جميع فصول : الفصل -الفصل 40

มือหนาของเขาปลดเชือกที่อยู่ข้างเอวของเธอออก เลื่อนเสื้อเผยออก ทอดสายตามองอกอวบอิ่มที่อยู่ตรงหน้า อีกทั้งหัวนมนั้นยังแข็งเป็นไต เขาใช้มือขยำเบาๆ ก้มลงใช้ริมฝีปากดูดที่หัวนมบดขยี้ดูดดึง มืออีกข้างขำราวนมราวกับเป็นเจ้าของ เขาทั้งบีบทั้งคั้นมัน เขากลับได้ยินเสียงร้องครางแผ่วเบา ราวกับลำคาน เขามองใบหน้าเธอที่เม้มริมฝีปากบางมันช่างน่าโดนเอาดุ้นยัดยิ่งนัก แต่เขาเลือกที่จะเลื่อนกระโปรงออกจากเรือนร่าง เช่นเดียวกับเขาที่ถอดชุดที่สวมใส่ออกทั้งหมด ยกเว้นแต่ที่ครอบทองคำประดับตำแหน่งต้าหวางที่อยู่บนหัวที่ไม่ได้นำมันออก เขามองรีบร่องที่ปิดสนิทโดยมีแนวขนดกดำปกคลุม เขานำนิ้วเข้าไปในโพรงปากตัวเองถึงสองนิ้วจนมันชุ่มไปด้วยน้ำลายในเพลารวดเร็ว แล้วนำนิ้วทั้งสองนิ้วออกมาจากปากสอดเข้าไปในกลีบร่อง“อื้อ...” เขาได้ยินเสียงครางกระเส่าของเธอออกมาจากริมฝีปากกับคนรำคาญ เขาไม่อาจรอให้เธอเสร็จน้ำแรกด้วยนิ้วของเขา เขาจึงนำนิ้วที่ขยับอยู่ในกลีบร่องออก แล้วรีบสอดดุ้นเข้าไปในกลีบร่อง ทำให้เธอสะดุ้งหลังของเธอลอยเหนือตั่งเตียง อีกทั้งขนบนเรือนร่างลุกขึ้นชันทั้งหมด“ซี๊ด...อา...มันแน่นไปหมดเลย...ซี๊ด...อา...” เขาร้องคราง

สายตาของเขาที่มองเรือนร่างเปลือยเปล่าของเธอนั้นเป็นประกายแอบแฝงไปด้วยความหื่นกระหายแทบอยากจะกลืนกินเธอทั้งตัว เธอกลับไม่รู้สึกเขินอายสายตาคู่นั้นของเขา เธอกลับก้าวเดินอย่างมั่นคงลงไปในสระน้ำด้วยท่าทีสง่างาม อกอวบอิ่มล้นทะลักเกินตัวสั่นไหวตามก้าวเดินของเธอ เธอเดินมาตรงหน้าของเขา เขาไม่อาจต้านแรงปรารถนาของเธอได้เลย เขาคว้าคอเธอมาจูบที่ริมฝีปากบาง เธอเผยริมฝีปากออกเล็กน้อยพอที่ลิ้นจากจนตัวใหญ่สอดเข้ามาในโพรงปาก เธอเองก็สอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากเขาเช่นกัน ลิ้นของเขาและเธอพันกันนัวเนียราวกับหาสิ่งใดในนั้น มือหนาทั้งสองข้างโอบกอดเธอแทบชิด เธอจับมือหนามาที่แก้มก้นงอนเขาใช้มือขยำก้นของเธอหนักๆ“อืม...” เธอร้องครางในลำคอเมื่อเขาสอดนิ้วเข้าไปในร่องก้นถึงสองนิ้ว มือหนาอีกข้างขยำหนักๆ เธอถอนริมฝีปากออกเธอกลับหลังหันซบที่อกแกร่งของเขา เขาจูบลงที่บนโหนกแก้มใช้ลิ้นเลียที่กกหูไล่ลงมาที่ซอกคอระหง เธอหลับตาลงด้วยความเคลิบเคลิ้ม มือหนาทั้งสองข้างขยำที่อกอวบอิ่ม นิ้วหนาคลึงหัวนมหนักๆ มือเรียวเลื่อนมาโอบคอเขาไว้ข้างหนึ่ง เขาขบกัดซอกคอระหงหนักๆ ด้วยความมันเขี้ยว ดุ้นใหญ่ยาวแข็งตัวอยู่ที่หลังของเธอ เพราะเขาต

