All Chapters of แค่เล่นๆเท่ากับรักจริงๆ : Chapter 31 - Chapter 40

น้ำชาได้แต่แอบมองคู่หมายของพี่สาวตัวเองด้วยความหงุดหงิด ที่เห็นเขากับผู้หญิงคนอื่นพูดจาหัวเราะกันโดยที่ไม่รู้สึกผิดต่อพี่สาวของเธอเลย อารมณ์โกรธแทนพี่และอยากเอาคืนเพิ่มขึ้นหลายเท่าทวีคูณ หลังจากจบเกม ทีมนิกโก้เป็นฝ่ายชนะ ไทเลอร์กับโซดาแสดงความยินดีกับน้อง แล้วก็ถ่ายรูปร่วมกัน “เก่งมากเลยนะนิกโก้ ครูตื่นเต้นมากเลย เชียร์จนนั่งไม่ติด” โซดายิ้มพูดเร็วปรื๋อด้วยความตื่นเต้น “ขอบคุณครับ” ไทเลอร์เอานิ้วเช็ดเศษดินที่เลอะอยู่บนแก้มน้องชาย แล้วยิ้มให้น้อง มองด้วยสายตาชื่นชมเช่นกัน “เก่งมากนิกโก้ นายเท่มากนะ” “ขอบคุณครับ” “พี่ถ่ายรูปนายไว้เยอะเลย เดี๋ยวจะส่งให้แม่เล็กดู” “ครับ” นิกโก้ยิ้มปลื้มกับคำชมของพี่ชาย “แล้วนายจะกลับพร้อมพี่เลยไหม” “ไม่ครับ ผมจะไปเลี้ยงฉลองกับเพื่อนๆ ก่อน วันนี้ขอขาดเรียนหนึ่งวันนะครับครูโซดา” “ได้จ้ะ” โซดายิ้มให้นิกโก้ หลังจากที่แยกกับนิกโก้ ไทเลอร์ขับรถมาส่งโซดาที่บ้าน และเป็นเหมือนทุกครั้ง เขาอ้อนขอนอนค้างกับคนตัวเล็ก เพราะไม่อยากกลับไปนอนคนเดียว และวันนี้เธอตกลงง่ายดาย ยอมให้เขานอนด้วย @บ้านโซดา “ที่รักว่างมากอดผมรึยังครับ ผมถอดเสื้อแล้วนะ” ไทเลอร์

คนของคุณวิลเลี่ยมจอดรถที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง และเดินมาเปิดประตูรถให้โซดา ก่อนที่จะเดินนำไปที่ห้องทานอาหารแบบส่วนตัว “คุณวิลเลี่ยมรออยู่ด้านในครับ” เขาเปิดประตูให้เธอ โซดาเดินเข้าในห้อง “มาแล้วเหรอ” “สวัสดีค่ะ”“นั่งก่อนสิ ทานข้าวก่อน ฉันสั่งอาหารไว้แล้ว ทานก่อนแล้วค่อยคุย” โซดานั่งลง และมองคุณปู่ของไทเลอร์อย่างรู้สึกกลัวๆ ท่านมองโซดานิดหนึ่งและทานอาหารต่อ “เธอเป็นคุณครูของนิกโก้ด้วยสินะ แล้วเจอกับไทเลอร์ได้ยังไง” “หนูเจอคุณไทเลอร์ที่อเมริกาค่ะ” “แล้วเธอรู้เรื่องคู่หมายของเขารึเปล่า” “ตอนแรกหนูไม่ทราบค่ะ แต่พอทราบหนูก็ออกห่างจากเขาทันทีค่ะ พอกลับไทยก็คิดว่าคงไม่ได้เจอกันอีก” “แต่ต้องมาเจอที่บ้านสินะ เข้าใจแล้ว แต่ฉันสงสัยนิดหนึ่ง ทำไมรู้แล้ว และเป็นคนออกห่างไทเลอร์เอง แล้วทำไมตอนนี้ถึงกลับมาใกล้ชิดกันอีกล่ะ” “หนูรักคุณไทเลอร์ค่ะ” โซดาพูดออกไปตามตรง ตามความรู้สึกของตัวเอง ฉันรักเขา ไม่ได้รักที่ว่าเขาเป็นลูกหลานใคร รึนามสกุลอะไร ฉันรักเขาที่เป็นเขา วิลเลี่ยมหัวเราะ “เธอยอมอยู่ในสถานะเมียเก็บได้ใช่ไหม ที่ฉันถามไม่ใช่จะดูถูกอะไรเธอนะ แค่อยากได้คำตอบ เพราะไทเลอร์กับคู่หมายของ

