ต้าหวางอย่ามารักข้าเลย [NC30+]

ต้าหวางอย่ามารักข้าเลย [NC30+]

last updateLast Updated : 2026-05-06
By:  ณ ธาราOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
48Chapters
37views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

พุดตานหญิงสาวศตวรรคที่ 21 เป็นนักศึกษาปีหนึ่ง เธอได้เดินทางไปท่องเที่ยวเมืองจีนกับเพื่อนเป็นครั้งแรก  หลังจากที่เธอนั่งเครื่องบินจะกลับบ้าน กลับประสบอุบัติเหตุเครื่องบินตก มันทำให้เธอมาอยู่ในร่างของหญิงสาวนามว่า 'ไป๋ซู่ซู่' สนมแห่งวังหลวง OMG! ฉันจะกลับไปยังโลกปัจจุบันได้อย่างไร?

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 แคว้นซู

In a twenty-square-meter living room, a medium-sized bed stood, piled with scattered clothes. The floor was littered with empty food containers and discarded nylons.

Amid this mess lay a handsome young man with slightly delicate features, sprawled over a desk with a half-opened laptop in front of him.

The laptop screen was completely blank.

A pair of glasses rested crookedly on the bridge of his nose as he glared hatefully at the chapter outlines scribbled in his notebook.

He really hated to write.

Uea disliked writing so much.

But he needed money. Who asked the economy to be so terrible that sleeping all day could lead to death by starvation?

Uea felt frustrated, and he didn't even want to lift his head from the desk.

Like this... he fell asleep.

Despite his phone vibrating repeatedly with messages from his editor, Uea didn't stir. Instead, he snored lazily.

.........

Uea, who had been sleeping peacefully, suddenly felt a jolt shoot through his spine. The drowsiness in his eyes vanished instantly.

It was like magic, but he suddenly didn't want to sleep anymore, and though he was surprised, he felt like it was a good thing as he could finally think more about writing.

Uea subconsciously chewed and swallowed nothing, a habit he'd developed since childhood whenever he woke up.

He yawned, blinked away the tears in his eyes, instinctively stretching his body...

Clang.

The sound of chains colliding froze him in place.

Uea couldn't stretch.

No, that wasn't the only reason he found himself tongue-tied...

The main reason was that... this wasn't his living room!

"Even though my room is messy, it's still cleaner than this place, right?" He asked himself as he looked around, trying to find a clue about what was going on.

Uea was very confident. He knew no one could have kidnapped him as he wasn't exactly useful for anything. So, who would waste their time doing such a thing?

His mind was completely at ease as he looked around, trying to figure out where he was. Then, his gaze landed on the people beside him.

"No," Uea shook his head. "These aren't people... they are more like skeletons." He commented.

The people who were around him were likewise locked in a cage, and every one of them was naked with nothing covering their private parts.

Both women and men suffered the same fate... and if they weren't all clearly malnourished and looking all bones, Uea would have licked his lower lip, feeling excited at the free view before him.

But now, all he felt was horror.

And an unsettling sense of familiarity.

Footsteps echoed from the dim and long corridor.

Seconds later, a tall, thin, and slightly muscular man appeared in his view...

"...Wow,"

Uea stared stupidly.

The man before him was simply too stunning. He was so breathtaking that someone like Uea who had visualized many handsome men in his head while writing could not keep his mouth open when he looked at the man.

However, he felt like the man was even more familiar, which made him frown a bit.

The man didn't spare Uea a glance.

He unlocked a cage and dragged out one of the naked men beside him. The man whimpered but didn't struggle, his eyes empty as he was pulled away.

The beautiful man grabbed the captive by his hair, and his thin lips slowly parted, revealing two sharp fangs that sank into the naked man's neck.

Uea choked on his saliva, and his face paled. His lips parted, letting out an ear-breaking scream that echoed loudly in the silent hall.

Everyone turned to look at him and the stunning vampire... also looked at him.

The violet eyes of the stunning man seemed to pierce a hole into Uea's skin as he hiccuped.

Fear gripped his heart. He covered his mouth, but his body kept shaking with his hiccups.

