جميع فصول : الفصل -الفصل 10

เจียวจูมองสาวใช้ที่ซื่อสัตย์ ดูแลนางมาตลอดหลายปี “เสี่ยวเหมย ประเดี๋ยวก่อน” เจียวจูลุกไปหยิบตั๋วเงินและหนังสือขายตัวในหีบข้างโต๊ะเครื่องแป้งมายื่นส่งให้เสี่ยวเหมย “ไม่ว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้น จำคำของข้าเอาไว้ เจ้าต้องหาทางออกจากตำหนักให้เร็วที่สุด พาคนอื่นไปด้วย เงินเท่านี้คงพอให้พวกเจ้าไปเริ่มชีวิตใหม่”“คุณหนู...ท่าน คิดจะทำสิ่งใดเจ้าคะ” เสี่ยวเหมยส่ายหน้าอย่างไม่ยินยอมสายตาของนางเหม่อลอยนึกย้อนไปถึงรอยยิ้มของทุกคนในตระกูลที่ตอนนี้กลายเป็นร่างไร้วิญญาณไปแล้ว “ข้าเพียงต้องการเปลี่ยนสาวใช้ใหม่ ในเมื่อเกิดเรื่องร้ายกับตระกูลหาน พวกเจ้าเป็นคนของข้าก็ไม่สมควรรั้งอยู่ให้มีภัย ผ่านพ้นคราวเคราะห์ไปเมื่อใด ข้าจะเรียกพวกเจ้ากลับมา”เสี่ยวเหมยไม่เชื่อในคำพูดของคุณหนู นางคิดจะปฏิเสธ แต่ตั๋วเงินและหนังสือขายตัวที่ถูกยัดเข้ามาในอกเสื้อของนาง “ต่อให้ต้องรับเคราะห์หนักหนาเพียงใด ข้าก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างท่านเจ้าค่ะ”“เด็กโง่ เจ้ารู้ดีว่าข้าเก่งกาจเพียงใด ฟังคำข้า...เฝ้าหน้าห้องไว้อย่าให้ผู้ใดเข้ามา หลังจากนี้ข้าหวังว่าเจ้าจะพาคนของข้าที่เหลือทั้งหมดออกจากตำหนักโดยเร็วที่สุด” นางมองสาวใช้อย่างอ้อนวอน

วันงานจะมีบุตรชายของสหายบิดาที่สูญเสียบิดามารดาไปแล้วเดินทางมาในวันงานด้วย เซี่ยจื้อโหยว เขาเดินทางเพื่อมาสอบจิ้นซื่อที่ใกล้จะเกิดขึ้นบิดาของนางจึงให้พักอาศัยอยู่ภายในจวน แต่เมื่ออดีตนางที่เริ่มสนิทสนมกับฉู่เลี่ยงหวงแล้ว จึงไม่ได้สนใจการมีอยู่ของเขามากนักจดจำได้แต่เพียงว่าเป็นบัณฑิตใบหน้าซีดเหลืองราวกับคนเป็นโรค ร่างกายสง่าผ่าเผยก็จริง แต่ดูเหมือนไร้เรี่ยวแรง แม้แต่ใบหน้าของเขานางก็แทบจะจดจำไม่ได้เสียแล้วภายในงานประชัน นางกับไป๋เยว่เล่อที่กำลังเดินหาที่นั่งในสวนดอกไม้เพื่อแต่งกลอน พบเจอ ฉู่เลี่ยงหวงเข้า ทั้งเขายังเข้ามาช่วยเหลือยามที่นางกำลังถูกบุรุษที่เข้ามาร่วมงานพูดจาแทะโลม จึงทำให้นางประทับใจในตัวเขาเพิ่มขึ้นอีกมากจนแปรเปลี่ยนมาเป็นปักใจมั่นที่จะแต่งเข้าตำหนักขององค์ชายรอง ก่อนหน้านี้แม้จะได้สนทนากันอยู่หลายหน งานปักปิ่นของนาง ฉู่เลี่ยงหวงยังส่งปิ่นมาให้นางด้วย แต่นางก็ยังคงลังเลด้วยกลัวว่าจะไม่อาจใจกว้างได้พอหากเขาจะรับสตรีอื่นเข้าตำหนักจวนตระกูลหานบิดาของนางมีเพียงภรรยาเดียวซึ่งก็คือมารดาของนาง นางจึงคิดว่าจะดีเพียงใดหากสามีของนางจะมีนางแค่เพียงหนึ่งเดียว“หึ” เมื่อคิดถึงเร

