جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ภายในวังหลวงของแคว้นซู หลังจากการไปของไป๋ซู่ซู่ ว่าที่หวางโฮ่วของแคว้นซู ทำให้ในวังหลวงตบแต่งด้วยผ้าขาวและดำแทนที่จะเป็นสีแดงสดใสเพื่อรับตำแหน่งหวางโฮ่ว ภายในวังยังคงโศกเศร้ากับการจากไปของนางถึงห้าวันแล้วก็ตามทีแต่ทว่างานครองราชย์จะเลื่อนไปไม่ได้ จ่างซุนอู๋จี้ต้าหวางจึงต้องครองราชย์โดยไม่มีหวางโฮ่วเคียงบัลลังก์ หลังจากที่ซู่ซู่ได้จากไปสามวันแล้ว แต่ในใจของเขาเศร้าโศกเสียใจยิ่งนัก ในทุกๆ วัน เขาจะเดินทางมายังเถาฮวากง ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งโลงศพของนาง ส่วนเยว่ชิงไปพักอยู่ในมู่ตานกง ซึ่งเป็นตำหนักของไท่โฮ่วทุกพระองค์หลังจากที่ต้าหวางได้ผ่านพิธีครองราชย์เสร็จสิ้น เพื่อนๆ ของไป๋ซู่ซู่ โดยมีหยางหลินหลัง ว่านซีซี และหลิงเสี้ยนพวกนางคอยมาจัดดอกไม้กับเหล่านางกำนัลของเถาฮวากง พวกนางต่างโศกเศร้ากับการจากไปของไป๋ซู่ซู่ที่ไม่มีวันกลับ เพราะนางอดีตของนางที่แสนเจ็บปวด คนในตระกูลของนางนั้นตายหมดสิ้น มีเพียงนางที่เหลือรอดมายังเมืองหลวง ทำให้พวกนางรู้สึกสงสารและหดหู่ใจยิ่งนักในพรุ่งนี้ทหารหลวงต้องนำโลงศพของไป๋ซู่ซู่เข้าสุสานหลวงก่อน เมื่อสุสานของจ่างซุนอู๋จี้เสร็จสิ้นค่อยไปไว้ที่นั่น ตามคำบัญชาของจ่างซ

“มีอะไรหรือเปล่าเพคะ” ม่านถัวเอ่ยถามด้วยความสงสัยเห็นว่าพุดตานเงียบไปนาน พุดตานกลับรู้สึกไม่คุ้นชินที่ม่านถัวและพวกนางใช้คำพูดลงท้ายว่า พระเจ้าค่ะ หรือเพคะ เหมือนกับหนังจักรๆ วงศ์ๆ เกินไป และเธอเองก็ไม่ใช่ราชนิกุลจากราชวงศ์ไหนด้วย เป็นแค่พุดตานคนธรรมดาเท่านั้น“ไม่ต้องใส่คำว่าเพคะได้ไหม พูดแบบธรรมดาไม่ได้เหรอ” พุดตานเอ่ยถามด้วยความสงสัย“พูดธรรมดาแบบไหนเพคะ หม่อมฉันไม่เข้าใจ” ม่านถัวเอ่ยถามด้วยความสงสัยไม่ทันที่พุดตานจะเอ่ยสิ่งใดออกมา เธอหันไปมองชายวัยกลางคนก้าวเดินเข้ามา พร้อมกับชายหนุ่มอีกคนที่ถือหีบยาอยู่ พวกเขาถวายบังคมพุดตาน พุดตานยกมือไว้ทันทีด้วยความเคยชินที่เจอหน้าผู้ใหญ่แล้วยกมือไหว ทำให้พวกเขามองเธอด้วยความงวยงง เพราะไม่เคยเห็นใครทำเช่นนี้มาก่อน พุดตานรู้ตัวว่าทุกคนมองด้วยความสงสัยเธอจึงรีบเอามือลงทันที“ไป๋ฟูเหริน” หมอหลวงและผู้ช่วยหมอหลวงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม เธอรู้สึกหวั่นใจยิ่งนักกลัวจะหลุดแบบเมื่อกี้อีก“ฟูเหริน ยังเจ็บตรงไหนหรือไม่พระเจ้าค่ะ” หมอหลวงเอ่ยถาม “ข้าดีขึ้นมากแล้ว” พุดตานเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ปวดหัวหรือไม่พระเจ้าค่ะ” หมอหลวงเอ่ยถาม“ไม่ปวดแล้ว” พุ