A shallow smile appeared on the beautiful vampire's face.

He threw the thin naked man away and slowly approached Uea.

Each step seemed counted, and so was Uea's heart that wouldn't stop racing violently.

But strangely, despite the fear, Uea felt a weird sense of excitement as he watched the beauty approach him, and his eyes clumsily revealed the bit of excitement in his heart.

Uea didn't move backward, and neither did he stop the vampire approaching him.

Though he found it unusual, there was this iota of interest in his mind toward the creature before him.

Right when the vampire was a few feet away from Uea, a sense of realization flashed through his mind, and he gasped in horror.

"Isn't this Cassian? The vampire in my story 'Exclusively His'? The short story collection I finished a few days ago?"

Uea's mind overworked, trying to make sense of what was going on.

He'd already found everything familiar to begin with, and after confirming his situation, another realization dawned on him, shaking him to the core.

Uea glanced at his chained body, and his lips trembled when he realized he wasn't in his own body, but the body of the main character of his short story.

Then... he was going to be in 'that' relationship with this vampire?

Uea expression morphed many times until an insane smile finally settled on his face___, comparing that beautiful face with the maniac smile on it... It really was unsightly.

But Uea didn't seem to care.

He eagerly awaited the arrival of his stunning vampire, knowing really well he wasn't going to die.

So, why not enjoy this world he created for a while?

This eerie smile remained until the stunning vampire grabbed Uea's neck and pinned him to the wall.

Fangs grew and sharply sank into Uea's neck.

Uea's eyes flew open.

"Wait, what? I didn't write this!"

