Lahat ng Kabanata ng ชีวิตที่สอง ข้ามิใช่สตรีโง่งมคนเดิม: Kabanata 31 - Kabanata 37

สาวใช้พยุงร่างของนางลุกขึ้น นางเหลือบมองไปทางผู้ตรวจการไป๋และไป๋เยว่เล่อ ที่ส่งสายตาข่มขู่ให้นางยอมรับ ตัวนางเองก็เป็นผู้ไปจับของจากคลังเก็บมาจริง จึงต้องพยักหน้ารับ “พะ เพคะ”ฉู่เลี่ยงรุ่ยชักดาบที่อยู่ข้างเอวออกมาฟันคอของสาวใช้ขาดในดาบเดียว ศีรษะของนางตกลงพื้น ดวงตาของนางยังเบิกกว้างเผยความกลัวสุดท้ายที่ได้รับ เลือดไหลนองออกมาเต็มพื้นรอบตัวนาง เสียงกรีดร้องดังไปทั่วห้องโถง ขันทีและองครักษ์ที่ติดตามฉู่เลี่ยงรุ่ยมา ต้องตวาดให้ทุกคนเงียบเสียงลงเสียงลากปลายดาบดังกรีดเข้าไปในขั้วหัวใจของคนตระกูลไป๋ ฉู่เลี่ยงรุ่ยเดินเข้าไปหาสาวใช้อีกคนที่ตอนนี้สั่นกลัวจนแทบสิ้นสติไปแล้ว “เจ้าเล่า...”“มะ หม่อมฉันมิรู้เรื่องเพคะ โปรดเมตตาหม่อมฉันด้วยเพคะ” นางโขกศีรษะจนหัวของนางแตกเลือดไหลซึมออกมาฉู่เลี่ยงรุ่ยส่งดาบให้องครักษ์รับไปทำความสะอาด เขาหันไปมองผู้ตรวจการไป๋ที่คุกเข่าตัวสั่นสะท้าน ส่วนไป๋เยว่เล่อยามนี้นางหน้าซีดขาวใกล้จะเป็นลมเต็มทีแล้ว “เปิ่นหวางไม่สนว่าเจ้าส่งของชิ้นนี้ไปให้จูจูเพราะคิดสิ่งใดอยู่ แต่หากเจ้ายังคิดแผนร้ายกับนางไม่เลิกเช่นที่ผ่านมา” ฉู่เลี่ยงรุ่ยยิ้มเย็นมองเตือนไป๋เยว่เล่อ ราวกับอย

เสื้อผ้าของเขาถูกถอดออกจากตัวอย่างรวดเร็ว ลำทวนที่พร้อมใช้งานถูกส่งเข้าไปในช่องทางรักอย่างช้าๆ เพียงแค่ส่วนหัวเข้าไป ร่างของเจียวจูก็แข็งเกร็งเพราะความเจ็บปวด“เฮือก...” นางสะดุ้งตัว ความเจ็บปวดที่ได้รับทำให้เกือบจะกรีดร้องออกมา นางจำต้องกัดปากเอาไว้ ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาแทน“เจ็บมากหรือไม่” ฉู่เลี่ยงรุ่ยลูบใบหน้าของนางอย่างปวดใจ “แต่หากข้าเอาออกตอนนี้ เจ้าจะเจ็บยิ่งกว่าเดิม” เขาจูบซับน้ำตาให้นาง“ขะ ข้า ข้าทนได้เจ้าค่ะ” นางสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนหน้าจะออกเรือน มารดาและจ้าวมามาได้เตือนนางเอาไว้แล้ว เพียงครั้งแรกที่เข้าหอเท่านั้นที่จะเจ็บปวดอย่างมาก“ข้าจะถนอมเจ้าอย่างดี” เขาจุมพิตนางเพื่อดึงความสนใจจากความเจ็บปวดพอเห็นว่าเจียวจูเริ่มปรับตัวได้แล้ว ฉู่เลี่ยงรุ่ยก็เริ่มดันลำทวนเข้าไปอีกครั้ง “ยังเจ็บอยู่หรือไม่”“มะ ไม่เจ้าค่ะ” นางหลบสายตาของเขาฉู่เลี่ยงรุ่ยยกยิ้มอย่างได้ใจ ก่อนจะเริ่มขยับเอวหนา พอความเจ็บปวดหายไปความเสียวซ่านเข้ามาแทนที เจียวจูก็เริ่มส่งเสียงครางหวานออกมา ฉู่เลี่ยงรุ่ยสมความปรารถนาที่รอมาถึงสองชาติภพ เขาจะยอมปล่อยให้เจียวจูได้พักง่ายๆ ได้อย่างไร“ท่านพี่ ข้าไม่ไหวแล

