جميع فصول : الفصل -الفصل 50

บทที่ 40หลังจากที่น้ำหนาวมีชีวิตใหม่ปรับเปลี่ยนชีวิตของตนเองใช้ระยะเวลา 1 อาทิตย์เธอได้ทุกอย่างได้ทั้งลูกน้องได้ทั้งเงิน ท่านเจ้าสัวตามใจน้ำหนาวมากให้เงินใช้เป็นร้อยล้านแล้วแต่น้ำหนาวจะใช้"ป๊าคะน้ำหนาวขอไปหาแม่ได้ไหม" น้ำหนาวหันจ้องมองหน้าท่านเจ้าสัวเอ่ยขอไปหาแม่ที่คิดว่าเป็นแม่ตนเองตั้งแต่เด็กถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่แม่ที่แท้จริงแต่เขาก็เลี้ยงน้ำหนาวมาไม่เคยทุบไม่เคยตีถึงแม้ว่าจะไม่ได้รักน้ำหนาวเท่ากับน้ำหวานก็ตาม"ไปสิป๊าให้ลูกน้องตามประกบไม่ต้องเป็นห่วงไม่มีใครทำอะไรลูกสาวของป๊าได้แน่นอน""ขอบคุณนะคะป๊า" หลังจากนั้นน้ำหนาวให้คนขับรถและลูกน้องนั้นพา ไปหาแม่และน้องสาวบ้านหลังที่พยัคฆ์นั้นซื้อให้เมื่อจอดรถหน้าบ้านลูกน้องที่ยืนคุมอยู่ต่างตกใจ"คุณหนูน้ำหนาว" เขาจำน้ำหนาวได้จึงรีบก้มเคารพ"แม่ของน้ำหนาวกับน้องสาวของน้ำหนาวอยู่ที่นี่ไหมจ๊ะ""อยู่ครับคุณหนูเชิญครับ"เขาเตรียมที่จะเปิดประตูรั้วให้กับน้ำหนาวแต่ต้องหยุดชะงักด้วยน้ำเสียงแจ้วที่พูดขึ้น"อย่าเปิดประตูนะคะบ้านนี้ไม่รู้จักกับผู้หญิงคนนี้" น้ำหวานใส่ชุดวาบหวิวเดินออกมาจากบ้านกอดอกมองพี่สาวด้วยความไม่พอใจ"น้ำหวานทำไมถึงพูดกับพี่แบบน

บทที่ 42ในขณะที่พยัคฆ์กำลังทำงานอยู่ในห้องทำงานเคลียร์เอกสารหลายอย่างเรื่องวุ่นวายกำลังเกิดขึ้นธุรกิจของเขาถูกตำรวจบุกเสียหายไปหลายสิบล้าน และจู่ๆมีคนมาขอพบซึ่งเขาหงุดหงิดมากแต่ก็ยอมออกมาเพราะคิดว่าต้องมีเรื่องสำคัญอย่างแน่นอนเมื่อพยัคฆ์เดินออกมาจากห้องทำงานก็เห็นน้ำหวานที่นั่งอยู่โซฟาที่ห้องรับแขกเขาจึงพยักหน้าให้กับลูกน้องคนสนิทได้เดินออกไป"น้ำหวาน" น้ำหวานฉีกยิ้มกว้างลุกขึ้นเดินมากอดแขนของพยัคฆ์ใบหน้าบ่งบอกถึงความชอบเขา"อย่าทำแบบนี้นะน้ำหวาน" พยัคฆ์รีบปัดมือของน้ำหวานออกจากแขนตนเอง"ทำไมล่ะคะก็ในตอนนี้คุณไม่ได้เป็นสามีของพี่น้ำหนาวแล้ว" น้ำหวานจ้องมองหน้าพยัคฆ์ด้วยความสงสัยก่อนหน้านี้น้ำหวานเคยอ่อยพยัคฆ์แล้วแต่ก็ถูกปฏิเสธพยัคฆ์พยายามสอนให้น้ำหวานเป็นเด็กดีอยู่กับแม่หลอกล่อน้ำหวานด้วยเงินไม่ให้ไปเป็นเด็กสก๊อยไม่ให้เสียคนถึงแม้ว่าพยัคฆ์จะปากร้ายแต่เขาก็ดูแลน้องและแม่ของน้ำหนาวไม่เคยขาดตกบกพร่องพาน้ำหวานไปสมัครเรียนที่มหาวิทยาลัยแต่น้ำหวานก็ไม่ยอมไป"ทำไมจะไม่ใช่ฉันคือพี่เขยของเธอ เธอไม่สมควรทำแบบนี้และที่มาหาฉันที่บ้านเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม ทำไมเธอถึงไม่โตสักทีน้ำหวานเธอคิดว่าการที่