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
48 Chapters
ตอนที่ 1 แคว้นซู
ยามรุ่งอรุณมาเยือนในแคว้นซู แคว้นซูเป็นแคว้นทางเหนือสุดเหนือสองแคว้น โดยมีแคว้นตันอยู่ทางตะวันตก และแคว้นหานอยู่ทางทิศใต้ ใช้พรมแดนคือแม่น้ำ เทือกเขา และทะเลกว้างใหญ่ขวางกัน แคว้นซูถือว่าอุดมสมบูรณ์ที่สุดเหนือสามแคว้น เพราะมีทุกอย่างที่กล่าวในข้างต้น เมื่อถึงในฤดูน้ำหลาก ดินดอนลุ่มแม่น้ำจะตกลงมาสู่แม่น้ำซูเจียง ทำให้การเพาะปลูกและเก็บเกี่ยวได้ดีกว่าและนำสินค้าจากการเพาะปลูกไปขายแว่นแคว้นและชนเผ่าต่างๆช่วงหลังฤดูเก็บเกี่ยว แคว้นซูจะเป็นฤดูฝนอยู่สามเดือน หมดฤดูฝนแล้วจะเข้าสู่ของช่วงฤดูหนาวห้าเดือน ฤดูหนาวของแคว้นซูจะมีหิมะจะตกลงมาโปรยปรายจนหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ แคว้นซูยังมีอากาศหนาวตลอดทั้งปีนอกจากทะเลและแม่น้ำแล้ว แคว้นซูยังมีเทือกเขาสดับซับซ้อนเป็นป้อมปราการชั้นดี โดยมีกำแพงกว้างครึ่งลี้ มีความยาวนับพันลี้ทอดยาวไปยังเทือกเขาอู่ซวี่ โดยบนกำแพงเมืองมีป้อมสังเกตการณ์ทั้งสี่ทิศ ทิศละหกป้อม เพื่อส่งสัญญาณเข้าไปในวังหลวง ทำให้ศัตรูยากที่จะเข้าโจมตีได้โดยง่าย ทำให้แคว้นซูมีผู้คนเข้ามาอยู่อาศัย และทำการค้าขายเป็นจำนวนมาก ในแต่ละปีเงินจากส่วยสาอาการจะเข้าพระคลังหลวงมีจำนวนมหาศาลซึ่งมาจากการ
last updateLast Updated : 2026-05-06
Read more
ตอนที่ 2 กงจูแห่งแคว้นซู
วันที่สามมาไป๋ซู่ซู่ได้เดินเท้าเข้ามายังประตูเมืองหลวงทางทิศตะวันออก ในสภาพอิดโรยและมีบาดแผลตามตัวไม่มีเคล้าของความเป็นคุณหนูบุตรสาวลูกเจ้าเมืองลี่แม้แต่น้อย เมื่อนางก้าวเดินมาหน้าประตูเมืองหลวงและต่อแถวเข้าเมืองเพราะเมืองหลวงมีการป้องกันหนาแน่น ไม่ว่ารถพ่อค้าหรือรถของเหล่าขุนนางต่างโดนตรวจสอบทักหมด เพื่อไม่ให้ผิดพลาดไปซู่ซู่ก้าวเดินมาจนถึงคิวของนางที่ต้องเข้าประตูเมือง ทหารเหล่านั้นก็คิดว่านางเป็นขอทานจึงไล่นางออกไปจากประตูเมืองหลวง นางไม่ยอมไปและจะเข้าประตูเมืองให้ได้ แต่ทหารสองคนดึงตัวนางออกไป และไล่นางเหมือนหมูเหมือนหมา และผลักนางลงกับพื้นนางคิดว่าสิ้นหนทางที่จะเข้าพบต้าหวางในวังหลวงแล้ว แต่ทว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเมืองลี่ถ้าไม่ให้ต้าหวางและราชสำนักไม่รู้ได้อย่างไร อีกทั้งกองทหารที่บุกแคว้นซูมาเป็นเรือนแสนพร้อมเข้าจู่โจมเมืองหลวงได้ทุกเมื่อ นางจึงหันหลังไปยังประตูเมืองอีกครั้งเพื่อจะหาทางเข้าไปลุกขึ้นก้าวเดินไปยังหน้าประตูเมืองอีกครั้ง นางกลับรู้สึกว่าม่านตาปิดลงด้วยความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า หลังจากเดินทางไกลมาสามวันสามคืน โดยไม่ได้หยุดพักในทะเลทราย ทำให้นางทรุดตัวลงกับพื้น ตรง
last updateLast Updated : 2026-05-06
