Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

ยามรุ่งอรุณมาเยือนในแคว้นซู แคว้นซูเป็นแคว้นทางเหนือสุดเหนือสองแคว้น โดยมีแคว้นตันอยู่ทางตะวันตก และแคว้นหานอยู่ทางทิศใต้ ใช้พรมแดนคือแม่น้ำ เทือกเขา และทะเลกว้างใหญ่ขวางกัน แคว้นซูถือว่าอุดมสมบูรณ์ที่สุดเหนือสามแคว้น เพราะมีทุกอย่างที่กล่าวในข้างต้น เมื่อถึงในฤดูน้ำหลาก ดินดอนลุ่มแม่น้ำจะตกลงมาสู่แม่น้ำซูเจียง ทำให้การเพาะปลูกและเก็บเกี่ยวได้ดีกว่าและนำสินค้าจากการเพาะปลูกไปขายแว่นแคว้นและชนเผ่าต่างๆช่วงหลังฤดูเก็บเกี่ยว แคว้นซูจะเป็นฤดูฝนอยู่สามเดือน หมดฤดูฝนแล้วจะเข้าสู่ของช่วงฤดูหนาวห้าเดือน ฤดูหนาวของแคว้นซูจะมีหิมะจะตกลงมาโปรยปรายจนหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ แคว้นซูยังมีอากาศหนาวตลอดทั้งปีนอกจากทะเลและแม่น้ำแล้ว แคว้นซูยังมีเทือกเขาสดับซับซ้อนเป็นป้อมปราการชั้นดี โดยมีกำแพงกว้างครึ่งลี้ มีความยาวนับพันลี้ทอดยาวไปยังเทือกเขาอู่ซวี่ โดยบนกำแพงเมืองมีป้อมสังเกตการณ์ทั้งสี่ทิศ ทิศละหกป้อม เพื่อส่งสัญญาณเข้าไปในวังหลวง ทำให้ศัตรูยากที่จะเข้าโจมตีได้โดยง่าย ทำให้แคว้นซูมีผู้คนเข้ามาอยู่อาศัย และทำการค้าขายเป็นจำนวนมาก ในแต่ละปีเงินจากส่วยสาอาการจะเข้าพระคลังหลวงมีจำนวนมหาศาลซึ่งมาจากการ

ไป๋ซู่ซู่ได้ส่งมอบให้เยว่ชิง เยว่ชิงรับมีดสั้นและส่งให้ให้จ่างซุนเซี่ยะได้ดู จ่างซุนเซี่ยะนำมีดสั้นเล่มนี้มาดูจึงทำให้รู้ว่า มีดสั้นชิ้นนี้เป็นของตนเองที่มอบให้กับสหายนามว่าไป๋เค่อที่ไม่ได้เจอกันมาเกือบยี่สิบปี ตั้งแต่ตั้งแคว้นซู โดยมีไป๋เค่อเป็นแม่ทัพบุกพิชิตนำเมืองและเผ่าต่างๆ ผนวกเข้ากับแคว้นซูไป๋ซู่ซู่เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในเมืองลี่ให้เยว่ชิง และจ่างซุนเซี่ยได้ฟัง ทำให้พวกเขาทั้งสองหดหู่ใจเป็นยิ่งนักที่ได้รู้ว่า คนในเมืองลี่ได้ตายหมดสิ้นไม่เว้นแม้แต่เจ้าเมืองที่เป็นสหายที่รบเคียงบ่าเคียงไหล่ด้วยกันมา จนสร้างแคว้นนี้ขึ้นมาอย่างมั่นคงจ่างซุนเซี่ยะจึงมีรับสั่งให้นางอยู่ในวังหลวง แต่ไป๋ซู่ซู่ปฏิเสธที่จะอยู่ต่อในวังหลวง เพราะนางอยากกลับบ้านเกิดที่เมืองลี่อีกครั้ง แต่เยว่ชิงรั้งนางเอาไว้ เพราะคิดว่าเมืองลี่เป็นเมืองร้างไร้ผู้คนไปแล้ว ถ้ากลับไปนางก็ไม่มีใครที่คอยอยู่ดูแลเช่นกัน เยว่ชิงอยากให้นางอยู่ในวังหลวง มอบตำแหน่งกงจู่เทียบเท่า กงจู่ที่เกิดจากหวางโฮ่ว และอยู่ในเจียวฟางกง มอบเรือนเถาฮวาที่อยู่ใกล้ตำหนักตรงนั้นเป็นเรือนไม้ที่ร่มรื่นใกล้สวนท้อนับสิบลี้ เพราะว่าเยว่ชิงชอบต้น