บทที่ 44เมื่อน้ำหนาวเปิดประตูออกมาเห็นแม่กับคนใจร้ายเธอเกลียดเขาจนไม่มองหน้าไม่คิดว่าพยัคฆ์นั้นจะมีอะไรกับน้องสาวตนเองจริงๆคิดว่าเรื่องที่ผ่านมาจะเป็นเพียงการแสดง"แม่ฮึก" น้ำหนาวพุ่งตัวเข้ากอดผู้ที่ตนเองนั้นเรียกว่าแม่มาตั้งแต่เด็กสองมือของเขาโอบกอดน้ำหนาวน้ำตาคลอไหลรินออกมาเป็นสายด้วยความคิดถึงและโหยหา"แม่คิดถึงน้ำหนาวเหลือเกินลูก" น้ำหนาวไม่ใช่ลูกสาวที่แท้จริงของเขาแต่เขาเลี้ยงน้ำหนาวมาตั้งแต่เด็กไม่เคยทุบตีถึงแม้ว่าจะให้น้ำหนาวยอมน้องที่เป็นลูกสาวของตนเองที่แท้จริงแต่เขาก็ไม่เคยทำร้ายน้ำหนาวให้เจ็บปวด"น้ำหนาวก็คิดถึงแม่ แม่ไปอยู่กับน้ำหนาวไหมจ๊ะ""แม่ทิ้งน้องไม่ได้น้ำหนาวมีชีวิตที่ดีแล้วเจอพ่อที่แท้จริงแล้วน้ำหนาวกลับไปใช้ชีวิตที่มีความสุขนะลูก แม่จะอยู่กับน้อง ตอนนี้น้องบอบช้ำมากน้องเสียใจและน้องก็เจ็บแม่ทิ้งน้องไม่ได้""แล้วใครกันล่ะคะที่ทำให้น้องเจ็บทำไมแม่ถึงยังอยู่กับเขา" สายตาของน้ำหนาวเหลือบไปมองพยัคฆ์เขาได้เพียงแต่ยืนงงที่น้ำหนาวนั้นต่อว่าให้ตนเอง"คุณพยัคฆ์เขาเป็นคนดีนะน้ำหนาวเขาช่วยเหลือแม่กับน้อง""แน่ใจหรอคะว่าเขาเป็นคนดีถ้าเขาเป็นคนดีเขาคง.."คงอะไรเธอพูดมาสิว่าฉัน

