Lahat ng Kabanata ng ชีวิตที่สอง ข้ามิใช่สตรีโง่งมคนเดิม: Kabanata 11 - Kabanata 20

เจียวจูมองฉู่เลี่ยงรุ่ยอย่างมองคนโง่ ที่เขาถามอะไรนางไม่เข้าท่า “เห็นจะไม่เกี่ยวกับองค์ชาย ต่อไปได้โปรดอย่าเอ่ยถึงเรื่องเก่าอีกเลยเพคะ”“จูจู เจ้ากล้าทิ้งเปิ่นหวางไปหมั้นกับเจ้าคนแซ่หวังก็ลองดู” เลี่ยงรุ่ยเดินเข้ามาจับแขนของนางไว้แน่น พร้อมทั้งเอ่ยเสียงเย็นออกมาอย่างไม่พอใจ“ทิ้ง!!! หม่อมฉันว่าองค์ชายใหญ่ พระองค์เข้าใจผิดแล้ว หม่อมฉันกับพระองค์มิได้มีความสัมพันธ์อันใดต่อกัน จะเรียกว่าทิ้งก็เห็นจะไม่ถูกนัก แล้วปล่อยแขนหม่อมฉันได้แล้ว หม่อมฉันเจ็บเพคะ” นางสลัดแขนให้ออกจากการเกาะกุมของเขาเพียงใดก็ไม่ยอมหลุดง่ายๆ“เหอะ ไม่มีความสัมพันธ์อันใดกันใช่หรือไม่ เจ้าจุมพิตเปิ่นหวางไปแล้ว เช่นนี้เรียกว่าอันใด หรือต้องให้เปิ่นหวางรื้อฟื้นเรื่องราวในวันนั้นอีกครั้ง” เขาดึงตัวนางเข้ามาใกล้จนยามนี้เจียวจูตกอยู่ภายในอ้อมแขนแกร่งของเขาแล้ว“มะ ไม่ได้” นางเอ่ยอ้อนวอนเสียงสั่นองครักษ์ของเลี่ยงรุ่ยส่งสัญญาณให้เขา เมื่อหวังจิ้นเจาและซูซินเดินออกมาตามหาเจียวจูกับเลี่ยงรุ่ยทางด้านนี้เลี่ยงรุ่ยรวบเอวของเจียวจูแล้วพานางทะยานขึ้นไปซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ ต่อให้มองขึ้นมาก็ไม่เห็นร่างของทั้งคู่ ด้วยใบไม้ที่หนาทึบ ทำ

“เชิญองค์ชายรองพ่ะย่ะค่ะ” เซี่ยจื้อโหยวเปิดทางให้เจียวจูเดินเข้าไปด้านในก่อน ฉู่เลี่ยงหวงจึงต้องเลิกสนใจสำรวจเซี่ยจื้อโหยวแล้วเดินตามเจียวจูเข้าไปด้านใน“องค์ชายรองพระองค์มีเรื่องใดจะตรัสกับหม่อมฉันเพคะ”“เปิ่นหวางต้องการสนทนากับคุณหนูหานเป็นการส่วนตัว” ฉู่เลี่ยงหวงหันไปมองหานเหวิน“หม่อมฉันไม่สะดวก เชิญพระองค์ตรัสออกมาได้เลยเพคะ” เจียวจูยกชาขึ้นดื่มอย่างใจเย็น“เจ้ากำลังเข้าใจเปิ่นหวางผิด...”“เรื่องนี้พระองค์เคยตรัสกับหม่อมฉันแล้ว เพคะ หม่อมฉันเกือบลืมยินดีกับองค์ชายเรื่องจะรับคุณหนูไป๋เข้าตำหนัก เช่นนั้นหม่อมฉันขอแสดงความยินดีล่วงหน้าเพคะ” เจียวจูยิ้มอย่างยินดีให้กับฉู่เลี่ยงหวง“มิใช่ความต้องการของเปิ่นหวาง อีกอย่างเปิ่นหวางจะรับเจ้าเข้าไปเป็นพระชายาเอก ส่วนคุณหนูไป๋นางจะได้เป็นเพียงสนมเท่านั้น”“เอ่อ...องค์ชายรองพ่ะย่ะค่ะ หากเอ่ยเรื่องนี้ยังเร็วเกินไปนัก กระหม่อมเห็นว่ายังมิสมควร” หานเหวินที่นั่งฟังอยู่นานแล้วก็เอ่ยออกมา“หม่อมฉันก็ไม่คิดจะแต่งให้เชื้อพระวงศ์เพคะ”“เพราะอันใด” ฉู่เลี่ยงหวงยังคิดว่าเจียวจูยังโกรธเคืองเขาอยู่“หม่อมฉัน อยากได้บุรุษที่มีหม่อมฉันในเรือนหลังเพียงหนึ่ง