จ่างซุนอู๋จี้ทอดสายตามองทหารของเมืองหู่ที่มีประมาณหนึ่งหมื่นคน โดยมีทหารหลวงของแคว้นหานมาสมทบอีกด้วย ซึ่งทหารของจ่างซุนอู๋จี้ของแคว้นซูมีเพียงหกพันคนเท่านั้น อู๋จี้ไสม้าไปยังหน้ากองทัพแคว้นซูพร้อมกับหยางจื่อและหวังเตอ เจ้าเมืองหู่ก็ไสม้าเพื่อมาเจรจากันก่อนทำศึกทุกครั้งที่ต้องส่งคนของมาเจรจาเสียก่อนเจ้าเมืองหู่ทอดสายตามองจ่างซุนอู๋จี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ตั้งแต่เท้าจรดหัว เหมือนเป็นการหมิ่นเกียรติแคว้นซูอย่างยิ่ง อู๋จี้ก็รู้ว่าเขากำลังหมิ่นเกียรติตนเอง แต่เขากลับสงบนิ่งดุจสายน้ำไม่บ่งบอกอารมณ์ใด“จ่างซุนอู๋จี้ เจ้าเด็กน้อย เจ้านำคนของเจ้าไปเถอะ ข้าไม่อยากต่อล้อต่อตีกับเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเช่นเจ้า” คำพูดของเจ้าเมืองหู่เหมือนเป็นการท้าทายและเย้ยหยันอู๋จี้อย่างยิ่ง คิดหรือว่าอู๋จี้จะไม่รู้ว่าเป็นแผนข่มศัตรูให้มีโทสะ“ถึงข้าจะอายุน้อยกว่าท่านเหล่าปิง แต่ข้าก็ไม่เคยเอาลูกหรือฟูเหรินของผู้ใดมาเป็นของตนเอง” จ่างซุนอู๋จี้เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่คำพูดของเขาสร้างความโกรธเป็นอันมาด้วยชักออกทางสีหน้า อู๋จี้ยกมุมปากเล็กน้อย เพราะตัวเองปั่นหัวเหล่าปิงได้“บุก!!!” เหล่าปิงส่งสัญญาณสั่งประจัญบาน

หลังจากกลับมาจากไท่จี้กงที่เก็บพระศพของอดีตต้าหวางแล้ว จ่างซุนอู๋จี้ก้าวเดินเข้าไปในตกกงมุ่งหน้าไปยังโถงเข้าไปยังเรือนเยว่จินซึ่งเป็นเรือนนอนของเขา เขานั่งลงบนสระน้ำขนาดใหญ่ น้ำภายในสระร้อนกรุ่นจนควันลอยขึ้นมาในอากาศ อีกทั้งสระน้ำแห่งนี้สามารถลงไปได้ถึงเจ็ดแปดคนเห็นจะได้หวังเตอเทเหล้าดอกท้อที่ร้อนกรุ่นใส่จอกเหล้าให้กับเขา เขากลับไม่รับจองเหล่า หวังเตอรู้สึกสงสัยกลับมีสายตาเหมอลอยเขาเองก็ไม่เคยเห็นสายตาเช่นนี้มาก่อน จึงเอ่ยเรียกเขาเบาๆ“ไท่จื่อ เสวยน้ำชาก่อนพระเจ้าค่ะ” หวังเตอเอ่ยบอกเช่นนี้ แต่เขากลับเงียบนิ่ง หวังเตอหันไปมองหยางจื่อที่อยู่ข้างๆ หยางจื่อก็รู้สึกสงสัยเหมือนกันว่าทำไมอู๋จี้มีสายตาที่เหม่อลอยเหมือนกำลังคิดสิ่งใดอยู่ “ไท่จื่อ...ไท่จื่อพระจ้าค่ะ” หยางจื่อเอ่ยเรียกเขา เขาหันหลังมามองหน้าหยางจื่อด้วยสายตาเรียบเฉย ทำให้หยางจื่อรู้สึกขนลุกเย็นไปถึงกระดูก “นางกำนัลคนใหม่ของเหนียงชิน นางชื่ออะไร” อู๋จี้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย รับถ้วยน้ำชาจากหวังเตอทำให้มือเขาอุ่นขึ้น “คนที่อยู่ข้างๆ หวางโฮ่ววันนี้หรือพระเจ้าค่ะ” หวังเตอเอ่ยถาม“ใช่” อู๋จี้เอ่ยบอก“นางเป็นบุตรสาวสกุลไป๋ เต

จ่างซุนอู๋จี้ให้นางพักในห้องบรรทมตลอดสามวันมานี้ อ้วนเสี้ยวได้บอกกับนางว่า ภายในห้องบรรทมของไท่จื่อไม่เคยมีผิงเฟยคนไหนได้เข้ามานอนบนแท่นบรรทมยกเว้นนางเพียงคนเดียว และไท่จื่อไม่ยอมมีลูกที่เกิดจากผิงเฟยหรือนางกำนัล รุ่ยอันบอกอีกว่า เมื่อไท่จื่อได้หลับนอนกับพวกนาง วันรุ่งขึ้นพวกนางต้องดื่มยาขับร้อนโดยทันที ซู่ซู่จึงคิดต่ออีกว่า นี้อาจเป็นสาเหตุให้เยว่ชิงเป็นกังวลมาโดยตลอดเรื่องสืบทอดบัลลังก์ต่อจากเขา จึงให้นางมาอยู่ตงกงเพื่อทำความสนิทสนมกับจ่างซุนอู๋จี้ก็เป็นได้“เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ” เสียงของชายหนุ่มเอ่ยถามนาง นางรู้โดยทันทีว่าเป็นเสียงของจ่างซุนอู๋จี้ นางหันไปตามเสียงขณะที่เขาก้าวเดินมานั่งตรงตั่งยกสูงมีฟูกรองนั่ง เป็นที่นั่งของนางเป็นประจำ นางที่นั่งตรงตั่งเตียงลุกขึ้นยืนถวายบังคม “ไท่จื่อ” ซู่ซู่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ตามสบาย ว่าแต่เจ้าสนใจเรื่องตำราพิชัยสงครามด้วยเหรอ” เขาเอ่ยถามนาง ขณะที่หยิบม้วนตำรากลางออกมองเนื้อหากลยุทธ์รบทัพจับศึก ที่แบ่งออกเป็นหมวดหมู่อย่างเห็นได้ชัด“เตี่ยของหม่อมฉันชอบให้หม่อมฉันศึกษาตำราหลายๆ แขนง โดยเฉพาะวิชาป้องกันตัว” ซู่ซู่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่ว