Read more
บทที่ 3 เมืองลี่
ไป๋ซู่ซู่ได้ส่งมอบให้เยว่ชิง เยว่ชิงรับมีดสั้นและส่งให้ให้จ่างซุนเซี่ยะได้ดู จ่างซุนเซี่ยะนำมีดสั้นเล่มนี้มาดูจึงทำให้รู้ว่า มีดสั้นชิ้นนี้เป็นของตนเองที่มอบให้กับสหายนามว่าไป๋เค่อที่ไม่ได้เจอกันมาเกือบยี่สิบปี ตั้งแต่ตั้งแคว้นซู โดยมีไป๋เค่อเป็นแม่ทัพบุกพิชิตนำเมืองและเผ่าต่างๆ ผนวกเข้ากับแคว้นซูไป๋ซู่ซู่เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในเมืองลี่ให้เยว่ชิง และจ่างซุนเซี่ยได้ฟัง ทำให้พวกเขาทั้งสองหดหู่ใจเป็นยิ่งนักที่ได้รู้ว่า คนในเมืองลี่ได้ตายหมดสิ้นไม่เว้นแม้แต่เจ้าเมืองที่เป็นสหายที่รบเคียงบ่าเคียงไหล่ด้วยกันมา จนสร้างแคว้นนี้ขึ้นมาอย่างมั่นคงจ่างซุนเซี่ยะจึงมีรับสั่งให้นางอยู่ในวังหลวง แต่ไป๋ซู่ซู่ปฏิเสธที่จะอยู่ต่อในวังหลวง เพราะนางอยากกลับบ้านเกิดที่เมืองลี่อีกครั้ง แต่เยว่ชิงรั้งนางเอาไว้ เพราะคิดว่าเมืองลี่เป็นเมืองร้างไร้ผู้คนไปแล้ว ถ้ากลับไปนางก็ไม่มีใครที่คอยอยู่ดูแลเช่นกัน เยว่ชิงอยากให้นางอยู่ในวังหลวง มอบตำแหน่งกงจู่เทียบเท่า กงจู่ที่เกิดจากหวางโฮ่ว และอยู่ในเจียวฟางกง มอบเรือนเถาฮวาที่อยู่ใกล้ตำหนักตรงนั้นเป็นเรือนไม้ที่ร่มรื่นใกล้สวนท้อนับสิบลี้ เพราะว่าเยว่ชิงชอบต้น
last updateLast Updated : 2026-05-06
Read more
ตอนที่ 4 ยาขับเย็น
ชายหนุ่มใบหน้าของเขางดงามราวกับหยก ผิวพรรณขาวละเอียดดุจไข่มุก แต่ทว่าร่างกายกำยำสูงใหญ่ โดยมีความสูงประมาณหนึ่งจ้าง สูงต่างจากผู้คนทั่วไปมากพอสมควร ความสุขของเขาไม่เป็นอุปสรรคในการยกทัพจับศึกแต่อย่างใด แต่เขาสามารถบุกตีข้าศึกมานับไม่ถ้วน และชนะแทบทุกครั้ง ทำให้เขามีฉายาว่า มัจจุราชเดินดิน (1 จ้าง เท่ากับ 2 เมตร ถึง 2.5 เมตร) บัดนี้เขาอยู่บนด้านหลังร่างของหญิงสาวที่เป็นบรรณาการของเผ่าอาซือหวง ซึ่งนางมีนามว่า อาซือหวงน่ารา เป็นบุตรสาวของหัวหน้าเผ่า นางเป็นหญิงที่งดงามสมคำร่ำลือและนางไม่เคยต้องชายใดมาก่อน ค่ำคืนที่ผ่านมานางได้สำลักความสุขหฤหรรษ์จากเขาอย่างเปี่ยมล้น เช้าวันนี้เขาก็ยังคงเสพสังวาสบนเรือนร่างของนางอยู่ ไม่มีท่าทีจะเหน็ดเหนื่อยแต่อย่างใด“ทะ...ไท่จื่อ...เบา...เบา...หน่อย...เพคะ...” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่าด้วยความเจ็บปวดอย่างมาก เพราะความใหญ่ยาวตามความสูงของเขาและแรงกระแทกใส่ก้นของนางไม่ยังแรง นางได้แต่ครางดังๆ ออกมา อีกทั้งยังหลั่งน้ำตาออกมา โดยที่เขาไม่มองใบหน้าหวานของนาง“ข้ายังใส่ไม่ถึงครึ่งเลย” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด แล้วดันเข้าไปสุดลำ นางสะดุ้งด้วยความตกใจ
last updateLast Updated : 2026-05-06
Read more
ตอนที่ 5 บุก!!!