ทั้งสองเอ่ยพูดกันต่ออีกไม่นาน หานหมินก็กลับมาถึงจวน ทั้งสามคุยเล่นกันต่ออีกเพียงครู่เดียว สาวใช้ก็มาตามให้ทั้งหมดไปรับมื้อเย็นที่เรือนหลัก“เดือนหน้าจะมีงานล่าสัตว์ พวกเจ้าทั้งสามคนจะเข้าร่วมหรือไม่ ข้าจะได้แจ้งชื่อให้กรมพิธีการรับทราบ” หานเหวินเอ่ยขึ้นหลังจากกินมื้อเย็นเรียบร้อยแล้ว“ข้าไปขอรับ นัดกับสหายในสำนักศึกษาไว้แล้ว อาโหยวเจ้าเล่าไปด้วยกันหรือไม่” หานหมินหันไปถามเซี่ยจื้อโหยวที่นั่งอยู่ด้านข้าง“หากไม่เป็นการรบกวนท่านลุงจนเกินไป ข้าขอติดตามไปด้วยขอรับ”“จะเรียกว่ารบกวนได้อย่างไร ข้าก็อยากให้เจ้าได้ไปเปิดหูเปิดตาบ้าง มิใช่เอาแต่อ่านตำราเท่านั้น” หานเหวินมองเซี่ยจื้อโหยวอย่างชื่นชม“ขอบคุณท่านลุงมากขอรับ”“จูจู แล้วลูกเล่าจะไปด้วยกันหรือไม่”“ข้าขอคิดก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ”“จูจู ยังจะต้องคิดสิ่งใดอีก เจ้าก็ควรจะออกไปเที่ยวเล่นบ้าง เพื่อว่าจะพบคุณชายสักคนในงาน” หานหมินหยอกล้อน้องสาวของเขา“อาหมิน เจ้าพูดเช่นนี้กับน้องสาวของเจ้าได้อย่างไร นางเป็นสตรีเจ้าลืมไปแล้วรึ” ซูซื่อถลึงตามองบุตรชาย“โถ่ ท่านแม่ ข้าหวังดีหรอกขอรับ น้องสาวอยู่แต่ในจวน แล้วเมื่อใดนางจะได้พบคนที่พึงใจเล่าขอรับ”

