《ทาสรักบำเรอหมอแสนเลว》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

บทที่ 31ร่างบางที่นอนหงายราบไปกับเตียงถูกจับขาและดึงมาอยู่ในช่วงมุมของเตียงด้านขวาส่วนคนตัวใหญ่ลงยืนอยู่ด้านล่าง มือหนาจับขาของเธอชันขึ้นและกดลงเป็นรูปตัวเอ็ม ยิ่งเผยให้เห็นเนินนูนที่อ้าออกได้อย่างชัดเจนเอ็นร้อนของเขาที่ชูชันพร้อมกับการต่อสู้ได้เขี่ยเข้ายังจุดเสีeวและช่องสวาทของเธอทันที"อ่อย~เสีeว" เอ็นร้อนถูกสอดเข้ายังช่องสวาทไปจนมิดลำและถูกดึงออกกระแทกเข้าไปอยู่ประมาณ 3-4 ครั้ง เอวหนาเริ่มร่อนและควงให้เธอเสีeวจนร้องครางเสียงดังลั่นห้อง เขาขยับมือของตนเองนั้นบีบเนินอกและกระแทกเอวรั่วๆ"อ๊อย~พะพี่หมอ" ใบหน้าน้อยหลับตาพริ้มด้วยความเสีeวยิ่งเขากระแทกแรงๆ เธอยิ่งชอบ เธอถูกจับพลิกคว่ำให้อยู่ในท่ากวางเหลียวหลังในขณะที่เขากระแทกเอ็นร้อนเข้าช่องสวาทและยังจับแก้มก้นของเธอบีบแรงๆ พร้อมกับฟาดมือหนาลงเข้ายังแก้มก้นข้างซ้ายและขวา"อ๊ะๆ โอ้ย"ช่องสวาทของเธอหดรับเอ็นร้อนของเขาแน่นยิ่งเธอใกล้จะเสร็จช่องสวาทยิ่งขมิบให้เขาเสีeวจนอยากปลดปล่อยมือน้อยถูกดึงไขว้หลัง"เสีeวจังเลยเมียจ๋า...เมียจ๋าเสีeวไหม" น้ำเสียงครวญครางของหมอภัคเอ่ยถามร่างบางที่นอนก้มหน้าอยู่ที่หมอน เธอร้องครวญครางออกมาว่าเสีeวจนน้ำเสี

บทที่ 33 หลังจากที่หมอภัคไปบ้านของอลิสเขาได้เข้าไปขอโทษขอขมาอลันแล้วยอมรับทุกอย่าง ส่วนอลันไม่โกรธเพราะเขาเองก็รู้ตั้งแต่อลิสลูกสาวของเขาพยายามที่จะบอกแล้วที่ไม่โกรธเป็นเพราะว่าเขานั้นกระทำ ต่อครอบครัวของแฟนเก่าหมอภัคจริงๆหลังจากที่หมอภัคกลับออกมาจากบ้านของอลิสเขาก็ตรงไปที่โรงพยาบาลของท่านรองทันที หมอภัคเป็นหมอที่โรงพยาบาลของท่านรองซึ่งพ่อของเขาก็เปิดโรงพยาบาล แต่หมอภัคไม่ย้ายไปทำงานที่นั่นเพราะก่อนหน้านี้ทั้งสองคนไม่ถูกกัน "ไอ้ภีม" ในขณะที่หมอภัคเดินเข้าไปพร้อมกับเสื้อกาวน์ที่สวมใส่ เขาเห็นหมอภีมน้องชายต่างแม่ของตนเองที่เป็นเพื่อนสนิทกัน"อ้าวอยู่เหรอ""ก็อยู่อ่ะดิ...คิดว่าตาeหรือไง""แล้วแขนเป็นไงบ้างอ่ะ""ไกลหัวใจเยอะ ขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้ไหม" หมอภีมพยักหน้าให้กับหมอภัคก่อนที่จะเดินตามหมอภัคเข้าไปในห้องรับรองหมอ "ปกติแล้วไม่อยากคุยกับฉันนี่เรียกฉันมาทำไมวะ""แล้วใครมันจะไปรับได้วะ ที่มึงเป็นเพื่อนสนิทกูแล้วอยู่ๆมึงมาเป็นน้องชายกูเนี่ยใครจะไปรับได้""กูเองก็รับไม่ได้เหมือนกันที่อยู่ๆกูมีมึงเป็นพี่ชายเนี่ย""เอ้า!! สรุปกูผิด""มาเข้าเรื่องเหอะ...ชวนพูดเล่นอยู่นั่นแหละแต่ก็ดีใจนะเ

