《พรากรักเมียลับมาเฟีย 》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

บทที่ 11เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงทำเอาคนตัวเล็กที่ยังคงป่วยนั้นนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของเขาคนที่ขึ้นชื่อว่าผู้ชายใจร้ายกระทำย่ำยีเธอเพราะคิดว่าเธอนั้นคือเมียน้อยของพ่อตัวเอง"กูควรทำยังไง" เขาก้มมองน้ำหนาวที่นอนหลับอยู่ในอ้อมอกของตัวเองใช้นิ้วเขี่ยลูบไล้ตามผิวหน้าของเธอครืด!!! ในขณะที่พยัคฆ์กำลังจ้องมองน้ำหนาวและหลงไหลในความสวยของเธอนั้นเสียงมือถือของพยัคฆ์ดังขึ้นเข้ามาขัดจังหวะ เขาก้มมองหน้าจอมือถือของตนเองที่โชว์ขึ้นเป็นเบอร์ของพ่อเลี้ยง"เป็นห่วงน้ำหนาวขนาดโทรมาหาผมเลยหรอครับคุณพ่อ ร้อยวันพันปีคุณพ่อไม่เคยโทรมา" ประโยคแรกพยัคฆ์พูดแขวะพ่อของตนเองก่อนทันทีที่เขากดรับสาย"คืนหนูน้ำหนาวมาให้กับฉันเดี๋ยวนี้""ทำไมหรอครับทำไมผมจะต้องคืนผู้หญิงคนนี้ด้วยคุณพ่อหวงเธอขนาดนั้นเลยหรออย่างนั้นผมจะบอกคุณพ่อให้นะว่าเธอไม่ใช่เมียของคุณพ่อแล้วเพราะว่าผมเoาเธอก่อนคุณพ่อ""เลวแกนี่มันเลวเหมือนแม่ของแกไม่มีผิด หนูน้ำหนาวเขาไม่เกี่ยวอะไรด้วยถ้าแกจะแก้แค้นหรือว่าโกรธเกลียดฉันแกก็มาทำกับฉันไม่ใช่ทำกับหนูน้ำหนาว""หึ!แค่ผมฟังในคำพูดของคุณพ่อผมก็รู้แล้วว่าคุณพ่อเป็นห่วงผู้หญิงคนนี้มากแค่ไหน ดีมันจะสนุกกว่านี้ย

บทที่ 13 อาหารมากมายวางอยู่บนโต๊ะซึ่งเป็นฝีมือของแม่น้ำหนาวมีน้ำหนาวคอยช่วยอยู่ในครัวส่วนพยัคฆ์นั้นเคลียร์งานโดยที่มี notebook กับมือถือนั่งอยู่ด้านนอกกับลูกน้องคนสนิทปล่อยให้น้ำหนาวกับแม่ได้อยู่ด้วยกันเพียงลำพังส่วนน้ำหวานงอนตั้งแต่เจอน้ำหนาวก็ยังไม่ลงมาจากบนห้องแว๊นๆๆๆ จู่ๆเสียงรถมอเตอร์ไซค์ของเด็กแว๊นดังลั่นเต็มหน้าบ้าน สายตาของพยัคฆ์ที่หันไปมองนั้นไม่พอใจ เขาไม่ได้สั่งให้ลูกน้องไปจัดการแต่เขานั้นลุกขึ้นและเดินออกมาที่หน้าบ้านเอง"พี่พยัคฆ์จะไปไหนคะ" พยัคฆ์หยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงของน้ำหวานเอ่ยเรียก เธอเดินออกมาจากในบ้านพร้อมกับแต่งตัววาบหวิวในทำนองเด็กสก๊อย"ทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้ล่ะน้ำหวานแล้วจะไปไหน" สายตาของพยัคฆ์นั้นไม่พอใจในการแต่งตัวของน้ำหวาน"เพื่อนของน้ำหวานมารับจะไปดื่มกันนิดหน่อยค่ะ""ใครอนุญาตให้เธอไป ขอแม่ของเธอแล้วหรอ" น้ำหวานส่ายหน้าให้กับพยัคฆ์"ทำไมต้องขอล่ะคะน้ำหวานโตแล้วนะและก็โตพอที่จะทำอะไรก็ได้" น้ำหวานเดินก้าวขาเข้ามาหาพยัคฆ์จนตัวชิดกัน"จะทำอะไรน้ำหวาน คนที่เขาโตกันเขาไม่ทำแบบนี้หรอกและนั่นอะไรพวกเด็กแว๊นนั่นหรอเพื่อน ถ้าการเรียนมันไม่ได้

บทที่ 15 ที่โรงแรมแห่งหนึ่งจัดงานเลี้ยงฉลองให้กับบริษัทใหญ่ยักษ์ซึ่งบริษัทนี้คือของพ่อเลี้ยงที่ยังไม่ยอมยกให้พยัคฆ์ลูกชายของตนเอง"คุณพยัคฆ์พาน้ำหนาวไปไหนหรอคะ" พยัคฆ์ให้น้ำหนาวนั้นแต่งชุดราตรีสีชมพูอ่อน และเขานั้นโอบกอดเอวของเธอเดินเข้ามาในงานสายตาของทุกคนต่างจ้องมองนักข่าวพากันถ่ายรูปมากมาย"พามางานเลี้ยง" พยัคฆ์น้ำหนาวมาจากสถานีตำรวจเลยโดยที่ไม่ได้กลับบ้านให้ลูกน้องไปส่งแม่น้ำหวานและก็น้ำหวานที่บ้าน"งานเลี้ยงใครหรอคะ""อยากรู้ก็มองนู่นสิ" พยัคฆ์ใช้สายตามองตรงไปที่บนเวทีให้กับน้ำหนาวได้มองตามน้ำหนาว เธอเผยรอยยิ้มกว้างเมื่อเห็นพ่อเลี้ยงเดินขึ้นไปบนเวทีและกล่าวขอบคุณแขกในงาน"ดีใจขนาดนั้นเลยหรอ" พยัคฆ์มองน้ำหนาวด้วยความไม่พอใจที่เห็นน้ำหนาวฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นพ่อตัวเอง"คุณพยัคฆ์คะคุณต้องดีใจนะนี่คือความสำเร็จของพ่อคุณ""เธอไม่รู้หรอกว่าชีวิตฉันเป็นยังไง" น้ำหนาวเอื้อมไปจับมือของพยัคฆ์กุมไว้แน่น ใช้สายตาจ้องมองเขาและฉีกยิ้มให้"ต่อให้ชีวิตของเราเป็นยังไงถ้าเราเห็นผู้มีพระคุณของเรามีความสุขและประสบความสำเร็จเราควรดีใจนะคะ""โลกใบนี้มันไม่ได้ใจดีกับทุกคน""พยัคฆ์ลูก" น้ำเสียงของหญิง

