جميع فصول : الفصل -الفصل 60

บทที่ 51หลังจากเมื่อคืนนี้ทั้งสองคนนั้นเล่นบทสวาทกันจนไฟแทบจะลุกออกจากห้องเขาก็นอนซบและกอดกันทุกอย่างปรับความเข้าใจกันแล้วน้ำหนาวเลือกที่จะให้อภัยเพราะว่าตนเองนั้นรู้สึกดีและก็ยังคงรักผู้ชายปากแข็งคนนี้ส่วนพยัคฆ์เองนั้นลดการพูดจาที่ไม่ดีของตนเองลงเพราะกลัวที่จะเสียน้ำหนาวไปจริงๆ เธอไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาเธอเป็นถึงลูกท่านเจ้าสัวที่มีผู้ชายนับไม่ถ้วนอยากได้เธอไปครอบครองเพราะว่าพ่อของเธอมีทั้งอำนาจและเงินทองมากล้น ถ้าตนเองนั้นยังไม่ลดอคติและคำพูดปากแข็งของตนเองลงเขาต้องเสียเธอไปอย่างแน่นอน"คุณพยัคฆ์คะตื่นได้แล้ว" น้ำหนาวขยับตนเองพิงอยู่หัวเตียงส่วนมือนั้นกำผ้าห่มปกปิดร่างกายของตนเองไว้"คุณพยัคฆ์ได้ยินน้ำหนาวไหมคะ" เธอปลุกเขาเป็นรอบที่ 2 และครั้งนี้ใช้มือนั้นเขย่าที่แขนของเขาแต่ต้องถูกดึงจนล้มลง"นี่คุณแกล้งน้ำหนาวหรอ" หน้าอกของเธอนั้นทับเข้าที่หน้าอกของเขาใบหน้าแนบชิดชนกันจนลมหายใจรดราดอยู่บนใบหน้าพยัคฆ์ลืมตาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มือทั้งสองข้างโอบกอดเธอแน่นไม่ยอมให้ขยับหนี"น้ำหนาวเป็นใคร" เธอคิ้วขมวดให้กับเขาเพราะจู่ๆพยัคฆ์เอ่ยถามว่าน้ำหนาวนั้นเป็นใคร"ก็เป็นเมียคุณพยัคฆ์ไงคะ""ดีมาก"

บทที่ 53 ทั้งคำพูดและคำด่าของน้ำหวานนั้นเปลี่ยนไปมากบ่งบอกถึงความอิจฉาพี่สาว"น้ำหวานไม่ได้บังคับแม่ได้ยังไงดูแววตาของแม่ก็รู้ว่าแม่ไม่ได้เต็มใจในสิ่งที่น้ำหวานกำลังกระทำอยู่เลยในตอนนี้ปล่อยพี่ไปนะและปล่อยแม่ด้วยพี่จะพาแม่ไปอยู่ในที่สบาย" น้ำหวานเดินตรงเข้ามาหาพี่สาวอีกครั้งใช้มือนั้นตบเข้าที่ใบหน้าของพี่สาวจังๆเพียะ "อย่ามาสะเออะเขาไม่ใช่แม่ของแกอีนางลูกกาฝากอีนางทรยศ""ฮึก! สิ่งที่น้ำหนาวทำดีกับน้ำหวานมาตลอดระยะเวลา 19 ปีมันไม่มีความหมายสำหรับพี่สาวคนนี้เลยใช่ไหมถึงแม้ว่าเราจะไม่ใช่พี่น้องที่แท้จริงแต่น้ำหนาวรักน้ำหวานมากนะและพร้อมที่จะให้อภัยทุกอย่าง""ฉันไม่ใช่นักโทษไม่ต้องมาเกลี้ยกล่อมฉันตัดสินใจดีแล้วและก็ต้องขอบคุณพ่อที่แท้จริงของเธอนะที่ให้เงินแม่ของฉันมาตั้ง 10 ล้านพอที่จะจ่ายค่าลูกน้องพวกนี้" ท่านเจ้าสัวได้เขียนเช็คให้กับแม่ของน้ำหวานเพื่อเป็นการตอบแทนที่เลี้ยงลูกสาวของตนเองนั้นมาตลอด 19 ปีเป็นวงเงิน 10 ล้านและน้ำหวานก็เอาเงินที่แม่นั้นมาจ้างลูกน้องกระทำไม่ดีต่อน้ำหนาว"แล้วคิดว่าเงินมันจะช่วยน้ำหวานได้ทุกอย่างหรอ"ช่วยไม่ได้ทุกอย่างหรอกแต่มันช่วยใ

