ชีวิตที่สอง ข้ามิใช่สตรีโง่งมคนเดิม

เสียงฆ้องมงคลบรรเลงดังไปทั่วเมืองหลวงขบวนรับเจ้าสาวขององค์ชายรอง ฉู่เลี่ยงหวง ผู้ที่กำลังเป็นที่อิจฉาของบุรุษทั้งเมืองหลวงในยามนี้

บุรุษรูปร่างสง่าผ่าเผย ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยนลงจากหลังม้ามารับเจ้าสาวในจวนตระกูลหาน

หานเจียวจู สาวงามล่มเมือง ถูกประคองออกมาจากเรือนเพื่อเข้าพิธีมงคล ภายในจวนตระกูลหาน มีแต่ความชื่นมื่น รอยยิ้มของผู้เป็นบิดามารดาที่มองมาทางบุตรสาวอย่างยินดี

“เปิ่นหวางจะดูแลจูจูอย่างดี ท่านราชครูมิต้องเป็นห่วง” ฉู่เลี่ยงหวงประคองสาวงามที่ทำพิธีกล่าวลาบิดามารดาเรียบร้อยแล้ว เดินออกจากจวนเพื่อไปขึ้นเกี้ยวแปดคนหามหลังใหญ่

ในตำหนักขององค์ชายรอง หานเจียวจู ที่ถูกพาเข้ามาส่งในห้องหอเรียบร้อยแล้ว กำลังเตรียมเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หนักอึ้งออกจากร่างกาย

“พระชายาเพคะ คุณหนูไป๋ขอเข้าพบเพคะ” สาวใช้ร้องแจ้งอยู่หน้าห้องหอ

“รีบพานางเข้ามา” เจียวจูสวมชุดกลับให้เรียบร้อยเช่นเดิม ก่อนจะเดินไปรับสหายรักที่กำลังเดินยิ้มกริ่มเข้ามาหานาง

“จูจูวันนี้เจ้างามนัก” เสียงใสเอ่ยชมนางอย่างยินดี ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าที่หนักใจขึ้นมาแทน

“อาเล่อ เจ้ามีเรื่องอันใดเช่นนั้นรึ” เจียวจูดึงมือสหายให้เข้าไปนั่งด้านใน เพื่อจะสอบถามถึงความกังวลของนาง

“ข้ามีสองเรื่องที่จะบอกเจ้า เพียงแต่ว่า...ไม่รู้ควรบอกเรื่องใดก่อนดี”

“พูดมาเถิด ข้ารอฟังเจ้าอยู่”

“จูจู องค์ชายรองรับปากบิดาของข้า เรื่องจะรับข้าเข้ามาเป็นพระชายารอง ข้าคิดว่าควรบอกให้เจ้ารู้เสียก่อน”

เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางศีรษะของเจียวจู นางเพิ่งจะแต่งเข้ามาในตำหนักองค์ชายรองได้ไม่ถึงวัน เขาก็คิดจะรับสตรีอื่นเข้ามาแล้วรึ แต่ใบหน้าของเจียวจูก็ยังเรียบเฉยอยู่แม้ภายในใจ จะสั่นสะท้านและไม่ยอมรับก็ตาม

“แล้วอีกเรื่องเล่า” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ไป๋เยว่เล่อที่รู้ว่าสหายของนางเป็นเช่นใด ก็ลอบยิ้มมุมปาก ก่อนจะยืดแผ่นหลังขึ้นเพื่อบอกกล่าวเรื่องที่สอง

“เจ้าต้องทำใจไว้ให้ดีเล่า ข้ากลัวว่า...”

“เจ้าพูดเถิด ยังจะมีเรื่องใดร้ายไปกว่าเรื่องที่เจ้าพูดเมื่อครู่อีกรึ” เจียวจูยกยิ้มมุมปาก จ้องมองสหายที่คิดแทงข้างหลังของนางมาตลอด

นางมิใช่สตรีใจแคบ ในเมื่อเลือกแล้วว่าจะแต่งให้คนในราชวงศ์ย่อมต้องรู้ดีว่า สามีของนางไม่อาจมีนางเพียงหนึ่งเดียวได้ เพียงแต่ไม่คิดว่าจะเป็นสหายรักของนางที่จะแต่งเข้ามาเป็นพระชายารอง