จ่างซุนอู๋จี้ทอดสายตามองทหารของเมืองหู่ที่มีประมาณหนึ่งหมื่นคน โดยมีทหารหลวงของแคว้นหานมาสมทบอีกด้วย ซึ่งทหารของจ่างซุนอู๋จี้ของแคว้นซูมีเพียงหกพันคนเท่านั้น อู๋จี้ไสม้าไปยังหน้ากองทัพแคว้นซูพร้อมกับหยางจื่อและหวังเตอ เจ้าเมืองหู่ก็ไสม้าเพื่อมาเจรจากันก่อนทำศึกทุกครั้งที่ต้องส่งคนของมาเจรจาเสียก่อนเจ้าเมืองหู่ทอดสายตามองจ่างซุนอู๋จี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ตั้งแต่เท้าจรดหัว เหมือนเป็นการหมิ่นเกียรติแคว้นซูอย่างยิ่ง อู๋จี้ก็รู้ว่าเขากำลังหมิ่นเกียรติตนเอง แต่เขากลับสงบนิ่งดุจสายน้ำไม่บ่งบอกอารมณ์ใด“จ่างซุนอู๋จี้ เจ้าเด็กน้อย เจ้านำคนของเจ้าไปเถอะ ข้าไม่อยากต่อล้อต่อตีกับเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเช่นเจ้า” คำพูดของเจ้าเมืองหู่เหมือนเป็นการท้าทายและเย้ยหยันอู๋จี้อย่างยิ่ง คิดหรือว่าอู๋จี้จะไม่รู้ว่าเป็นแผนข่มศัตรูให้มีโทสะ“ถึงข้าจะอายุน้อยกว่าท่านเหล่าปิง แต่ข้าก็ไม่เคยเอาลูกหรือฟูเหรินของผู้ใดมาเป็นของตนเอง” จ่างซุนอู๋จี้เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่คำพูดของเขาสร้างความโกรธเป็นอันมาด้วยชักออกทางสีหน้า อู๋จี้ยกมุมปากเล็กน้อย เพราะตัวเองปั่นหัวเหล่าปิงได้“บุก!!!” เหล่าปิงส่งสัญญาณสั่งประจัญบาน
last updateLast Updated : 2026-05-06
Read more
ตอนที่ 6 เสน่หา
จ่างซุนอู๋จี้ทอดกายนอนบนตั้งนอนในห้องรับรองในจวนของเจ้าเมืองหู่ ในมือหนาถือม้วนตำราทอดสายตามองตัวอักษรที่ปรากฏ สาวใช้เตรียมน้ำให้กับเขาเพื่อชำระร่างกาย โดยมีหยางจื่อและหวังเตออยู่ใกล้ไม่ห่างกายเพื่อดูแลความปลอดภัยของเขา“น้ำในอ่างพร้อมแล้วเพคะ” สาวใช้วัยกลางคนเอ่ยบอก หยางจื่อจึงเอาเข็มเงินจิ้มลงไปในน้ำร้อนจัด ปรากฏว่าไม่ขึ้นสีดำบนปลายเข็มจึงเอาเข็มออกมา “อ่างน้ำพร้อมแล้วพระเจ้าค่ะ” หยางจื่อเอ่ยบอก“ไท่จื่อ จะให้หม่อมฉันเรียกอาซือหวงน่าราเข้ามาดูแลพระองค์หรือไม่พระเจ้าค่ะ” หวังเตอเอ่ยถาม“ไม่ต้อง” อู๋จี้เอ่ยบอกเช่นนี้ แล้ววางม้วนตำราลง แล้วจับกาน้ำดอกท้อเทลงไปในถ้วยกระเบื้อง “หรือจะให้เหล่าอิง บุตรสาวเจ้าเมืองมาดูแลพระองค์” หวังเตอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม อู๋จี้มองหวังเตอด้วยสีหน้าเรียบเฉย นัยน์ตานิ่งสงบหวังเตอรู้ว่าอย่ามาจุ้นจ้าน ไม่เช่นนั้นหัวจะไม่ได้อยู่บนบ่า“เหมือนโดนด่าด้วยสายตา” หวังเตอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“อืม” จ่างซุนอู๋จี้เอ่ยบอก แล้วหันกลับมาสนใจตำราอีกครั้ง หวังเตอก้าวเดินออกไปทันที หลังจากหวังเตอก้าวเดินออกไปไม่นานนัก เขามาพร้อมกับหญิงสาวใบหน้างดงามนามว่า เหล่าอิง นางเป
last updateLast Updated : 2026-05-06
Read more
ตอนที่ 7 จินตนาการ
