All Chapters of แค่เล่นๆเท่ากับรักจริงๆ : Chapter 11 - Chapter 20

หนึ่งเดือนต่อมาโซดาเปิดประตูขึ้นมานั่งบนรถไทเลอร์ และหันมายิ้มหวานให้คนตัวโตที่มาจอดรถรอรับอยู่นานพอสมควรเพราะฉันผิดเวลา “วันนี้รอนานเลยนะคะ โซดารอส่งงานอาจารย์ค่ะ” “ไม่เป็นไร ไม่นานหรอกผมรอได้ อยากไปไหนรึเปล่าครับ” “อืม! โซดาแล้วแต่คุณไทเลอร์ค่ะ” “ถ้าแล้วแต่ผม งั้นผมจะพากลับบ้านนะ เพราะผมอยากอยู่กับคุณเวลาผ่านไปเร็วมากๆ ไม่อยากให้คุณกลับเมืองไทยเลย” “คุณก็จะกลับไม่ใช่เหรอคะ” “ผมต้องกลับหลังจากคุณ นานพอสมควรเลยนะ คุณรอกลับพร้อมผมดีกว่าไหม” ไทเลอร์อยากให้เธออยู่นานกว่านี้ ยังไม่อยากห่างเขายังไม่รู้สึกเบื่อเธอเลยสักนิด “แบบนั้นไม่ได้หรอกนะคะ โซดาต้องกลับไปสอนพิเศษ รับปากอาจารย์ไว้แล้วค่ะ” ไทเลอร์ทำหน้าเศร้า แล้วก็ขับรถออกไป “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคะ โทรหากันก็ได้นี่น่า นะคะกลับไทยก็เจอกันแล้ว” ฉันยิ้มให้เขา รีบพูดปลอบใจ ไม่อยากให้เขาเศร้า “ผมคงกลับมาอยู่ที่เพนต์เฮาส์เหมือนเดิม เพราะบ้านคงเหงาเกินไปถ้าคุณไม่อยู่” ยิ่งเขาพูดแบบนี้ฉันยิ่งอยากอยู่ต่อกับเขา อยากอยู่ด้วยตลอดไป “คุณไทเลอร์คะ เราอย่าเพิ่งคุยเรื่องโซดากลับดีไหมคะ ยังเหลือเวลาอีกเป็นเดือนเลยนะคะ เพราะโซดาก็อยากอยู่ก

โซดาที่ได้ยินทุกอย่างหมดแล้ว รีบเช็ดน้ำตา และพาตัวเองเดินเข้ามาในบ้าน ตรงเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ฉันแค่ได้ยินเสียงรถเบรกเสียงดังก็เลยจะไปดู และคิดว่าจะไปช่วยเขาถือของด้วย ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินความจริงอะไรแบบนี้ ไม่ทันตั้งตัวเลยจริงๆ นี่เขาหลอกฉันทุกเรื่องเลยสินะ โง่จริงๆ เลยโซดา คนระดับเขาจะมารักฉันได้ยังไง เพ้อเจ้อคิดเข้าข้างตัวเองแบบนี้ได้ยังไง ทั้งที่ก็เห็นๆ กันอยู่ ฉันโง่เองเลยกลายเป็นแค่ของเล่นของคนรวยอย่างเขา ก๊อกๆ “โซดาหลับรึเปล่า หิวไหม” “เดี๋ยวออกไปค่ะ” รีบเช็ดน้ำตา และรีบตั้งสติ คิดหาทางออกให้ตัวเอง ฉันต้องไปจากที่นี่ โซดารีบหาที่อยู่ใหม่ เพราะฉันต้องอยู่ที่นี่จนกว่าจะเรียนจบ แต่จะไม่อยู่ต่อกับเขาเด็ดขาด ฉันได้ที่อยู่ที่พอจะสู้ราคาค่าเช่าไหวก็รีบส่งอีเมลไปสอบถาม จะทำทุกทางให้ตัวเองได้ออกไปจากบ้านไทเลอร์ให้เร็วที่สุด โซดาล้างหน้าล้างตาแล้วเปิดประตูออกมาจากห้อง พยายามข่มอารมณ์ทุกอย่างไว้ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ทำอะไรครับนานจังผมคิดว่าคุณเพลียหลับไปแล้ว” ไทเลอร์เดินเข้ามาใกล้ๆ กอดเธอแน่น เพราะยังคิดมากกับคำพูดของมิวมิวด้วย “โซดาลืมไปค่ะว่ามีงานที่ต้องส่งอาจารย์

“ขอเวลาตัดสินใจก่อนนะ ที่นี่ก็สนุกดี ที่ไทยก็คิดถึงแหละ เอาเป็นว่าขอคิดดูก่อน” มิวมิวเลี่ยงที่จะไม่ถามและไม่พูดถึงเรื่องไทเลอร์ เพราะพอจะรู้มาจากไวท์บ้างแล้ว ว่าโซดาไม่ได้อยู่กับไทเลอร์แล้ว และปฏิเสธเขาทุกเรื่อง ซึ่งมิวมิวก็รู้สึกว่าโซดาทำถูกแล้ว และยิ่งรู้สึกนับถือเธอมากขึ้นด้วย คนแบบโซดาไม่ทำให้ผิดหวังเลย เงินซื้อเธอไม่ได้จริงๆ สมน้ำหน้าไทเลอร์ ต้องเจอแบบนี้ซะบ้าง “ยังไงถ้ามิว กลับไปไทยจะโทนหานะ ยังไงก่อนกลับไปทานข้าวกันสักมือดีไหม” มิวมิวยิ้มเอ่ยชวน “ได้สิ” โซดายิ้มให้มิวมิว และเหลือบไปเห็นไทเลอร์กับไวท์เดินมาพอดี เลยรีบบอกมิวมิวว่าขอตัวก่อน “มิวโซดาขอตัวไปเรียนก่อนนะ ไว้เจอกันนะจ๊ะ” “โอเค” มิวมิวเห็นไทเลอร์กับไวท์เหมือนกัน เลยพอจะรู้ว่าทำไมโซดาถึงรีบไป เธอเลยกะว่าจะไม่ทักทายอะไรสองคนนั้นจะเดินเข้าไปในตึกเรียนเหมือนกัน “มิวมิว ไม่ทักทายกันเลยนะ”ไวท์เรียกเพื่อนไว้ “สวัสดี ฉันไปเรียนก่อนนะ” มิวมิวทำท่าจะเดินหนีทั้งคู่ “เดี๋ยวมิว ใจคอจะโกรธฉันไปถึงเมื่อไหร่วะ” ไทเลอร์เดินมาขวางเพื่อนไว้ เพราะเริ่มอึดอัดจนทนไม่ไหว “ไม่รู้” “อะไรกันมิว เธอจะอะไรนัก เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต

“นิกโก้ นามสกุลอะไรเหรอจ๊ะ”โซดาส่งรูปคืนนิกโก้ พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้มือสั่น “ผมกับพี่ไทเลอร์ ใช่นามสกุลคุณปู่กับคุณย่าครับ” “ไทเลอร์ วัฒนากุล โคล” “นิกโก้ วัฒนากุล โคล” “เราสองคนใช้นามสกุลเดียวกันครับ คุณครูพอจะรู้จักไหมครับ” “ถ้านามสกุลนี้เคยได้ยินมาบ้างจ้ะ” “รึว่าคุณครูเคยรู้จักพี่ชายผมรึเปล่าครับ เห็นคุณแม่บอกว่าครูก็เพิ่งกลับจากอเมริกา” นิกโก้มองอย่างสังเกต “เปล่าจ้ะ ไม่เคยรู้จัก ครูแค่ผู้หญิงธรรมดา จะไปรู้จักพี่ชายของนิกโก้ได้ยังไงละคะ จริงไหม” “ไม่หรอกครับ พี่ไทเลอร์มักจะรู้จักกับผู้หญิงสวยๆ เดี๋ยวพี่เขากลับมาผมจะแนะนำให้คุณครูกับพี่ไทเลอร์รู้จักกันนะครับ” “ไม่ต้องก็ได้ค่ะ ครูไม่อยากรบกวนเขา” โซดาฝืนยิ้มให้นิกโก้ นิกโก้มองโซดานิ่งและยิ้มให้ ไม่ได้พูดอะไร @นิวยอร์ก “ไวท์ ไทเลอร์เป็นอะไรทำไมช่วงนี้ถึงเงียบขนาดนี้ มาปาร์ตี้ทีไรก็ได้แต่นั่งนิ่ง ไม่พูดไม่จากับใครเลย” มิวมิวกระซิบถามไวท์ “น่าจะอยากกลับเมืองไทย” ไวท์ยิ้มกับมิวมิวและตั้งใจพูดให้ไทเลอร์ได้ยิน “อะไรไวท์ พูดอะไรกูก็ต้องกลับอยู่แล้ว มึงก็ต้องกลับด้วยไม่ใช่เหรอ จะมาพูดอะไร” “กูก็ไม่ได้จะว่าอ

นิกโก้หันมามองพี่ชายแล้วยิ้ม หลังจากที่ส่งคุณครูขึ้นรถไปแล้ว “ยิ้มอะไรนิกโก้” “ก็พี่เหมือนจะอยากเจอคุณครูของผมทุกวันเลยนี่ครับ” “แล้วทำไม พี่เจอไม่ได้รึไง พี่แค่อยากรู้ว่านายตั้งใจเรียนจริงไหม” “ผมตั้งใจเรียนอยู่แล้วครับ คุณครูโซดาสวยขนาดนั้น” “แก่แดด เดี๋ยวพี่จะบอกแม่เล็ก”“ผมพูดเรื่องจริงนะครับ คุณครูสวยสอนสนุกด้วย ผมก็ตั้งใจเรียนสิครับ พี่นั่นแหละอยากเจอคุณครูทุกวันเพราะอะไรกันแน่” นิกโก้พูดจบก็รีบเดินหนีพี่ชาย “เดี๋ยวเถอะนิกโก้” ไทเลอร์พูดไล่หลังน้อง แล้วก็อมยิ้มอย่างรู้สึกอารมณ์ดีแบบที่ไม่ได้มีความรู้สึกแบบนี้มานานหลายเดือน ด้านโซดา กลับมาถึงบ้านแล้วยังรู้สึกหงุดหงิดกับการที่ได้เจอไทเลอร์ไม่หาย เขาต้องการอะไรอีก ทำไมถึงไม่จบๆ กันไปจะมาแกล้งกันทำไม รึเขายังคิดที่จะให้ฉันเป็นของเล่นของเขา ถ้าเขาคิดแบบนั้น มันจะไม่มีวันเกิดขึ้นอีกแน่ แต่การที่จะต้องเจอเขาทุกวัน มันก็ยากที่จะทำใจได้จริงๆ นี่เหรอโชคชะตาของฉัน ทำไมต้องแกล้งกันแบบนี้ด้วยนะ ปล่อยให้ฉันได้เจอคนดีๆ บ้างไม่ได้รึไง โซดาได้แต่ตัดพ้อโชคชะตาของตัวเอง ก่อนที่จะรีบจัดการกิจวัตรประจำวันของตัวเองให้เรียบร้อยและรีบเข้านอน