《ทาสรักบำเรอหมอแสนเลว》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

บทที่ 21 เสียงดังพรึบของแฟ้มเอกสารที่ถูกปิดเสียงดัง มือหนาวางแฟ้มเอกสารนั้นลงที่โต๊ะด้วยความแรงก่อนที่จะลุกขึ้น เขาไม่มีกะจิตกะใจที่จะตรวจดูงานจึงรีบถอดชุดกาวน์ของตนเองนั้นแขวนไว้และก้าวฝีเท้าออกมาจากห้องทำงาน แต่ทันใดที่เขากำลังจะเปิดประตูนั้นเขาต้องหยุดชะงักเมื่อมีสาวน้อยอย่างโซเฟียยืนอยู่ตรงหน้า "พี่ภัคจะไปไหนคะ" โซเฟียเธอไม่ยอมไปไหนและยังคงอยู่บ้านของหมอภัคอย่างเช่นในวันนี้ เธอเอาขนมใส่ปิ่นโตมาเช่นเคยใบหน้าน้อยเงยขึ้นมองคนตัวสูงและเอ่ยถามว่าเขาจะไปไหน"คือพี่จะไปหาอลิสโซเฟียมีอะไรหรือเปล่า" เมื่อก่อนนี้หมอภัคไม่เคยพูดทำร้ายน้ำใจโซเฟียเลยเพราะว่าสงสาร แถมยังรู้สึกดีด้วยแต่ในตอนนี้ในใจของเขาเปลี่ยนไปแม้แต่คำพูดยังไม่ถนอมน้ำใจโซเฟีย"พี่ภัคลืมโซเฟียแล้วจริงๆเหรอคะ" ดวงตาของทั้งคู่จ้องมองกันอยู่พักใหญ่ เขาเป็นคนที่ละสายตาก่อนพร้อมที่จะก้าวฝีเท้าหนีแต่อยู่ๆโซเฟียนั้นพูดขึ้นจึงทำให้เขาหยุดชะงักและหันกลับไปมองร่างบางที่กำลังจับจ้องมองเขาอยู่ด้วยเช่นกัน"พี่ไม่ได้ลืม แต่พี่มีเมียแล้วอีกอย่างโซเฟียเป็นคนที่พี่ดูแล พี่ก็ยังดูแลเหมือนเดิมพี่อยากให้โซเฟียคิดกับอลิสว่าเป็นพี่สาวเหมือนกับที่ค

บทที่ 23 หลังจากประตูเปิดทุกคนต่างพากันร้องตกใจเมื่อเห็นภาพตรงหน้าที่เจ้านายกับคนรับใช้นอนอยู่ด้วยกัน ไม่ได้เพียงแต่นอนธรรมดาทั้งสองคนยังดูเปลือยเปล่าเหมือนกับคนที่พึ่งจะมีอะไรกัน โซเฟียทำท่าตื่นแล้วตกใจและยังเขย่าตัวของหมอภัคให้ตื่นแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าหมอภัคจะตื่น"พี่ภัคคะ""แสดงละครเก่งดีนี่ แลดูเหมือนว่าสามีของฉันจะหมดแรงเลยนะ ไม่สิเป็นลมไปเลยหรือเปล่าเพียงเวลาแค่ไม่นานที่เธอส่งข้อความไปหาฉันสามีของฉันมีแรงเอาเธอขนาดนั้นเลยเหรอ" อลิสเธอไม่ใช่คนโง่และเธอก็ไม่เชื่อในสิ่งที่ตนเองเห็นจึงเดินมาที่ปลายเตียงของหมอภัคพร้อมกับจับผ้าห่มกระชากออกเผยให้เห็นโซเฟียยังมีบราติดอยู่พร้อมกับกางเกง ส่วนหมอภัคนั้นถอดเพียงแต่เสื้อและยังมีกางเกงพร้อมกับเข็มขัดที่อยู่ติดตัวเองซึ่งแน่นอนอยู่แล้วถ้าคนมีอะไรกันคงต้องเปลือยเปล่าไปหมด"นี่เธอเอากันทางไหนเหรอ" "อลิสเธอมันโรคจิตทำไมถึงทำแบบนี้แล้วพาพวกมันเข้ามาทำไม" โซเฟียยกมือปิดหน้าอกของตนเองมองแม่บ้านทั้ง 6 คนที่เข้ามาด้วยสายตาของทั้ง 6 คนนั้นดูสมเพชเธอและดูสะใจเธอมาก"ทุกคนเห็นแล้วใช่ไหมคะและทุกคนก็เป็นพยานไว้ด้วยนะ หลังจากที่หมอภัคตื่นจากยานอนหลับจะได้ยืน