“แบบนี้ดีกว่านะครับพี่ไทเลอร์ให้คุณแม่ไปด้วยเถอะ ผมเองก็อยากตามไปด้วย อยากเห็นหน้าลูกสาวบ้านนั้นเหมือนกันครับ” นิกโก้รีบพูดสนับสนุนความคิดของคุณแม่ของเขาขึ้นมา “ผมกลัวว่าจะทำให้แม่เล็กกับนิกโก้เดือดร้อนไปด้วยนะสิครับ เรื่องนี้ควรเป็นผมที่ต้องจัดการทุกอย่างเอง” “ไม่นะไทเลอร์อย่าคิดแบบนั้น ตัวไทเลอร์เองก็ไม่เกี่ยวด้วยสักหน่อย เรื่องนี้เป็นการตกลงกันเองระหว่างผู้ใหญ่ แม่ไปด้วยนะถูกต้องแล้ว” คุณนฤนาถยืนยันความตั้งใจของตัวเองที่จะยื่นมือเข้าไปช่วยอย่างเต็มที่ ไทเลอร์ยิ้มให้อย่างรู้สึกขอบคุณ “ขอบคุณนะครับแม่เล็ก และต้องขอโทษด้วย ที่เมื่อก่อนผมทำตัวห่างเหินทั้งกับแม่เล็ก แล้วก็นิกโก้” “ไม่เป็นไรเลยไทเลอร์ แม่เข้าใจ ยังไงแม่กับนิกโก้ ก็เป็นครอบครัวของไทเลอร์เสมอนะ ไทเลอร์พึ่งพาแม่ได้ทุกเรื่องนั่นแหละ อย่าคิดมากสิ” “ขอบคุณครับ” ไทเลอร์กอดแม่เลี้ยงของตัวเองแน่น อย่างรู้สึกทราบซึ่ง “แต่ตอนนี้ผมต้องหาตัวโซดาให้เจอก่อน เพื่อจะได้อธิบายให้โซดาเข้าใจ ตอนนี้ผมติดต่อเธอไม่ได้เลยครับ” “ผมก็ติดต่อไม่ได้เหมือนกันครับพี่ไทเลอร์” “แม่ว่าครูโซดาคงไม่ได้อยู่ที่บ้านของเธอหรอก เพราะถ้าจะห่างกับไทเลอ

โซดาขึ้นมานั่งบนรถของไทเลอร์ แล้วจู่ๆ เขาก็สตาร์ตรถขับออกไป โซดาหันมามองเขาตาโต “นี่คุณจะไปไหน ไหนบอกว่าจะคุยไงคะ” “ก็จะคุยแต่ผมจะพาคุณไปคุยที่อื่น ให้เลือกจะไปบ้านคุณ รึจะไปเพนต์เฮาส์ของผม” “ทำไมฉันต้องเลือก คุณจอดรถแล้วคุณให้จบๆ ตรงนี้ก็ได้ ฉันไม่อยากไปไหนกับคุณ” “โซดาใจเย็นหน่อย นั่งให้สบายๆ แล้วใจเย็นหน่อย กลับบ้านคุณก็ได้ โอเคไหม” ไทเลอร์หันมามองเธอนิดหนึ่ง คนตัวเล็กได้แต่เงียบและหน้าบึ้งใส่เขา ไทเลอร์ก็ไม่สนใจรีบบึ่งรถ จุดหมายเป็นที่บ้านของโซดา จนกระทั่งมาถึงบ้าน โซดาก็ไม่ยอมพูดอะไรกับเขา “ที่รัก คุยกันดีๆ หน่อยเถอะนะ” “รีบพูดเถอะค่ะ แล้วก็กลับไป” “ทำไมพูดจาใจร้ายกับผมนักล่ะ” “คุณไทเลอร์ เลิกมาวุ่นวายกับฉันเถอะนะคะ คุณต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นคุณก็รู้ดี เธอเหมาะสมกับคนที่สุด ส่วนฉันปล่อยฉันไปไม่ได้เหรอคะ ให้ฉันได้มีชีวิตของฉันเถอะนะคะ เดี๋ยวฉันคงเจอคนที่เหมาะสมกับฉันเอง” “ใครที่เหมาะสมกับคุณ” ไทเลอร์ถามเสียงเข้ม “อย่าพูดแบบนี้ผมไม่ชอบ” “ฉันพูดเรื่องจริง แล้วฉันก็บอกคุณปู่คุณไปแล้ว ว่าฉันจะไม่ยอมเป็นเมียน้อยคุณเป็นอันขาด ท่านก็บอกความจริงกับฉัน แบบที่คุณไม่เคยพูด”“

“ทางผมต้องขอโทษด้วยนะครับคุณธวัฒชัย สำหรับเรื่องทั้งหมด ที่ทำตามสัญญาไม่ได้ ผมไม่มีอะไรจะมาแก้ตัวครับ ผมเลี้ยงหลานไม่ดีเอง ทางผมยินดีที่จะชดเชยให้หนูน้ำขิงทุกอย่าง สินสอดที่ทางภรรยาผมได้ตกลงไว้กับทางคุณย่าของหนูน้ำขิง จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไร ผมขอยกทุกอย่างให้เป็นของหนูน้ำขิงแทนคำขอโทษครับคุณธวัฒชัย” วิลเลี่ยมพูดขอโทษและตั้งใจรับผิดชอบทุกอย่างตามสมควร ด้วยความจริงใจ “แต่คุณธวัฒชัย ผมอยากขอร้อง ผมไม่อยากให้พวกเราจบความสัมพันกันเพราะเรื่องนี้ ช่วยอย่าถือสาและให้อภัยไทเลอร์ได้ไหมครับ”ธวัฒชัยมองผู้สูงวัยด้วยความเคารพ และเห็นใจต่อการแสดงซึ่งความจริงใจที่ท่านมีต่อครอบครัวเขา “คุณวิลเลี่ยมครับผมยังนับถือคุณเหมือนเดิมครับ คุณนฤนาถก็เช่นกัน ครอบครัวเราผูกพันกันมานาน แต่เรื่องราวครั้งนี้มันต้องใช้เวลา” ธวัฒชัยมองสบตาวิลเลี่ยมและมองเลยมาที่ไทเลอร์ “คุณอาครับผมเข้าใจคุณอานะครับ ผมขอโทษนะครับ” ไทเลอร์ก้มหัวเอ่ยขอโทษอีกครั้ง ธวัฒชัยมองสบตาไทเลอร์อยู่ชั่วอึดใจ “อาให้อภัยนะไทเลอร์ แต่ต่อไปไทเลอร์ต้องมารับช่วงต่อคุณปู่ และทางอาน้ำขิงจะมาช่วยงานอาเหมือนกัน อาไม่อยากให้ลูกสาวของอาต้องลำบากใจ ยังไ