All Chapters of แค่เล่นๆเท่ากับรักจริงๆ : Chapter 21 - Chapter 30

นิกโก้มองแล้วแอบยิ้ม “ครับเดี๋ยวผมถามคุณครูเอง” ก่อนที่จะเดินนำพี่ชายไปที่บ้านตัวเอง “คุณครูครับพี่ไทเลอร์มาแล้ว” “ขอบใจจ้ะนิกโก้” โซดาพูดไปเก็บขอใส่กระเป๋าไปด้วยเตรียมตัวกลับ และส่งสายตามองคนตัวสูงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ น้องชาย อยากให้เขารีบพูดเพราะฉันกำลังรีบ “คุณไทเลอร์จะดูที่ฉันสอนนิกโก้วันนี้ใช่ไหมคะ อันนี้แบบฝึกหัดที่นิกโก้ทำนะคะ คุณตรวจดูได้เลย” “คุณครูครับผมว่ารถที่คุณครูเรียกไม่น่าจะมีใครรับงานนะครับ” นิกโก้ดูโทรศัพท์ที่ครูโซดาเปิดแอปเรียกรถ และวางไว้บนโต๊ะ “นั่นนะสิ ครูกดเรียกสักพักแล้ว” โซดาพูดพึมพำเบาๆ “น่าจะเพราะฝนกำลังจะตกด้วยนะครับ ถ้ายังไงให้พี่ไทเลอร์ไปส่งดีไหมครับ” “คือ ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ ถ้าไม่มีรถเดี๋ยวครูเดินไปเรียกเองก็ได้นะ นิกโก้ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”“ผมต้องโดนคุณแม่ดุแน่ๆ เลยครับ ถ้าปล่อยให้คุณครูเดินไปเรียกรถเอง ฝนก็กำลังจะตก ให้พี่ไทเลอร์ไปส่งเถอะนะครับ ผมเป็นคนขอให้พี่เขาไปส่งคุณครูเองครับ” “ผมไปส่งให้ได้ คุณครูโซดาไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ไปครับ อย่าทำให้นิกโก้ไม่สบายใจเพราะเป็นห่วงครูเลยนะ” ไทเลอร์พูดและแอบยิ้มให้โซดาเห็นคนเดียว อย่างรู้สึกว่าเป็นผู้ชนะ เ

“โซดาเลิกทะเลาะกันได้ไหม ผมง้อ คุณอยากให้ผมทำยังไง ผมจะทำให้ทุกอย่างเลย หายโกรธผมได้ไหม” ไทเลอร์เอื้อมมือไปเปิดไฟหัวเตียง เพื่อจะมองหน้าคนสวย โซดามองสบตาเขาอย่างค้นคว้า ผู้ชายแบบเขาจะมาง้อฉันทำไม ทั้งที่เขาจะเลือกผู้หญิงสวยแค่ไหนก็ได้มาเป็นแฟน “ฉันไม่เชื่อคุณอีกแล้ว ผู้ชายที่เพียบพร้อมแบบคุณทำไมต้องมาง้อคุณครูสอนพิเศษแบบฉันด้วย” “โซดาผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ผมไม่ชอบเลยเวลาที่คุณไม่สนใจ ไม่คุยด้วย ผมไม่สบายใจ ผมไม่อยากให้คุณร้องไห้เพราะผมอีก”“ถ้าคุณคิดแบบนั้นจริงๆ ก็ควรอยู่ให้ห่างฉัน เพราะต้นเหตุที่ฉันจะร้องไห้ก็คือคุณ” “ผมทำอยู่นะโซดา ผมพยายามมาแล้วหกเดือน มันทรมานตัวเองเกินไป และพอเราได้มาเจอกันอีก คุณจะให้ผมทนได้ยังไง ผมคิดถึงคุณมากเลยนะโซดา” ไทเลอร์จับแขนเล็กดึงเบาๆ เข้าหาลำตัวเขา ก่อนที่จะกอดเอวบางและดึงให้เธอขึ้นมานั่งบนตักแกร่ง “คุณไทเลอร์จะทำอะไร อย่าทำแบบนี้นะ” “บอกผมหน่อยว่าคุณก็คิดถึงผม” “ไม่คิดถึงค่ะ” “คุณโกหกไม่เก่งรู้ตัวรึเปล่า คุณตื่นเต้นที่ได้เจอผม ใจคุณก็เต้นแรงด้วย” ไทเลอร์เคลื่อนหน้าเข้าไปจนปลายจมูกสัมผัสกัน “ฉันไม่ได้โกหก” โซดาตอบเขาเสียงสั่น แล้วก็เอี

วันต่อมา โซดาตื่นมาในอ้อมกอดของผู้ชายที่ตัวเองเป็นคนเปิดรับเขากลับมาในหัวใจดวงน้อยอีกครั้ง “ตื่นแล้วเหรอ” ไทเลอร์ลูบผมนุ่ม เอ่ยถาม และจูบหน้าผากมนสวยทักทายคนตัวเล็กที่เขากอดนอนมาทั้งคืน ไม่สิ แทบจะไม่ได้นอนเลยต่างหาก เขายกยิ้มอย่างพอใจเมื่อคิดถึงเรื่องราวของเมื่อคืน “ตัวคุณอุ่นจัง อยากกอดแบบนี้”โซดากอดเขาแน่นซุกหน้าตรงหน้าอกแกร่ง พูดพึมพำและรู้สึกชอบนอนกอดเขาแบบนี้เอามากๆ “ที่รัก วันนี้หยุดงานนอนกอดกันดีกว่าเนอะ” “จะดีเหรอคะ” “อืม! ดีสิ ผมคิดถึงคุณ ไม่อยากห่างหรอก” “แล้วต่อไปละคะ เราจะเป็นยังไง” โซดาถามเพราะอยากรู้เรื่องคู่หมายของเขา “เรื่องนั้นเหรอ ผมจะหาทางเอง ผมต้องคุยกับคุณปู่เรื่องข้อตกลงพวกนั้น เพราะผมก็ไม่ได้เห็นด้วย แค่ตอนแรกผมไม่มีใคร ก็เลยยังไม่เคยคุยกับคุณปู่ถึงเรื่องนี้ และคิดว่าคงไม่เป็นไร ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้แบบจริงจังอะไร แต่ตอนนี้ผมมีคุณแล้ว….” “แต่ตอนนั้นคุณจะให้ฉันอยู่เงียบๆ เป็นเมียเก็บนะคะ” “ที่รักคุณไม่ใช่จะยอมง่ายไม่ใช่เหรอ” “ใช่ค่ะตอนนี้ก็ไม่ยอมแน่ๆ ฉันยอมเลิกและเดินออกมา เหมือนหกเดือนก่อนนะคะ ถ้าคุณยังจะยืนยันให้ฉันทำแบบนั้น” “ผมรู