หลังจากกลับมาจากไท่จี้กงที่เก็บพระศพของอดีตต้าหวางแล้ว จ่างซุนอู๋จี้ก้าวเดินเข้าไปในตกกงมุ่งหน้าไปยังโถงเข้าไปยังเรือนเยว่จินซึ่งเป็นเรือนนอนของเขา เขานั่งลงบนสระน้ำขนาดใหญ่ น้ำภายในสระร้อนกรุ่นจนควันลอยขึ้นมาในอากาศ อีกทั้งสระน้ำแห่งนี้สามารถลงไปได้ถึงเจ็ดแปดคนเห็นจะได้หวังเตอเทเหล้าดอกท้อที่ร้อนกรุ่นใส่จอกเหล้าให้กับเขา เขากลับไม่รับจองเหล่า หวังเตอรู้สึกสงสัยกลับมีสายตาเหมอลอยเขาเองก็ไม่เคยเห็นสายตาเช่นนี้มาก่อน จึงเอ่ยเรียกเขาเบาๆ“ไท่จื่อ เสวยน้ำชาก่อนพระเจ้าค่ะ” หวังเตอเอ่ยบอกเช่นนี้ แต่เขากลับเงียบนิ่ง หวังเตอหันไปมองหยางจื่อที่อยู่ข้างๆ หยางจื่อก็รู้สึกสงสัยเหมือนกันว่าทำไมอู๋จี้มีสายตาที่เหม่อลอยเหมือนกำลังคิดสิ่งใดอยู่ “ไท่จื่อ...ไท่จื่อพระจ้าค่ะ” หยางจื่อเอ่ยเรียกเขา เขาหันหลังมามองหน้าหยางจื่อด้วยสายตาเรียบเฉย ทำให้หยางจื่อรู้สึกขนลุกเย็นไปถึงกระดูก “นางกำนัลคนใหม่ของเหนียงชิน นางชื่ออะไร” อู๋จี้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย รับถ้วยน้ำชาจากหวังเตอทำให้มือเขาอุ่นขึ้น “คนที่อยู่ข้างๆ หวางโฮ่ววันนี้หรือพระเจ้าค่ะ” หวังเตอเอ่ยถาม“ใช่” อู๋จี้เอ่ยบอก“นางเป็นบุตรสาวสกุลไป๋ เต
last updateLast Updated : 2026-05-06
Read more
ตอนที่ 8 น้ำหยดลงหิน
ไป๋ซู่ซู่นั่งรถม้ามายังตงกงซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของวังหลวงและไกลจากเจียวฟางกงอยู่มาก นางจำต้องนั่งรถม้าหวางโฮ่วซึ่งใหญ่พอๆ กับรถม้าของต้าหวาง และสามารถนั่งได้ถึงหกคน ขับเคลื่อนด้วยม้าสี่ตัว ซู่ซู่ก็ยังคงเก็บความสงสัยว่า เพราะเหตุใดต้องมาตงกงตามคำสั่งหวางโฮ่ว นางมาเพื่อเล่นหมากล้อมกับไท่จื่อแค่นั้นจริงๆ หรือ หรือว่ามีความนัยแอบแฝงในการนี้ทหารและขันทีหน้าตงกงก้มคำนับนาง ขันทีนำบันไดมาวางทางลงรถม้า ม่านถัวจับมือเรียวประคองซู่ซู่ก้าวลงมาจากรถม้า นางยังเห็นขันทีคนสนิทของไท่จื่อคำนับนางด้วยท่าทีนอบน้อม ม่านถัวเองก็คำนับขันทีผู้นี้ก่อนหน้านั้นแล้ว“ข้าชื่อหวังเตอ ขันทีของไท่จื่อ ข้าจะพาคุณหนูไป๋ไปรอไท่จื่อในห้องที่จัดเตรียมเอาไว้ เชิญขอรับ” หวังเตอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนอบน้อม แล้วผายมือให้นางก้าวเดินนำก่อน แล้วเขาก้าวเดินเยื้องไปด้านข้าง นางก้าวเดินตามเขาไปพร้อมกับม่านถัว ซู่ซู่ก้าวเดินเข้าระเบียงคดตามที่หวังเตอบอก นางทอดสายตามองสวนขนาดใหญ่ แต่ไม่ใหญ่เท่าสวนของเจียวฟางกงที่มีคนสวนมากกว่าสิบคน จนมาถึงเรือนกลางที่ประทับของไท่จื่อภายในตงกงเป็นเรือนที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งภายในตงกงมีเรือนอีกหลายร้อย
last updateLast Updated : 2026-05-06
Read more
ตอนที่ 9 แหวนปานจื่อ