บทที่ 17น้ำหนาวเธอฝืนตนเองให้เข้มแข็งเธอประคองแม่ของเธอให้ลุกขึ้นและพาก้าวเดินต่อไปด้านหน้าถ้าอยู่ตรงนี้ก็ยังคือหน้าบ้านของพยัคฆ์"น้ำหนาวแม่รอน้ำหวานกลับมาก่อนแล้วเราทั้ง 3 คนค่อยไปด้วยกันนะลูก""แม่ฟังน้ำหนาวนะคะ น้ำหวานไม่กลับมาหรอกน้ำหวานเขามีเพื่อนเอาไว้เราไปหาที่พักกันก่อนนะแม่แล้วเรามาตามหาน้ำหวานที่หลัง""น้ำหนาวพูดอย่างนี้ได้ยังไงนั่นน้องของน้ำหนาวนะจะทิ้งน้องหรอ""แม่ฟังน้ำหนาวสิน้ำหนาวไม่ได้ทิ้งน้องแต่น้องไปกับเพื่อนน้องไม่ได้อยู่ที่นี่ที่สำคัญเขาไล่เราออกจากบ้านเราไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะอยู่หน้าบ้านของเขา""เรื่องทั้งหมดก็เกิดขึ้นจากน้ำหนาวนั่นแหละ หาเรื่องวุ่นวายมาเจอกับครอบครัวเราอยู่ของเราดีๆอยู่แล้ว" น้ำหนาวปล่อยมือออกจากแม่ของตัวเองแม้แต่แม่ก็ยังโยนความผิดให้กับเธอ"ฮึก""แม่รักน้ำหนาวบ้างหรือเปล่าตั้งแต่เล็กจนโตแม่สอนให้น้ำหนาวยอมน้ำหวานทุกอย่างทำทุกอย่างเพื่อน้องอยากให้น้องเรียนให้จบให้น้ำหนาวทำงานหาเงิน ตอนเด็กน้ำหวานอยากได้อะไรแม่ซื้อให้ส่วนน้ำหนาวอยากได้อะไรแม่บอกให้น้ำหนาวอดทนรอให้ตัวเองทำงานหาเงินซื้อเองได้ สุดท้ายพอน้ำหนาวทำงานหาเงินได้แม่ก็เอาเงินที่น้ำหนาวไปให้

บทที่ 19มือน้อยที่ไร้เรี่ยวแรงยกขึ้นมาบีบหัวของตนเองในขณะที่นอนอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลน้ำหนาวเธอค่อยๆลืมตาขึ้นมาพบว่าตนเองนั้นนอนโรงพยาบาลอีกครั้งมีทั้งสายน้ำเกลือและกลิ่นยาที่เธอไม่ชอบ พยาบาลพิเศษทั้ง 2 คนนั้นคอยเฝ้าดูแลอย่างไม่ห่างเมื่อน้ำหนาวตื่นเธอจึงรีบวิ่งมาดูอาการทำหน้าที่ไม่เคยขาดตกบกพร่องสมกับเป็นพยาบาลพิเศษราคาแพง"คนไข้คะค่อยๆลืมตานะคะอย่าขยับตัวขึ้นเร็วเดี๋ยวจะวูบ สูดหายใจเข้าลึกๆนะคะดิฉันเป็นพยาบาลพิเศษไม่ต้องกลัวนะ" พยาบาลพิเศษพูดด้วยถ้อยคำอ่อนหวานชัดเจนน้ำหนาวยิ้มให้กับเธอและพยักหน้าเบาๆ"คนไข้คะดื่มน้ำก่อนนะคะ" พยาบาลอีกคนหยิบแก้วน้ำพร้อมกับหลอดยื่นให้กับน้ำหนาวได้ดูดน้ำ เธอหิวจนดูดน้ำนั้นหมดแก้วจนกระทั่งอยากจะลุกนั่งพยาบาลก็จับประคองให้ลุกดูแลทะนุถนอม แทบจะไม่ปล่อยออกจากตัวของน้ำหนาว"ไม่เป็นไรค่ะพี่พยาบาลน้ำหนาวโอเคแล้ว ใครเป็นคนช่วยน้ำหนาวมาหรอคะ" น้ำหนาวจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้เธอจึงเอ่ยถามกับพยาบาล"ญาติของคนไข้ชื่อว่าธารามค่ะ""คุณธาราม" เมื่อน้ำหนาวเอ่ยชื่อของธารามประตูห้องของโรงพยาบาลนั้นเปิดพรวดพราดเข้ามา จึงทำให้น้ำหนาวนั้นรีบหันไปมองที่หน้าประตูรวมถึงพยาบา