ko na nakasubsob sa dibdib niya. Binalot niya ako ng isang mahigpit na yakap. Isang yakap na amoy seguridad, at amoy ng lahat ng bagay na ipinagkait sa akin ng tadhana."Shh... it's okay. I'm here," bulong niya habang hinahaplos ang buhok ko.Humagulgol na ako. Wala na akong pakiala