“ท่านราชครูหานถูกคุมขังอยู่ที่คุกหลวง”

“ไม่จริง!!!” นางจะเชื่อได้อย่างไร นางเพิ่งจะขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวมาได้ไม่ถึงสองชั่วยาม บิดาของนางจะถูกจับกุมได้อย่างไร

“ให้สาวใช้ของเจ้าออกไปสืบความเจ้าก็จะรู้ได้เอง ข้าหวังดีจึงนำเรื่องนี้มาบอกเจ้า องค์ชายรองคงไม่คิดจะบอกเจ้าแน่ถึงสองเรื่องที่ข้าเพิ่งจะเอ่ยไป” นางยิ้มเยาะมองใบหน้าตื่นตระหนกของเจียวจูอย่างได้ใจ

นางเกลียดความสง่างามของเจียวจูมาตลอด ไม่ว่าเรื่องใดก็ไม่ทำให้นางสั่นคลอนได้เลย แม้แต่เรื่องที่นางจะเข้ามาเป็นพระชายารองก็ดูเหมือนสหายจะไม่มีอาการเสียใจให้ได้เห็น

นับว่าครั้งนี้นางทำเสร็จแล้ว ที่ได้เห็นสหายรักมีท่าทีตื่นตระหนกเสียอาการอย่างที่ไม่เคยมีมา

เจียวจูเรียกสาวใช้ให้ออกไปสืบความทันที ก่อนจะกลับมามีสีหน้าเรียบเฉยเช่นเดิม แล้วจ้องมองไป๋เยว่เล่ออย่างพิจารณา

“เจ้าหวังดีกับข้าจึงรึ อาเล่อ มิใช่ว่าเจ้ารอวันนี้มาตลอดหรือไร”

“หึหึ มีเรื่องใดที่ปิดบังเจ้าได้บ้าง ข้าละเกลียดความเฉลียวฉลาดเกินผู้ใดของเจ้านัก ไหนจะใบหน้าที่เหมือนจิ้งจอกล่อลวงบุรุษของเจ้า หากไม่มีเจ้าสักคนตำแหน่งพระชายาก็ต้องตกเป็นของข้า อ้อ...แต่ว่า บุตรีของขุนนางต้องโทษ อย่างไรก็ต้องถูกถอดจากตำแหน่งพระชายาอยู่แล้วกระมัง” นางยิ้มเยาะออกมาอย่างได้ใจ

“เจ้าคิดรึว่าเจ้าจะได้เป็นพระชายาจริง ถึงต่อให้ข้ามิได้แต่งให้องค์ชายรอง แต่พระองค์ก็คงไม่รับเจ้าที่เป็นเพียงบุตรีขุนนางไร้อำนาจมาเป็นพระชายากระมัง” เจียวจูปรายตามองไป๋เยว่เล่ออย่างดูแคลน

“เหอะ เจ้าจะปากเก่งอีกได้นานเพียงใด ข้าจะบอกให้เจ้าตาสว่างก็แล้วกัน ข้ากับองค์ชายรองชอบพอกันก่อนที่พระองค์จะพบเจ้าเสียอีก แต่ที่เข้าหาเจ้าก็ด้วยบิดาของเจ้าเป็นคนโปรดของฝ่าบาท ในเมื่อตอนนี้มิใช่เช่นนั้นแล้ว เจ้าคิดว่า...เจ้ายังจะเป็นที่ต้องการอยู่หรือไม่เล่า”

เจียวจูมองหน้าสหายรักอย่างเรียบเฉย นางคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาทั้งหมดจึงได้รู้ว่า แท้ที่จริงแล้ว ไป๋เยว่เล่อ เป็นผู้ที่พาองค์ชายรองให้มาพบกับนาง ทั้งยังสนับสนุนให้นางและองค์ชายรองรักกันอีกด้วย

“นับว่าข้าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว มีสหายเช่นเจ้าเป็นโชคร้ายของข้าเสียจริง แต่ก็ต้องขอบใจเจ้ามาก หากเจ้าไม่นำความมาบอกข้า ข้าก็คงมิรู้เลยว่าที่ผ่านมาตนเองโง่งมเพียงใด” เจียวจูยิ้มออกมา แต่ดวงตาของนางมิได้ยิ้มออกมาด้วย มันมีแต่ความเกลียดชัง โกรธแค้น แม้แต่ไป๋เยว่เล่อยังอดที่จะขนลุกไม่ได้