จ่างซุนอู๋จี้ให้นางพักในห้องบรรทมตลอดสามวันมานี้ อ้วนเสี้ยวได้บอกกับนางว่า ภายในห้องบรรทมของไท่จื่อไม่เคยมีผิงเฟยคนไหนได้เข้ามานอนบนแท่นบรรทมยกเว้นนางเพียงคนเดียว และไท่จื่อไม่ยอมมีลูกที่เกิดจากผิงเฟยหรือนางกำนัล รุ่ยอันบอกอีกว่า เมื่อไท่จื่อได้หลับนอนกับพวกนาง วันรุ่งขึ้นพวกนางต้องดื่มยาขับร้อนโดยทันที ซู่ซู่จึงคิดต่ออีกว่า นี้อาจเป็นสาเหตุให้เยว่ชิงเป็นกังวลมาโดยตลอดเรื่องสืบทอดบัลลังก์ต่อจากเขา จึงให้นางมาอยู่ตงกงเพื่อทำความสนิทสนมกับจ่างซุนอู๋จี้ก็เป็นได้“เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ” เสียงของชายหนุ่มเอ่ยถามนาง นางรู้โดยทันทีว่าเป็นเสียงของจ่างซุนอู๋จี้ นางหันไปตามเสียงขณะที่เขาก้าวเดินมานั่งตรงตั่งยกสูงมีฟูกรองนั่ง เป็นที่นั่งของนางเป็นประจำ นางที่นั่งตรงตั่งเตียงลุกขึ้นยืนถวายบังคม “ไท่จื่อ” ซู่ซู่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ตามสบาย ว่าแต่เจ้าสนใจเรื่องตำราพิชัยสงครามด้วยเหรอ” เขาเอ่ยถามนาง ขณะที่หยิบม้วนตำรากลางออกมองเนื้อหากลยุทธ์รบทัพจับศึก ที่แบ่งออกเป็นหมวดหมู่อย่างเห็นได้ชัด“เตี่ยของหม่อมฉันชอบให้หม่อมฉันศึกษาตำราหลายๆ แขนง โดยเฉพาะวิชาป้องกันตัว” ซู่ซู่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่ว
last updateLast Updated : 2026-05-06
Read more
ตอนที่ 10 ทะเลสาบจำลอง
สามวันก่อนวันขึ้นครองราชย์ของจ่างซุนอู๋จี้และงานอภิเษกแต่งตั้งหวางโฮ่วซึ่เป็นวันเดียวกัน กองพิธีการทำงานกันอย่างขะมักเขม้นในการเตรียมงานอย่างยิ่งใหญ่ในครั้งนี้ เหล่าข้าหลวงและผิงเฟยต่างตื่นเต้นกับพระราชพิธีที่นานๆ ครั้งจะได้จัด ครั้งล่าสุดที่จัดงานขึ้นครองราชย์ก็เมื่อยี่สิบกว่าปีที่จ่างซุนเซี่ยขึ้นครองราชย์ซู่ซู่เองก็ต้องเตรียมตัวเป็นพิเศษ เพราะนางต้องเป็นหวางโฮ่วประมุขฝ่ายใน จึงมีพิธีการมากกว่าคนอื่นเขา ทำให้นางอยู่แต่ในตำหนักไม่ได้ออกไปไหนเลย ส่วนจ่างซุนอู่จี้ก็ประชุมกับเหล่าขุนนางเรื่องบุกโจมตีแคว้นหานที่จะเกิดขึ้นอีกสามเดือนข้างหน้า นางได้ยินมาว่าอู๋จี้จะนำทัพไปตีด้วยตัวเอง เพื่อสร้างขวัญกำลังใจให้เหล่าขุนทหารเช่นทุกครั้ง เพราะก่อนหน้านี้ก่อนที่เขาจะเป็นไท่จื่อก็ผ่านสมรภูมิมาไม่น้อยเลย“คิดสิ่งใดอยู่หรือเพคะ” เสียงของม่านถัวทำให้ซู่ซู่หลุดออกจากภวังค์ หันกลับมามองม่านถัวที่กำลังปักปิ่นบนหัวซู่ซู่"ไม่มีอะไร" ซู่ซู่เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม มองตัวเองในกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงหน้าของนาง"พระนางอยากอาบน้ำไหมพระเจ้าค่ะ หม่อมฉันจะเตรียมห้องอาบน้ำไว้ให้" รุ่ยอันเอ่ยถามนาง “ข้าอยากไปเดินเล่
last updateLast Updated : 2026-05-06
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status