บทที่ 46น้ำหวานและแม่กลับมาพักฟื้นอยู่ที่บ้านหลังเดิม พยัคฆ์ไม่พอใจน้ำหวานถึงแม้ว่าไม่รู้น้ำหวานจะพูดอะไรให้กับน้ำหนาวได้เข้าใจผิดแต่มั่นใจว่าน้ำหวานต้องไม่หวังดีอย่างแน่นอน"คุณพยัคฆ์" เมื่อเธอเห็นพยัคฆ์เดินเข้ามาในบ้านน้ำหวานฉีกยิ้มกว้างและรีบวิ่งมาจับแขนของพยัคฆ์ เขารีบสะบัดแขนของตนเองให้มือของเธอนั้นหลุดออกจากแขนก้าวถอยหลังหนีใช้สายตามองด้วยความไม่พอใจต่อเธอ"ต้องการฉันเป็นผัวขนาดนั้นเลยหรอน้ำหวาน สิ่งที่ฉันให้สิ่งที่ฉันหวังดีเพื่อให้เธอเป็นคนดีสิ่งที่ฉันเมตตาเธอกับแม่ของเธอมันไม่แทรกซึมในความลึกซึ้งในความมีพระคุณของฉันบ้างเลยใช่ไหม""แล้วทำไมทุกอย่างจะต้องเป็นของน้ำหนาวด้วยล่ะคะในเมื่อน้ำหวานก็รักคุณทำไมน้ำหวานถึงไม่มีสิทธิ์""แต่ฉันไม่ได้รักเธอฉันรักพี่สาวของเธอ" พยัคฆ์พูดออกมาเต็มปากว่าตนเองนั้นรักน้ำหนาว"น้ำหนาวมันมีทุกอย่างมันเจอพ่อแม่ที่แท้จริงของมันผิดกับน้ำหวานที่ไม่มีอะไรเลยทำไมคุณถึงไม่รักน้ำหวาน""ความรักมันบังคับกันไม่ได้ ฉันไม่ได้รักเธอแบบนั้นฉันเอ็นดูเธอคือน้องสาวของคนที่ฉันรัก ฉันอยากให้เธอกับแม่ของเธอมีอยู่มีกินให้เธอได้เรียนจบซึ่งฉันไม่เคยทำมันต่อหน้าพี่สาวของเธ

บทที่ 48 "นั่งยิ้มอะไรหรอลูกวันนี้ดูสดใสนะ" ในขณะที่นั่งทานขนมอยู่บนโต๊ะอาหาร ท่านเจ้าสัวพูดนั้นกึ่งหัวเราะเอ่ยแซวลูกสาวที่กำลังนั่งทานขนมไปยิ้มไป"เปล่าค่ะป๊าแค่ขนมหวานๆก็เลยทำให้น้ำหนาวอารมณ์ดี""แน่ใจนะว่าเขาเป็นเพราะขนม""ป๊าก็""น้ำหนาวป๊าเห็นน้ำหนาวยิ้มได้มีความสุขป๊าดีใจกว่าตอนที่น้ำหนาวเป็นทุกข์น้ำหนาวคิดจะแก้แค้นเขานะ""ค่ะป๊าในตอนแรกน้ำหนาวตั้งใจว่าอยากจะให้เขาหมดตัวเขาจะได้สำนึกแต่น้ำหนาวก็ไม่รู้จะทำไปเพื่ออะไรเพราะยังไงน้ำหนาวก็รู้สึก."รู้สึกรักเขาอยู่ดี??"ป๊า" แก้มน้ำหนาวนั้นแดงฉ่ำดั่งลูกตำลึงซึ่งป๊ารู้ทันว่าตนเองนั้นรักเขา"ทำไมไม่เปิดใจคุยกันดูล่ะอีกอย่างพยัคฆ์มันก็เป็นลูกของเพื่อนสนิทรุ่นน้องของป๊าถ้าทั้งสองคนรักกันป๊าไม่ขวางทางนะลูก""เขาไม่เคยบอกรักน้ำหนาวเลยสักครั้งค่ะ น้ำหนาวพยายามถามเขาหลายรอบแล้วแต่เขา.."เป็นผู้ชายปากหนัก เดี๋ยวเถอะสักวันมันจะเสียใจถ้าลูกสาวของป๊าไปเจอผู้ชายใหม่ที่หล่อกว่ามัน ฮ่าๆ""วันนี้น้ำหนาวขอออกไปทานข้าวกับเขานะคะคือน้ำหนาว รับปากเลี้ยงข้าวเขาเพื่อไถ่โทษที่น้ำหนาวเข้าใจเขาผิด" ท่านเจ้าสัวพยักหน้าให้กับลูกสาวในขณ