“หึ รู้ตัวว่าโง่งมก็ดี ข้าหวังว่าเจ้าจะชูคอได้อีกไม่นาน” นางเกลียดท่าทางไม่ทุกข์ร้อนของเจียวจูจนอยากจะเข้าไปบีบคอนาง หากอยู่นานกว่านี้ จึงได้รีบออกไปจากห้องหอทันที

อีกอย่างไป๋เยว่เล่อก็กลัวว่า องค์ชายรองจะมีโทสะ หากพระองค์รู้ว่านางนำเรื่องราวทั้งหมดมาบอกกล่าวเจียวจู จึงได้รีบออกไปก่อนที่จะมีผู้มาพบเห็น

พอไป๋เยว่เล่อออกจากห้องหอไป เจียวจูก็นั่งลงที่เก้าอี้อย่างหมดแรง นางไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่แสดงออกมา ภายในออกของนางร้อนรุ่มดั่งไฟสุ่ม ด้วยอยากจะรู้ว่ายามนี้เกิดอันใดขึ้นกับบิดานางกันแน่

ไม่นานสาวใช้ที่ให้ออกไปสืบความก็วิ่งหน้าตื่นกลับเข้ามาหานางภายในห้อง ก่อนจะรีบปิดประตูลงกลอนเพื่อไม่ให้คนนอกเข้ามาได้

“ว่าอย่างไร” เจียวจูร้องถามอย่างร้อนรน

“คุณหนูเป็นเรื่องจริงเจ้าค่ะ จะทำเช่นไรกันดี” นางสะอื้นไห้ไปด้วย

“สงบใจก่อน แล้วค่อยๆ บอกกล่าวข้า ข้าจะได้หาหนทางได้ถูก” เจียวจูต้องลูบหลังปลอบประโลมสาวใช้ที่เสียขวัญ

หลังจากที่เจียวจูนางขึ้นเกี้ยวออกจากจวนตระกูลหาน ผู้ตรวจการไป๋บิดาของไป๋เยว่เล่อก็เข้าทำการจับกุมคนทั้งตระกูลหานไว้ทันที

ความผิดครั้งนี้ของราชครูหานดูจะหนักหนาไม่เบา เมื่อองค์ชายรองร่วมมือกับผู้ตรวจการไป๋ สร้างหลักฐานเรื่องที่ราชครูหาน เป่าหูองค์รัชทายาท เข้าแทรกแซงเรื่องราวภายในราชสำนักมาเป็นเวลานาน

แม้แต่ตัวองค์รัชทายาท ฉู่เลี่ยงรุ่ย ยามนี้ก็ถูกคุมตัวไว้ให้อยู่ภายในตำหนักบูรพา เพื่อจะสอบสวนหาสาเหตุที่เกิดขึ้น

แต่ไม่รู้ว่าตอนจับกุมเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่ ผู้ตรวจการไป๋จึงได้พลั้งมือสังหารราชครูหาน ฮูหยินหานและพี่ชายของเจียวจูทิ้งเสีย ภายหลังเขาอ้างว่า ทานราชครูหานคิดจะต่อสู้ จึงได้ป้องกันตัว

เจียวจูที่ได้ฟังสิ่งที่สาวใช้แจ้งนางก็เกือบจะเป็นลมล้มไปกองกับพื้น

“คุณหนู!!!” สาวใช้รีบเข้ามาประคองตัวของเจียวจูให้ลุกขึ้นนั่ง พร้อมทั้งรินน้ำชาให้นางดื่ม

“เจ้าออกไปก่อน เฝ้าหน้าห้องไว้ อย่าให้ผู้ใดเข้ามา” เมื่อนางกลับมาควบคุมอารมณ์ให้เรียบเฉยได้เช่นเดิม จึงร้องบอกสาวใช้

“แต่ว่า...” นางมองมาที่เจียวจูด้วยความกังวล

“ข้ามิเป็นอันใด เพียงแต่อยากอยู่เพียงผู้เดียว” นางยิ้มออกมาเล็กน้อย เพื่อให้สาวใช้วางใจ