พุดตานสวมใส่ชุดสีแดงชาดใส่เครื่องหัวทำมาจากหินและหยกน้อยชิ้น ซึ่งความจริงแล้วเธอต้องสวมมากชิ้นตามฐานะของฟูเหริน แต่เธอบ่นว่าหนักหัวพวกนางจนปัญญาที่จะบังคับจึงปล่อยเลยตามเลย จนแทบจะแต่งตัวคล้ายนางกำนัลไปทุกทีแต่ทว่าความงดงามของเธอก็ไม่ได้จากลงไปแม้แต่น้อย นับวันเธอยิ่งเป็นที่โปรดปรานของจ่างซุนอู๋จี้ อู๋จี้เองก็ตามใจเธอทุกอย่าง ในเรื่องวันนี้ก็เช่นกัน ถ้าเป็นคนอื่นไม่มีสิทธิ์ที่จะออกจากวันแม้แต่ก้าวเดียว แต่เขากลับใจดีพาเธอออกมาจากวังหลวง “อู๋จี้ อู๋จี้ท่านจะพาข้าไปไหน” พุดตานเอ่ยถามจ่างซุนอู๋จี้ที่ยืนรอคอเธอข้างๆ ม้าตัวดำทะมึน ถ้าเป็นคนอื่นเรียกเขาเช่นนี้คงหัวขาดไปแล้ว แต่ทว่าเป็นนาง เขาจึงไม่ตำหนิเธอ เขากลับชอบด้วยซ้ำที่เธอเรียกเขาเช่นนี้“พาเจ้าไปเที่ยวนอกเมือง พรุ่งนี้ค่อยกลับ” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“ข้าจำได้ว่า พรุ่งนี้วันเกิดท่าน ท่านไม่ต้องรอรับราชทูตเหรอ” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย“วังของข้ามีคนต้อนรับทูตอยู่แล้ว ไปกันเถอะ” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วใช้มือหนายกตัวเธอขึ้นบนม้า เธอดูหวาดกลัวที่นั่งบนหลังม้า เขาขึ้นไปบนด้านหลังของเธอ แล้วจับเชือกจูงบังคับม้า “มีข้าอยู่เจ้าไม่ต้องก

อู๋จี้ก้าวเดินเข้ามาภายในกระโจมหลวงอีกครั้งหลังจากพูดคุยกับเหล่าแม่ทัพที่ติดตามมา เขาเดินเข้ามาในกระโจมเห็นว่าพุดตานนอนทอดกายบนตั่งเตียงโดยมีผ้าห่มหนาคลุมเรือนร่าง เขานอนลงข้างๆ เธอตลอดเพลาที่เดินทัพมา เขาและเธอไม่ได้เสพสังวาสกันเลย นับตั้งแต่ได้เสพสังวาสกับเธอครั้งแรก น่าแปลกเขาก็ไม่เคยฝันร้ายอีกเลย เขาคิดว่าเธอคงลบล้างคำสาปข้อนี้ได้สำเร็จ และนับวันเขายิ่งหลงรักเธอมากขึ้นไม่ได้น้อยลงไปเลย เขาจะตามใจทุกอย่างที่เธอต้องการ แต่กลับผู้อื่นเขาไม่เคยตามใจขนาดนี้ เป็นเพราะเหตุใดเขาถึงรักนางขนาดนี้เล่า...“ไปอาบน้ำสิ แล้วค่อยมานอน” พุดตานเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงงัวเงีย“ได้” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มแล้วจูบที่โหนกแก้มของเธอแผ่วเบา แล้วก้าวเดินไปยังอ่างอาบน้ำ เหล่าขันทีเทน้ำร้อนลงไปในอ่างโดยทันที นางกำนัลของพุดตานเลื่อนชุดที่เขาสวมใส่ออกจนหมดสิ้น เหลือเพียงเรือนร่างเปลือยเปล่า เขาจึงก้าวลงไปในอ่างน้ำที่ร้อนจัดจนควันขึ้นเขาค่อยๆ หลับตาลงช้าๆ สี่วันแล้วที่ไม่ได้สัมผัสน้ำระหว่างที่เดินทางมาถึงที่นี่พุดตานค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองเรือนร่างขาวผ่องที่นั่งอยู่ในอ่างน้ำ เธอเผยรอยยิ้มมองเรือนร่างที่แนบชิดเธอทุกค่ำคืน

“น้ำ...น้ำ...” เสียงแผ่วเบาดังมาจากพุดตานที่นอนอยู่บนตั่งเตียง พร้อมกับมือเรียวที่กระดิกเบาๆ ให้จ่างซุนอู๋จี้รับรู้ว่าเธอนั้นรู้สึกตัวแล้ว โดยที่จ่างซุนอู๋จี้หลับอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง เขาลืมตามองเธอที่ละเมอเบาๆ ด้วยความดีใจหลังที่เธอหลับไปสามวันสามคืนเต็มๆ เขาจึงรีบรินน้ำชาใส่ถ้วย นั่งบนตั่งเตียงประคองเธอลุกขึ้นนั่ง เขาเองนั่งช้อนหลังเธอให้เธอพิงอกแกร่งของเขาเขาค่อยๆ รินน้ำใส่ริมฝีปากบางช้าๆ กลัวว่าเธอจะสำลัก แล้วใช้ผ้าสะอาดเช็ดที่ริมฝีปากบาง เธอค่อยๆ ลืมตาช้าๆ เพื่อปรับแสงในกระโจมหลังใหญ่หลังจากที่เธอหลับมาสามวันเต็มๆ พุดตานหันไปมาคนตัวหนาที่ประคองเธอนั่ง“ต้าหวาง” เธอเอ่ยเรียกเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เขาใช้มือหนาโอบกอดเธอแนบชิดด้วยความรักและดีใจที่เธอฟื้นขึ้นมา“ม่านถัว ม่านถัว” อู๋จี้ร้องเรียกม่านถัว ม่านถัวก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับอ้วนเสี้ยวพวกนางมีท่าทีดีใจยิ่งนักที่เห็นพุดตานฟื้นขึ้นมาถึงเธอจะมีสภาพที่อิดโรยก็ตามที“ไป๋ฟูเหริน ไป๋ฟูเหรินฟื้นแล้ว” อ้วนเสี้ยวเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ เช่นเดียวกับรุ่ยอันและหวังเตอที่ก้าวเดินเข้ามาที่มีสีหน้าดีใจไม่ต่างจากพวกนาง“เจ้าไปตามหมอหลวงมา