ฉู่เลี่ยงรุ่ยลูบริมฝีปากของนางอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะซุกใบหน้าลงกับซอกคอเขาเพื่อปรับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในสงบลง “อยู่นิ่งๆ สักครู่ ครู่เดียว เปิ่นหวางจะพาเจ้าออกไปเอง” เขาเอ่ยเสียงเบา พร้อมทั้งกอดรัดนางเอาไว้ “หวานนัก”“...” เจียวจูทุบไปที่บ่าแกร่งของเขาเพื่อเรียกสติ ว่าเขาควรจะปล่อยนางก่อนที่ผู้อื่นจะเดินมาถึงฉู่เลี่ยงรุ่ยจำต้องพาตัวเจียวจูออกไปจากพุ่มไม้อย่างไม่ค่อยจะพอใจนัก หากรู้ว่าสิ่งที่นางทำเมื่อครู่คือการส่งสัญญาณให้สาวใช้ไปตามคนมาดู ฉู่เลี่ยงหวงและไป๋เยว่เล่อพลอดรักกัน เขาจะหยุดการกระทำของนางเสีย“หาผ้าปิดหน้าด้วย หากมิอยากให้ผู้อื่นรู้ว่าเจ้าไปทำอันใดมา” เขามองนางอย่างหยอกล้อ เมื่อพานางออกมาจากที่พุ่มไม้ได้แล้วเจียวจูปิดปากของนางทันที ด้วยรู้ว่ายามนี้มันคงบวมจนดูน่าสงสัย พร้อมทั้งถลึงตามองเขาอย่างไม่พอใจ แล้วเดินหนีไปหาเสี่ยวเหมยที่กำลังมองหานางทันที“เอ๊ะ...คุณหนูปากของท่านเป็นอันใดหรือเจ้าคะ” เสี่ยวเหมยมองเจียวจูที่เอามือปิดปากไว้อย่างสงสัย“โดนตัวอะไรกัดในพุ่มไม้ไม่รู้ เจ้าเอาผ้าปิดหน้าของข้ามาก่อนเร็วเข้า”เสี่ยวเหมยรีบหยิบผ้าปิดหน้าที่นางเตรียมไว้ของเจียวจูออกมาจากถุงผ

หานเหวินเห็นใจบุตรของสหายตนไม่น้อย ที่ต้องสูญเสียบิดามารดาตั้งแต่เล็กจึงให้เข้ามาพักอยู่ภายในจวนตระกูลหานด้วย หานหมินจะได้มีสหายทบทวนตำราด้วยกัน ตัวหานหมินเองก็จะเข้าสอบในปีนี้ด้วย“ข้ายังอยู่ที่เมืองหลวงอีกหลายเดือนขอรับ” เซี่ยจื้อโหยวแม้จะมีใบหน้างามไม่น้อย แต่ด้วยผิวที่เหลืองเหมือนคนอมโรคของเขาก็ทำให้ความงามหมองลงไปหลายส่วน“แล้ววันนี้ผู้ใดกันที่เป็นผู้ชนะเล่าท่านพี่”“จะใครเสียอีก ก็อาโหยวอย่างไรเล่า” หานเหวินมองเซี่ยจื้อโหยวอย่างชื่นชมเขามาในตอนที่งานประชันเกือบจะเลิกแล้ว แต่หานเหวินที่เห็นว่ายังมีเวลาเหลือจึงลองให้เขาเขียนบทกลอนขึ้นมาไม่น่าเชื่อว่าบทกลอนของเซี่ยจื้อโหยวจะได้รับเสียงชื่นชมจากบัณฑิต คุณหนู และคุณชายในงานกันอย่างล้นหลาม“จริงรึ เช่นนั้นตำแหน่งจอหงวนคงได้ตกเป็นของเจ้าแล้วอาโหยว” ซูซื่อยิ้มกว้างอย่างชื่นชมเจียวจูนางกินมื้อเย็นที่เรือน แล้วก็เตรียมตัวเพื่อเข้านอน มิได้ออกไปนอกเรือนเลย นางรู้มาจากเสี่ยวเหมยเรื่องที่เซี่ยจื้อโหยวเดินทางมาถึงเมืองหลวงแล้ว และได้เข้าร่วมงานประชันบทกลอนด้วย“ได้ที่หนึ่งเลยรึ” นางไม่อยากจะเชื่อ ว่าเขาจะมีความสามารถเช่นนี้เจียวจูเค้นความ

ซูซื่อถึงใบหน้าของนางจะประดับไปด้วยรอยยิ้ม แต่ดวงตาของนางกลับจ้องมองสวีซื่ออย่างแข็งกร้าว ทั้งยังเน้นย้ำเรื่องที่ตระกูลหานไม่ถือสาเอาความกับการหักหลังของไป๋เยว่เล่อ“หึ มีเพียงเจ้ากระมังที่ใจแคบ” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยดูแคลนลูกสะใภ้ของนาง“ท่านแม่!!!”“ท่านยาย ข้าอยากเห็นดอกมู่ตานของท่านแล้วว่าจะงามมากเพียงใด ให้ข้าแอบดูก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ” เจียวจูไม่สนใจป้าสะใภ้ของนางอีกนางหันไปออดอ้อนท่านยายของนาง จนฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะชอบใจออกมา แล้วพาทั้งสามแม่ลูกไปที่ด้านหลัง เพื่อชมความงามของดอกมู่ตานก่อนผู้อื่น สวีซื่อได้แต่มองตามทั้งสามไปด้วยความโกรธแค้น“นับว่างามมากจริงเจ้าค่ะ” ซูซื่ออดที่จะชื่นชมออกมาไม่ได้“ท่านยายสายตาแหลมคมเสมอ แม้แต่เลือกดอกมู่ตานก็ยังเลือกได้งามกว่าของผู้อื่นหนึ่งส่วน” เจียวจูเอ่ยอย่างเอาใจ“ใช่แล้ว แต่คงมีเพียงดอกไม้เท่านั้นที่ยายเลือกได้ดี” นางส่ายหัวอย่างปลงตก เมื่อนึกถึงลูกสะใภ้ใหญ่ที่โง่เขลาจนนางเบื่อระอา“หากท่านยายหมายถึงท่านป้าสะใภ้ใหญ่ ท่านปล่อยนางไปเถิดขอรับ” หานหมินก็โมโหที่สวีซื่อตำหนิเจียวจู โดยที่เขาไม่อาจจะเข้าไปช่วยเหลือได้“เอาเถิด พูดถึงนางมีแต่ทำให้ข้าห