Lahat ng Kabanata ng ชีวิตที่สอง ข้ามิใช่สตรีโง่งมคนเดิม: Kabanata 21 - Kabanata 30

เจียวจูเม้มปากแน่น “หม่อมฉันคงมิได้เป็นตัวแทนของนางใช่หรือไม่” นางกลัวว่าที่ฉู่เลี่ยงรุ่ยกระทำต่อนางเช่นนี้ เป็นเพราะยังไม่ลืมเลือนสตรีนางนั้น หากเป็นเช่นนั้นนางก็ไม่ควรมอบใจให้เขา เพื่อที่จะได้ไม่ต้องช้ำใจอีก“คิดสิ่งใดอยู่” ฉู่เลี่ยงรุ่ยบีบจมูกของนาง เขาอมยิ้มมองนางอย่างขบขัน “จำเอาไว้...เจ้าไม่ใช่ตัวแทนของนางหรือผู้ใด ที่เปิ่นหวางยอมบอกเจ้าก็เพราะเจ้าสงสัยสิ่งที่เปิ่นหวางทำมิใช่หรือ”“ต่อไปมิใช่ว่าพระองค์พบเจอสาวงามที่พึงใจ จะกระทำเช่นเดียวกันทั้งหมดเลยหรือเพคะ”“หึหึ ชายแดนเหนือมิขาดแคลนสาวงาม หากเปิ่นหวางเป็นบุรุษเช่นที่เจ้าว่า ยามนี้ในตำหนักคงมีสาวงามนับร้อยแล้ว” เขากอดรัดนางแน่นขึ้น“ผู้ใดจะรู้...อาจจะซ่อนสาวงามเอาไว้ที่ชายแดนก็ได้”“ยังไม่ทันได้แต่งเข้ามา เจ้าก็คิดจะทำหน้าที่ภรรยาแล้วหรือ”เจียวจูหน้าแดงก่ำไปด้วยความเขินอาย นางลุกขึ้นแล้วดึงแขนฉู่เลี่ยงรุ่ย “กลับได้แล้วเพคะ หม่อมฉันง่วงนอน”“ได้ จูจู...” ฉู่เลี่ยงรุ่ยประคองใบหน้าของนางที่ก้มอยู่ให้เงยหน้าขึ้นมองเขา เจียวจูที่กำลังจะอ้าปากถมว่ายังมีเรื่องใดอยากจะบอกนางอีกหรือไม่ ก็ถูกดูดกลืนคำพูดที่จะออกมาไปจนหมดเรียวลิ้นของเข

สวีซื่อเหมือนจะรู้ใจผู้เป็นบุตรสาว นางรีบสอบถาม “มิใช่ว่าอันใดหรือซินซิน”“มิใช่ว่านางตั้งครรภ์หรือเจ้าคะ ถึงได้รีบร้อน...”“หุบปากของเจ้าเสีย!!! ที่เจ้ากำลังกล่าวหาคือหลานสาวของข้า พี่สาวของเจ้า” ซูหยางชี้หน้าบุตรสาวอย่างไม่พอใจ“คนแก่เช่นข้าคงมิได้แก่ตาย คงต้องตายเพราะปากของพวกเจ้าสองแม่ลูก” ฮูหยินผู้เฒ่าซูถลึงตามองนางสวีซื่อและซูซิน“แล้วข้าพูดสิ่งใดผิดเจ้าคะ หากพวกท่านไม่เชื่อ ก็รอดูตอนที่นางประกาศข่าวตั้งครรภ์ได้เลย นับอายุครรภ์ดูก็รู้”“หึ หลานสาวข้ามิใช่สตรีไร้ยางอายเหมือนญาติผู้พี่ตระกูลไป๋ของเจ้า คิดว่าใส่ร้ายสาวใช้ข้างกายของตนเองแล้วเรื่องราวจะจบหรือ ในโรงน้ำชาวันนั้นผู้ใดก็เห็นสาวใช้ของอาเล่อ นางยืนกระวนกระวายอยู่หน้าประตูห้อง ขวางคนที่ต้องการจะเข้าไปดู แล้วด้านในจะเป็นผู้ใดไปได้เล่า” ซูหยางยิ้มเยาะมองสวีซื่อ ที่ดีแต่ตำหนิหลานสาวของเขา“ข้ารู้ว่าท่านไม่ชอบตระกูลไป๋ แต่เหตุใดถึงได้ใส่ร้ายอาเล่อเล่าเจ้าคะ”“ตระกูลไป๋นับเจ้าเป็นญาติหรือไม่ก็ยังไม่รู้ เจ้ากลับออกหน้าแทนไปเสียทุกเรื่อง จูจูนางเป็นหลานสาวของข้าโดยตรง แต่เจ้ากลับใส่ร้ายนาง ซินซินข้าจะเตือนเจ้าเป็นครั้งสุดท้ายในฐาน