พอฮ่องเต้เสด็จมาถึง พิธียกน้ำชาจึงได้เริ่มขึ้น ยามที่ต้องยกน้ำชาให้ฉู่เลี่ยงรุ่ยและเจียวจู สีหน้าของฉู่เลี่ยงหวงและไป๋เยว่เล่อก็ไม่ใคร่จะดีนัก“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้โปรดรับน้ำชาของข้าด้วย” เขากัดฟันพูดออกมา ส่วนไป๋เยว่เล่อได้แต่มองเจียวจูอย่างอิจฉา เพราะใบหน้าของนางอิ่มเอิบดูก็รู้ว่าได้ความรักจากสามีอย่างดีพอเสร็จสิ้นพิธียกน้ำชา ทั้งหมดก็นั่งร่วมโต๊ะรับอาหารเช้าพร้อมกัน อาหารถูกยกขึ้นมาตั้งบนโต๊ะ เพียงแค่ได้กลิ่นของอาหารไป๋เยว่เล่อนางก็อยากจะอาเจียนออกมาแล้ว หลัวกุ้ยเฟยเห็นเช่นนั้นนางก็รีบหาทางหนีออกจากความวุ่นวายก่อนทันที“ฝ่าบาท ฮองเฮา หม่อมฉันไม่ใคร่สบายตัวนัก ขอกลับไปพักก่อนได้หรือไม่เพคะ” ฉู่เลี่ยงหวงจ้องมองเสด็จแม่ของตนอย่างไม่ใคร่สบอารมณ์ เพราะรู้ดีว่านางกำลังจะทิ้งตนให้เผชิญปัญหาผู้เดียว“ไปเถิด เจ้ากินให้มากเสียหน่อย อยากกินอันใดก็สั่งให้ห้องเครื่องทำ” ถึงอย่างไรบุตรในท้องก็เป็นสายเลือดของตน“ขอบพระทัยเพคะ” หลัวกุ้ยเฟยมองเตือนไป๋เยว่เล่อมิให้นางแสดงพิรุธออกมา ก่อนจะให้นางกำนัลประคองกลับตำหนักไปหลัวกุ้ยเฟยนางมิได้อยากทิ้งให้ฉู่เลี่ยงหวงต้องแก้ปัญหาเอง เพียงแต่ครรภ์ของนางมิค่อยแข็

ผ่านไปสามเดือนฉู่เลี่ยงรุ่ยก็พาเจียวจูย้ายไปอยู่เหลียงเป่ย คนตระกูลหาน ฮูหยินผู้เฒ่าซู ซูหยางและซูเหยียนออกมาส่งขบวนเดินทางที่หน้าประตูเมืองทางทิศเหนือด้วย“หากท่านอ๋องมิได้มีงานต้องไปจัดการ แม่ก็อยากให้เจ้าอยู่คลอดที่เมืองหลวงเสียก่อน” ซูซื่อมองบุตรสาวอย่างอาลัยอาวรณ์“อีกสามเดือนข้าลางานเพื่อพาเจ้าไปเหลียงเป่ยแล้ว ถึงอย่างไรเจ้าทันได้ดูแลจูจูก่อนคลอดแน่นอน” หานเหวินลางานกับองค์รัชทายาทเรียบร้อยแล้ว“เหลียงเป่ยอยู่ไกลนัก ไม่รู้ว่ายายจะได้เจอเจ้าเมื่อใด”“หลังจากบุตรของข้าแข็งแรงดีแล้ว ท่านอ๋องจะพากลับมาเมืองหลวงทุกปีเจ้าค่ะ อย่างไรก็ต้องได้กลับมาดูแลท่านยายแน่นอน” ฮูหยินผู้เฒ่าซูค่อยยิ้มออกมาได้ซูหยางและซูเหยียนก็เข้ามาร่ำลาเจียวจูคนละสองสามประโยคก่อนจะถอยออกไป หานหมินเดินเข้ามามองน้องสาวอย่างอาลัยอาวรณ์“จูจู ดูแลตัวเองให้ดี เจ้าไม่ชอบอากาศหนาวต้องสวมใส่เสื้อผ้าหนาๆ เล่า”“มีเปิ่นหวางอยู่ เจ้ากลัวสิ่งใดอาหมิน” ฉู่เลี่ยงรุ่ยถลึงตามองหานหมิน“กระหม่อมเพียงแค่พูดด้วยความเป็นห่วงพ่ะย่ะค่ะ เออ...ไว้พี่จะไปเยี่ยมเจ้าก็แล้วกัน”“เจ้าค่ะ”เจียวจูกอดลาบิดามารดา ท่านยายแล้วขึ้นรถม้าเตรียมตัว