พุดตานนั่งลงบนตั่งตรงข้ามจ่างซุนอู๋จี้ทันที มือเรียวของนางฉีกน่องไก่อบน้ำผึ้งออกจากตัวไก่ ก่อนที่นางจะเอาเข้าปาก ม่านถัวดึงชายกระโปรงนางเบาๆ“ฟูเหรินถวายบังคมต้าหวางก่อนเพคะ และจะเสวยก่อนต้าหวางไม่ได้” ม่านถัวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ไม่ต้องมากพิธี ตรวจยาพิษแล้ว เจ้ากินเถอะ” อู๋จี้เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“เห็นไหม เขาอนุญาติข้าแล้ว” พุดตานเอ่ยบอกม่านถัว ม่านถัวถอนหายใจ เพราะนางไม่เคยเห็นไป๋ซู่ซู่แบบนี้ เพราะซู่ซู่เป็นหญิงที่สำรวมและอ่อนหวาน ถือว่าเป็นกุลสตรีคนหนึ่งเลยทีเดียวต่างกับตอนนี้โดยสิ้นเชิง “เจ้าหายดีแล้ว ข้าก็ดีใจด้วย” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วตะเกียบคีบซี่โครงหมูอบมากินกัดหนึ่งคำ“เอ่ออู๋จี้ ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่า ต้าหวาง หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะ” พุดตานเรียกชื่อเขาเหมือนกับเพื่อนอย่างลืมตัว เพราะเธอไม่เคยเรียกใครว่าต้าหวาง แน่ละสิ ใครจะไปคิดว่าฉันข้ามภพข้ามชาติมาเจอต้าหวางเจ้าครองแคว้นตัวจริงเสียงจริงแบบนี้ ไปเล่าให้ใครฟังเขาคงหาว่าฉันบ้าแน่ๆ“นานมากแล้วที่ไม่มีใครเรียกชื่อข้าแบบตรงๆ ยกเว้นเหนียงชิน” เขาเอ่ยบอกนางด้วยรอยยิ้ม“ฉัน...เอ๊ย...หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะ” พุดตานเอ่

พุดตานทอดกายนอนในผ้าห่มตลอดทั้งคืนใบหน้ายังมีคราบน้ำตาที่ร้องไห้จากเมื่อวันวาน ความจริงแล้วกว่าเธอจะนอนก็เกือบรุ่งสางแล้ว ทำให้มารู้สึกตัวอีกทีก็ยามบ่าย เธอนั่งลงบนตั่งเตียงมือเรียวกอดขาของตัวเอง ม่านถัว อ้วนเสี้ยวและรุ่ยอันพวกเขาต่างกังวลเรื่องราวเมื่อคืนที่เกิดขึ้นกับเธอ เพราะไม่เคยปฏิเสธจ่างซุนอู๋จี้ต้าหวางในเรื่องเสพสังวาส ถ้าใครปฏิเสธเขา เขาจะไล่ออกจากตำหนักโดยทันที และจะไม่เรียกหญิงสาวผู้นั้นเข้าเฝ้าอีกเลย แต่ทว่าครั้งนี้อู๋จี้เป็นคนเดินออกมาด้วยท่าทีสงบนิ่งแววตาไร้ความรู้สึก พวกเขายังได้ยินเสียงทะเลาะของเธอและเขาดังออกมา เมื่อเขาออกมาหน้าตำหนัก พวกเขาเห็นว่ามือหนาของเขายังมีเลือดไหลออกมาอีกด้วย เมื่อเข้ามาหาพุดตาน พุดตานก็เอาแต่ร้องไห้กอดตัวเองไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาทำให้เหล่านางกำนัลและข้าหลวงต่างเป็นกังวลยิ่งนัก “เสวยน้ำก่อนเพคะ” ม่านถัวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาด้วยความเป็นห่วง“ทำไมฉันต้องมาอยู่ที่นี่ พ่อจ๋า แม่จ๋า หนูอยากกลับบ้าน หนูไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ฮือๆ” พุดตานร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวดใจ เธอไม่คิดไม่ฝันว่าต้องมาติดร่างของหญิงสาวเมื่อหลายพันปีก่อน เธอรู้สึกว่าไม่อยากอย

พุดตานก้าวเดินลงบันไดหน้าตำหนักมาจากกานลู่กงแล้ว เธอมีท่าทีหงุดหงิดเป็นอันมากที่จ่างซุนอู๋จี้ไม่ยอมให้เธอออกจากพระราชวังไปยังตลาดที่อยู่ติดกำแพงวังหลวงแค่นี้“อี๋ตาอู๋จี้ คิดว่าจะบงการชีวิตฉันได้เหรอ” พุดตานพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด“ต้าหวางตรัสว่าเช่นไรบ้างเพคะ” อ้วนเสี้ยวเอ่ยถาม ขณะที่เดินตามพุดตาน“ไม่ให้ไป วัยรุ่นเซ็ง” พุดตานเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด พุดตานก้าวเดินผ่าน“ไป๋ฟูเหริน” เสียงของหญิงสาวเป็นน้ำเสียงที่อ่อนหวานเอ่ยทักพุดตาน พุดตานจึงหันกลับไปมองเห็นว่าหญิงสาวใบหน้างดงามเผยรอยยิ้มยืนอยู่ไม่ไกลจากเธอ พุดตานหันไปหาม่านถัวที่อยู่ใกล้เธอที่สุด“ม่านถัว นางเป็นใครเหรอ” พุดตานเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระซิบ“สวี่ฮุ่ยฟูเหรินเพคะ บุตรสาวของสวี่ต้าน เจ้ากรมคลังเพคะ” ม่านถัวเอ่ยบอก“สวัสดีจ้า สวี่ฟูเหริน” พุดตานเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ทำให้สวี่ฮุ่ยสงสัยว่าสวัสดีจ้าหมายถึงสิ่งใด เพราะว่านางไม่เคยได้ยินคำนี้มาก่อน“สะ...สวัสดีจ้า หมายถึงสิ่งใด” สวี่ฮุ่ยเอ่ยถามด้วยความสงสัย“พุดตานเอ๊ย เธออะไรออกไปอีกแล้วเนี่ย” พุดตานเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แล้วเปลี่ยนเรื่องคุยทันที“วันนี้อากาศแจ่มใส เจ้ามาเดินเ