เจียวจูลุกขึ้นถอยห่างอย่างรวดเร็ว นางกำลังจะอ้าปากเอ่ยถาม แต่ถูกเซี่ยจื้อโหยวรวบเอวของนางกระโดดหายออกไปจากศาลาเรียบร้อยแล้ว นางเกือบจะกรีดร้องออกมา ยังดีที่เซี่ยจื้อโหยวปิดปากของนางเอาไว้ได้ทัน"หากอยากให้คนในจวนรู้ เจ้าก็ร้องออกมาให้ดังๆ"“ทะ ท่าน” นางมองไปรอบๆ ตัวจึงได้รู้ว่าถูกพาขึ้นมาอยู่บนต้นไม้ไม่ไกลจากศาลามากนัก “องค์ชายใหญ่ ท่านเล่นบ้าอันใดเพคะ” นางถลึงตามองเขา ถึงว่าหลายครั้งที่เขาอยู่ใกล้นาง นางมักจะรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดแต่ไม่รู้ว่าเขาทำได้อย่างไร ทั้งใบหน้าและน้ำเสียงที่เปล่งออกมา ถึงได้ดูเหมือนกับราวเป็นคนละคน มีเพียงกลิ่นกายของเขาที่ฟ้องว่าบุรุษตรงหน้าคือฉู่เลี่ยงรุ่ย“หากเจ้าไม่ยิ้มหวานให้บุรุษอื่น เปิ่นหวางคงไม่เผยตัวให้เจ้ารู้” ฉู่เลี่ยงรุ่ยขบริมฝีปากเจียวจูจนนางต้องสูดปาก เขายังสอดเรียวลิ้นเข้ามากอบโกยความหวานในช่องปากของนางอยู่นาน“เหอะ บุรุษอื่นที่ว่าก็คือพระองค์มิใช่หรือ”“จูจู ชอบ...เปิ่นหวางหรือว่าเซี่ยจื้อโหยวหรือ? หากเจ้าชอบเซี่ยจื้อโหยวคืนเข้าหอ เปิ่นหวางแต่งเช่นนี้ดีหรือไม่”“พอเลยเจ้าค่ะ จะบอกหม่อมฉันได้หรือยังเพคะ”“ตอนนี้ยังไม่ได้” เขายื่นปากไปทางส