บทที่ 35ในเช้าวันใหม่หญิงสาวที่หน้าตาแจ่มใสสวมใส่ชุดนักศึกษาแต่งตัวสวยใบหน้าที่แต่งเติมไปด้วยเครื่องสำอางหลังจากที่เธอเดินลงมา ร่วมโต๊ะทานข้าวกับพ่อและแม่ของเธอก็มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ"มี๊ดีใจที่สุดเลยนะ ที่หนูกลับมาเป็นอลิสคนเดิม" ผู้เป็นแม่นั้นเอื้อมมือจับเข้าที่มือของลูกสาวพร้อมกับรอยยิ้ม"ป๊าก็ดีใจนะ ในสิ่งที่ป๊าตั้งใจไว้ในที่สุดก็ได้อย่างที่ป๊าคิดว่าผู้ชายคนนั้นจะต้องทำให้ลูกสาวของป๊าคิดได้และเปลี่ยนไป""อลิสต้องขอโทษป๊ากับหม่ามี้นะคะ ที่เคยเป็นเด็กนิสัยไม่ดีไม่เชื่อฟังและยังเกเรทำให้ทุกคนเดือดร้อนโดยเฉพาะเฮีย""ไม่ใช่แค่เฮียของลูกนะ คณินด้วยในเมื่อคิดได้แล้วก็ไปขอโทษเขาปรับความเข้าใจกันเพราะยังไงคณินก็คือพี่สะใภ้ของอลิส""ค่ะป๊า""เอ๊ะ...ดูเหมือนว่าคนขับรถที่บ้านจะไม่ได้ไปส่งลูกสาวของป๊าที่มหาลัยแล้วนะ" โรสรินอมยิ้มเมื่อเห็นลูกสาวมีความสุขแถมยังพูดแซวเมื่อได้ยินเสียงรถขับเข้ามาซึ่งแน่นอนไม่ใช่ใครเป็นหมอภัคที่ขับรถมารับอลิสไปเรียน"หมอภัคนี่เป็นสุภาพบุรุษจริงๆ เลยนะคุณยอมแลกทุกอย่าง เพื่อลูกสาวของเรา" โรสยิ้มกรุ่มกริ่มปลื้มอกปลื้มใจลูกเขยตัวเอง และหมอภัคก็เดินเข้ามาในบ้านพ

บทที่ 37 เปลือกตาน้อยค่อยๆลืมขึ้นเธอรับรู้ว่าเธอหลับไปและความรู้สึกปวดหัวเมื่อเธอปรือตาไปรอบๆจึงรู้ว่าตนเองนั้นนอนอยู่ที่โรงพยาบาล แต่ก็ยังไม่แน่ใจจนยกมือข้างที่เจ็บตรงช่วงหลังมือขึ้นมาดูแน่นอนเลยว่าเป็นสายน้ำเกลือ แต่คนที่อยู่ด้านข้างของเธอนั้นเป็นคนที่เธอไม่รู้จักและเคยคุยกับเขามาก่อนเขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีสวมใส่ชุดนักศึกษามหาลัยเดียวกันกับเธอ "คุณ! อย่าพึ่งลุกนะใจเย็นๆค่อยๆสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วปล่อยออกเชื่อผมเดี๋ยวจะเป็นลมไปอีก" เขารีบยกมือเอ่ยห้ามไม่ให้เธอนั้นลุกขึ้นเพราะกลัวว่าจะเป็นลมลงไปอีกก่อนที่จะกดออดเรียกพยาบาลให้เข้ามาดูหลังจากพยาบาลและหมอตรวจเช็คร่างกายวัดความดันทุกอย่างปกติแล้วเขาจึงออกไปเหลือเพียงแต่ชายหนุ่มที่ยังคงเฝ้าอยู่"ฉันฝันไปใช่ไหมคะ" เขารู้สึกโล่งใจที่สติของเธอยังเหมือนเดิม ยังคงถามเขาว่าเธอนั้นฝันไปใช่ไหมแน่นอนที่เขารู้ว่าเธอกำลังเจอเหตุการณ์ร้ายและไม่อยากยอมรับความจริง "ผมไม่อยากโกหกคุณน่ะ...คุณไม่ได้ฝันไปหรอกทุกอย่างคือความจริงถึงแม้ผมจะไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้นกับคุณ แต่ผมอยากให้คุณยอมรับความจริงนะ ผมดูคุณผมก็รู้ว่าคุณเป็นคนเข้มแข็งขนาดไหน" "ฉันดูเข้มแข็ง

บทที่ 39หมอภัครีบขับรถกลับไปที่โรงพยาบาลเพราะรู้ถึงสาเหตุที่อลิสโกรธและบอกเลิกเขาแล้ว แน่นอนที่เขาไม่มีวันจะเลิกกับเธอเพราะผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่เขารักมากที่สุดและไม่อยากเสียเธอไป เมื่อกลับมาถึงโรงพยาบาลที่อลิสนั้นรักษาตัวอยู่ เขารีบวิ่งไปที่ห้องของอลิสในขณะที่ถึงประตูหน้าห้องเขาไม่เคาะเรียกพุ่งตัวเข้าไปพรวดพราดจนกระทั่งพยาบาลที่กำลังทำความสะอาดเตียงอยู่นั้นตกใจสะดุ้งและโยนถาดของตกลงพื้นเสียงดัง"ว๊าย" หมอภัคยกมือขึ้นในทำนองขอโทษ"ขอโทษครับไม่ทราบว่าคนไข้เตียงนี้ไปไหนแล้ว" เขาจ้องมองที่เตียงก็รู้ว่าพยาบาลกำลังเปลี่ยนเตียงซึ่งคนไข้ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว เขาจึงเอ่ยถามพยาบาลที่กำลังทำความสะอาด"ย้ายออกไปแล้วค่ะ""ไปไหนครับเมื่อกี้นี้ยังอยู่ที่นี่อยู่เลยจะไปไหนได้ยังไง""ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ...คุณลองติดต่อทางเคาน์เตอร์ดูนะคะ" พยาบาลทำความสะอาดและปฏิเสธว่าตนเองไม่รู้ให้หมอภัคไปติดต่อทางเคาน์เตอร์ดูว่าอลิสย้ายไปโรงพยาบาลไหนและหมอภัคก็รีบวิ่งออกมาที่ด้านหน้าเคาน์เตอร์พร้อมกับถามด้วยความรวดเร็วน้ำเสียงสั่นกลัวว่าตนเองนั้นจะเสียอลิสไปจริงๆ"จะไม่ทราบได้ยังไง!...คุณเป็นพยาบาลยังไงถึงไม่รู้ว่าคนไข้