วันต่อมา โซดา ไปทำงานตามปกติ ส่วนไทเลอร์ก็ไปทำงาน แต่กว่าเขาจะยอมกลับไป อ้อนแล้วอ้อนอีก กอดหอมแก้มนัวเนียไม่ยอมเลิก โซดาเผลอยิ้มออกมาเมื่อคิดถึงเขา “อะไรกันโซดามีความรักงั้นเหรอ” อาจารย์ไม้เหมือนเดินมาหยุดมองดูสักพักแล้ว และเห็นโซดายืนยิ้มเหม่ออยู่คนเดียว “อะ…อุ๊ย! อาจารย์” ฉันหันไปมองอย่างตกใจ เพราะไม่ได้ยินเสียงอาจารย์เดินมาเลย ได้แต่ยืนจิบกาแฟแล้วก็คิดถึงเขาอยู่ “ขอโทษค่ะ โซดากำลังคิดอะไรเพลินๆ” “ไม่เป็นไร อาจารย์ว่าถ้าโซดามีแฟนก็ดีนะ ไม่ใช่เด็กๆ แล้วอยู่คนเดียวมันเหงานะ ดูอาจารย์เป็นตัวอย่างสิ เชื่อเถอะมีแฟนซะ อาจารย์เอาเอกสารมาให้น่ะ ไม่มีอะไรหรอก” โซดารับเอกสารจากท่าน แล้วก็ยิ้มให้ ไม่ได้ตอบอะไร อาจารย์ยิ้มแล้วก็เดินกลับออกไป ด้านไทเลอร์ “คุณไทเลอร์คะ ก่อนไปทำงานคุณปู่บอกว่าให้คุณไทเลอร์ไปหาท่านที่บ้านก่อนค่ะ” พี่แม่บ้านเดินมารายงานเขา ไทเลอร์พยักหน้า แล้วก็เดินไปหาคุณปู่ทันที “คุณปู่ครับ” “อืม! มาแล้วเหรอ หายไปไหนมาล่ะไทเลอร์ ไม่กลับมานอนที่บ้าน” “ผมไปนอนบ้านแฟนครับ” คุณปู่สีหน้าเข้มขึ้น และมองสบตาหลานชายคนโต “ไทเลอร์ปู่จะไม่พูดซ้ำนะเรื่องนี้ ตอนนี้ยังมีเวลา แกไ

“อืม! แล้วนี่น้องสาวของน้ำขิง ลูกสาวคนเล็กของลุง น้องน้ำชา รู้จักกันไว้นะ” ธวัฒชัยเอ่ยแนะนำให้เด็กๆ รู้จักกันด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีค่ะ” น้ำชา ไหว้คุณปู่ของไทเลอร์ แล้วก็ไหว้ไทเลอร์ด้วย “น้ำชาโตเป็นสาวขนาดนี้แล้วเหรอ ปู่เจอตอนไว้ผมเปียสองข้าง วิ่งตามคุณพ่ออยู่ในสนามกอล์ฟตอนนั้นยังประถมเลยมั้ง” วิลเลี่ยมพูดยิ้มให้น้ำชาอย่างนึกเอ็นดูกับใบหน้าเล็กน่ารัก “ตอนนี้น้ำชาเรียน Grade11แล้วครับ น้ำชาจำปู่วิลเลี่ยมได้ใช่ไหมลูก” “จำได้ค่ะ” น้ำชายิ้มให้วิลเลี่ยม “หนูน้ำชาช่างพูดช่างเจรจาเหมือนเดิม ห่างกับนิกโก้ปีเดียว รายนั้นไม่ค่อยพูดหรอกถ้าไม่สนิทกับใคร ไว้มีโอกาสปู่จะแนะนำให้รู้จักกันไว้นะน้ำชา” วิลเลี่ยมชวนเธอคุยด้วยความเอ็นดูและถูกชะตา “ค่ะ” น้ำชายิ้มสีหน้าร่าเริง “วันนี้ที่นัดธวัฒชัยมาทานข้าวก็ไม่มีอะไรหรอก ไทเลอร์กลับมาแล้ว ก็เลยอยากให้ไทเลอร์กับหนูน้ำขิงได้เจอกัน สองคนจะได้ทำความรู้จักกัน ตอนนี้สองคนก็โตกันแล้ว ที่จะไปไหนมาไหนด้วยกันบ้าง เพื่อจะได้เรียนรู้กัน ธวัฒชัยอนุญาตใช่ไหม” “ครับ ผมยินดีครับคุณวิลเลี่ยม” ไทเลอร์มองไปที่น้ำขิง สีหน้าเธอไม่ได้บ่งบอกความรู้สึกอะไร นิ่งเงียบส