เจ้ากรมถงเม้มปากแน่น เกิดความลังเลขึ้นในแววตา ฉู่เลี่ยงรุ่ยที่เห็นเช่นนั้นก็หัวเราะเสียงเย็นอย่างนึกรังเกียจ ก่อนจะให้เจ้าหน้าที่จับกุมตัวคนตระกูลถงทั้งหมดไปรอให้ฮ่องเต้ตัดสินโทษต่อไปฉู่เลี่ยงหวงเมื่อรู้เรื่องก็เกือบจะเสียสติ แผนการที่วางเอาไว้เพียงอีกไม่กี่วันก็จะสำเร็จตามแผน หากหานเหวินถูกจับกุมตัว งานแต่งของเจียวจูย่อมไม่มีทางเกิดขึ้น เมื่อถึงตอนนั้นฉู่เลี่ยงรุ่ยคงวุ่นวายกับการหาหลักฐานมาแก้ต่างให้ว่าที่พ่อตา ส่วนตัวเขาก็จะมีเวลาจัดการเจียวจูให้นางตกเป็นลูกไก่ในกำมือแต่ทุกสิ่งที่คิดเอาไว้ ถูกฉู่เลี่ยงรุ่ยเข้ามาทำลายอีกหน “เดรัจฉาน!!! ต้องเป็นเจ้าทุกครั้งเลยใช่หรือไม่” เขาคว้าขวดกระเบื้องใบใหญ่หมายจะขว้างลงพื้น แต่ถูกขันทีเข้ามาแย่งเอาไว้เสียก่อน“องค์ชายโปรดสงบสติอารมณ์ก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ ยามนี้พระองค์ต้องหาทางกำจัดเจ้ากรมถง ก่อนที่จะหลุดพูดนามของพระองค์ออกมาพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีเรียกสติฉู่เลี่ยงหวงไม่ให้เขาเสียสติก่อนจะจัดการเรื่องให้จบสิ้นฉู่เลี่ยงหวงได้สติกลับคืนมา เขารีบร้องเรียกองครักษ์เข้ามาสั่งความให้ไปเก็บกวาดเจ้ากรมถงให้เรียบร้อย สิ่งที่ฉู่เลี่ยงหวงคิดได้ ฉู่เลี่ยงรุ่ยย่อมคิดไ

ดูเหมือนว่าจ้าวมามาเอ็นดูเจียวจูไม่น้อย สั่งสอนขนบธรรมเนียม ทั้งยังบอกเล่าเรื่องราวที่นางควรรู้ในวังหลวงให้ด้วยความเต็มใจ เจียวจูจึงไม่อยากให้จ้าวมามาผิดหวังในตัวนาง ที่ยอมเปิดหน้าต่างรอบุรุษให้เข้ามาหา“จ้าวมามาไม่ตื่นมาวุ่นวายกับเจ้าอย่างแน่นอน หากเจ้ายังไม่ยอมนอน...เปิ่นหวางคงต้อง”“นอนแล้วเพคะ” เจียวจูรีบม้วนตัวในผ้าห่มทันที ฉู่เลี่ยงรุ่ยเองก็ไม่ได้ว่าอันใด เขายอมกอดนางผ่านผ้าห่มอดทนรอให้ถึงวันแต่งงานจ้าวมามามิได้มาตรวจดูเจียวจูเช่นที่ฉู่เลี่ยงรุ่ยได้พูดเอาไว้ นางมาอีกครั้งก็เป็นเวลาที่เจียวจูตื่นแล้ว “บ่าวตื่นสายเสียได้” จ้าวมามาลูบผมแก้เก้อ เมื่อเข้ามาภายในห้องของเจียวจูก็เห็นว่านางตื่นมาล้างหน้าบ้วนปากแล้ว“สายเสียที่ไหนเล่าเจ้าคะ ข้าเองก็เพิ่งจะตื่นได้ไม่นาน” เจียวจูยิ้มหวานให้จ้าวมามา นางไม่รู้ว่าฉู่เลี่ยงรุ่ยทำเช่นใด จ้าวมามาถึงไม่มารบกวนเลยตลอดทั้งคืนผ่านไปสามวันหานหมินก็กลับมาถึงจวนในสภาพที่อิดโรย แต่ภายในจวนตระกูลหานวุ่นวายจัดเตรียมงานแต่งของเจียวจูที่จะเกิดขึ้นในอีกสองวัน“อาหมิน เจ้ากลับไปพักที่เรือนก่อน แม่ให้สาวใช้เตรียมอาหารไว้ให้เจ้าแล้ว” ซูซื่อหัวหมุนตั้งแต่เช้า