บทที่ 25 หลายวันผ่านไป ในตอนนี้ชีวิตของอลิสกลายเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวที่เดินทางไปไหนก็ไปเพียงคนเดียวไม่มีเพื่อน เธออยากปลดปล่อยในความรู้สึกอยากระบายไปกับสายลมซึ่งสิ่งแรกที่เธอคิดถึงคือทะเล นานมากที่เธอไม่ได้ไปเที่ยวและที่ทะเลแห่งนี้คือที่เดียวที่พี่ชายของเธอพาไปเที่ยวบ่อยครั้งในตอนเด็ก"เรากลับมาแล้วนะทะเลเรากลับมาตามสัญญาที่เราจะมาเที่ยว แต่เราต้องขอโทษที่เราไม่สามารถพาพี่ชายเรามาด้วยได้ เขามีครอบครัวแล้วมีคนที่เขารักแล้วและเขาก็เกลียดเรามาก" ร่างบางนั่งกอดเข่าอยู่ริมชายหาดเหม่อมองไกลจนสุดสายตาหยดน้ำใสๆไหลออกจากดวงตาในขณะที่เธอนั้นพูดกับสายลมและคลื่นทะเล "แน่ใจเหรอว่าพี่ชายไม่ได้มาด้วย" ร่างบางสะดุ้งเธอตกใจไม่เสียงทุ้มที่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง แต่เธอยังไม่หันกลับไปมอง อีกใจก็คิดว่าตนเองหูแว่วแต่มันไม่ใช่มันเป็นเสียงของพี่ชายเธอจริงๆโดยที่เธอไม่ต้องมองก็รู้ "น้องสาวของเฮียทำไมถึงมาคนเดียวล่ะ...อยากมาที่นี่ทำไมถึงไม่โทรหาเฮีย" เสียงทุ้มนั้นเดินขยับเข้ามาใกล้ๆซึ่งอยู่ด้านข้างขวาของเธอ"เฮียเดย์" อลิสแทบจะพูดไม่ออกเธอรู้สึกจุกยิ่งเห็นเขาอยู่ใกล้ๆ เธอยิ่งอยากพุ่งตัวเข้ากอดแต่เธอรู้ว่

บทที่ 27 เปลือกตาน้อยค่อยๆลืมขึ้นเธอรับรู้ถึงความรู้สึกปวดหัวและอาการเพลียของตนเอง เมื่อดวงตาของเธอเบิกกว้างและหันมองรอบๆความทรงจำก่อนที่เธอจะหลับไปนั้นผุดขึ้นมาทันทีอลิสถูกจับโดยการใช้ผ้าปิดปากให้สลบ เธอพยายามมองรอบๆที่นี่เป็นเหมือนโกดังใหญ่กว้างมืดมิดน่ากลัวในขณะที่ตนเองนั้นเตรียมที่จะลุก เธอเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าถูกมัดมือและเท้า "ใครก็ได้ให้ช่วยด้วย" สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือการร้องขอให้คนเข้ามาช่วย ความเงียบที่ไม่มีแม้แต่เสียงลมมันดูเคว้งคว้างและน่ากลัว"ใครก็ได้ให้ช่วยด้วย" เสียงกรุบกรับของรองเท้าส้นสูงที่กำลังก้าวเท้าเดินตรงเข้ามาหาอลิสรีบหันไปตามเสียงและทันที ภาพตรงหน้าเผยให้เห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่เธอรู้จักและเธอก็ไม่คิดว่าจะเป็นเขา"ตกใจฉันมากขนาดนั้นเลยเหรออลิส""โซเฟีย" อลิสไม่คิดว่าจะเป็นโซเฟียที่ทำแผนการชั่วแบบนี้ โซเฟียเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนและเธอก็ดูเด็กกว่าที่จะคิดแผนการชั่วแบบนี้"ตกใจทำไมล่ะ...ทำไมถึงไม่ปากดีเหมือนก่อนหน้านี้เหมือนตอนที่ด่าว่าให้ฉัน" โซเฟียเดินตรงเข้ามาหาอลิสอยู่ตรงหน้าของเธอก่อนที่จะก้มลงจ้องมองอลิสในระยะใกล้ชิดส่วนมือของเ

บทที่ 29 หมอภัคกับหมอภีมเขาทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิทกันและอยู่ๆวันหนึ่งความจริงเปิดเผยว่าหมอภีมคือลูกเมียน้อยหรือว่าเมียอีกคนของพ่อหมอภัคด้วยความที่เป็นเพื่อนไม่อยากทะเลาะและไม่อยากเกลียดกัน หมอภีมจึงแยกตัวออกมาจากหมอภัคและไม่ติดต่อกลับมาอีกเลยจนกระทั่งวันนี้ที่เขาทั้งสองคนมาเจอกันและปรับความเข้าใจกันในห้องฉุกเฉิน หมอภัคไม่ได้รับได้ที่พ่อของตนเองนั้นมีเมียน้อยไปทั่ว แต่เขานั้นไม่ยึดติดกับอดีตหลังจากที่อลิสเข้ามาในชีวิตหลังจากที่เขาไม่แก้แค้นให้กับคนรักของเขาที่ตาeไปแล้วทุกอย่างล้วนแต่อโหสิกรรมและปล่อยให้ผ่านไปชีวิตต่อจากนี้ของหมอภัคคืออลิสผู้หญิงที่เขาไม่คิดจะรักผู้หญิงที่แสนร้ายปากร้าย "เดี๋ยวสิ...เดินไม่รอผัวเลยนะ" ในขณะที่อลิสเดินมาจนจะถึงรถของเตชาพ่อของหมอภัค ด้วยที่ใบหน้านั้นยิ้มกรุ้มกริ่มออกมาอยู่ๆเธอต้องหยุดชะงักเพราะถูกเขาจับแขนและดึงเอาไว้"พี่หมอ""ในวันนี้พี่รู้คำตอบของใจตัวเองแล้วนะและพี่ก็ตั้งใจที่จะบอกกับหนูได้อย่างเต็มปากว่าพี่รักอลิส ส่วนเรื่องในอดีตพี่ไม่ยึดติดแล้วต่อจากนี้ไปพี่ขอดูแลหนูได้ไหม" หมอภัคเป็นคนพูดเพราะอยู่แล้วยิ่งเขาแทนตัวเธอว่าหนูยิ่งดูน่ารักซึ่งทำเอาใบ