ผู้ตรวจการไป๋จำต้องบอกผู้อื่นว่าแผลที่หัวของตนเกิดจากการที่ตนเดินไม่ระวังแล้วล้มไปฟาดกับเสาจวน ถึงแม้จะไม่มีผู้ใดเชื่อ แต่จะหาความจริงได้อย่างไร ต่อให้ไม่มีคำถามหรือคำพูดใดจากผู้อื่น แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาเป็นสายตาดูแคลนแทนไป๋เยว่เล่อ เมื่อรู้ว่าบาดแผลของบิดาเกิดจากฝีมือของฉู่เลี่ยงหวง นางมิได้ส่งจดหมายไปต่อว่าเขา แต่เขียนเรื่องที่ได้รู้มาจากสวีซื่อและซูซินไปแทนฉู่เลี่ยงหวงกำจดหมายในมือแน่น ก่อนจะฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ “เจ้ารุ่ย!!!” ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเหตุใดฉู่เลี่ยงรุ่ยต้องมาขัดขวางเขาทุกครั้งที่ต้องการพบเจียวจู หากเนื้อความในจดหมายเป็นเรื่องจริง ฉู่เลี่ยงรุ่ยต้องหมายปองเจียวจูอย่างแน่นอนมิเช่นนั้นคงไม่ยุเสด็จพ่อให้ออกราชโองการสมรสพระราชทานโดยที่ไม่เรียกเขาไปสอบถามความก่อน ถึงแม้ไม่รู้ว่าเจียวจูมีความคิดตรงกันกับฉู่เลี่ยงรุ่ยหรือไม่ แต่ภายในอกของฉู่เลี่ยงหวงก็โกรธแค้นนางไปเสียแล้ว เขาเขียนจดหมายส่งกลับไปให้ไป๋เยว่เล่อหวังให้นางช่วยเหลือเขาสักอย่าง โดยลืมนึกถึงคำเตือนของเสด็จแม่ตนที่ห้ามมิให้เขาก่อเรื่องอีกไป๋เยว่เล่อที่ได้อ่านจดหมายนางก็เลือดขึ้นหน้าทันที แต่พอจะเผาทำลายจดหมายในมือนา

หานเหวินเจ็บใจไม่น้อยที่บุตรสาวของตนถูกวางแผนร้ายเช่นนี้ “ขอบพระทัยองค์ชายใหญ่พ่ะย่ะค่ะ หากมิได้พระองค์ จูจู...” เขาถอนหายใจออกมา หากบุตรีจะต้องแต่งเข้าตำหนักองค์ชายรองเพื่อไปเป็นพระชายารองหรือไม่ได้รับฐานะใด เขาคงจะปวดใจไม่น้อย“เปิ่นหวางบอกท่านอาจารย์ไปแล้วเป็นเรื่องที่เปิ่นหวางสมควรทำ”หานเหวินมองฉู่เลี่ยงรุ่ยอย่างซาบซึ้งใจ “แล้ว..พระองค์จัดการกับองค์ชายรองเช่นใดหรือพ่ะย่ะค่ะ” ด้วยรู้ดีว่าฉู่เลี่ยงรุ่ยคงไม่ได้กระทำเพียงแค่พาตัวเจียวจูออกมาเท่านั้นฉู่เลี่ยงรุ่ยยกยิ้มมุมปาก “พรุ่งนี้ท่านอาจารย์คงได้ยินข่าวลือเอง แต่เรื่องที่คุณหนูหานอยู่ภายในห้องรับรองที่เกิดเรื่องคงไม่อาจปิดผู้ใดไว้ได้ ท่านอาจารย์คิดอ่านเช่นใด” เขายกน้ำชาขึ้นดื่ม ทำเหมือนไม่ได้สนใจสิ่งที่หานเหวินจะพูดออกมาหานเหวินเองก็กังวลไม่น้อย ด้วยไม่รู้ว่าจะตัดสินใจเช่นใดดี เรื่องเจียวจูออกจากโรงน้ำชาโดยที่ไม่มีผู้คนพบเห็น เขาย่อมจัดการได้ แต่เรื่องที่เจียวจูล่วงเกินฉู่เลี่ยงรุ่ย เขายังไม่รู้ว่าควรตัดสินใจเช่นใดฉู่เลี่ยงรุ่ย พอจะมองออกว่าหานเหวินลังเล เขาจึงลูบริมฝีปากที่บวมเบ่งและแตกหลายแห่ง เพื่อให้หานเหวินนึกถึงสิ่งที่เจี