บทที่ 55แม่ของน้ำหวานหลังจากที่ลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบเจอแต่ความว่างเปล่าหยดน้ำตาไหลรินทั้งสองข้างเขาไม่สบสายตาใคร แม้กระทั่งหมอที่รักษาเขาอยู่นั้นพยาบาลอยู่ด้านข้างเอ่ยถาม ก็ไม่ได้คำตอบจากเขา"หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับสมองของเขาไม่รับรู้อะไรเลย" พยัคฆ์ยังคงดูแลแม่ของน้ำหวานจ่ายค่ารักษาพยาบาลทุกอย่าง"ผมยังคงจ้างพยาบาลพิเศษดูแลเขาไปตลอดนะครับเรื่องเงินเท่าไหร่ผมไม่เกี่ยง""ครับ"เขาสูดลมหายใจและเดินออกมาจากโรงพยาบาล 1 อาทิตย์ที่พยัคฆ์นั้นไม่เคยได้หลับได้นอนไม่ยอมกินไม่ทำงานเฝ้าเพียงแต่น้ำหนาวที่โรงพยาบาลจนกระทั่งน้ำหนาวนั้นออกจากโรงพยาบาลกลับไปอยู่ที่บ้านของท่านเจ้าสัวพยัคฆ์ยังคอยตามไปดูแลท่านเจ้าสัวเห็นใจจึงไม่ว่าแถมยังปล่อยให้พยัคฆ์นั้นขึ้นไปดูแลน้ำหนาวอย่างใกล้ชิด"เป็นยังไงบ้างวะทำไมสีหน้าดูซีดๆ" อลันแวะเวียนมาเยี่ยมพยัคฆ์ที่บริษัทเขามาเซ็นเอกสารให้กับลูกน้องพอดี"น้ำหนาวเดินไม่ได้นั่งไม่ได้ ได้เพียงแต่นอน เธอรู้สติทุกอย่างและเธอก็ไม่ยอมกินอะไรกูเป็นห่วงลูกในท้อง" แววตาของพยัคฆ์ที่มองอลันนั้นเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นเขามีแต่ความเศร้าเสียใจเป็นห่วงลูกในท้องเป็นห่วงความรู้สึกของน้ำ

บทที่ 57น้ำหนาวทำตามที่เพลงมีนาแนะนำคือการง้อพยัคฆ์พยายามพูดพยายามสบตาแต่ดูเหมือนว่าจะไม่สำเร็จยิ่งน้ำหนาวพยายามเขายิ่งตีตัวออกห่างพยัคฆ์ทำเหมือนน้ำหนาวนั้นเป็นอากาศไม่ว่าจะพูดคุยอะไรเขาไม่เคยสนใจเธอเลยจนกระทั่งน้ำหนาวถอดใจเธอเดินออกมาจากงานเลี้ยงพร้อมกับแก้วไวน์หนึ่งแก้ว"ความรักของเราไม่เท่ากันจริงๆต่อให้น้ำหนาวพยายามง้อคุณแต่คุณก็ไม่สนใจเพราะว่าคุณโกรธเกลียดน้ำหนาวมันคงจบแล้วจริงๆสินะคะ" เธอมองแก้วไวน์ในมือของตนเองแต่ไม่กระดกดื่มเพราะว่าเธอนั้นตั้งท้องอยู่ มีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองมายังเธอก่อนที่จะก้าวฝีเท้าและเดินออกมาจนกระชั้นชิด น้ำหนาวตกใจเมื่อได้ยินเสียงกระแอมที่ดังอยู่ด้านหลังของตนเองเธอจึงรีบหันกลับไปมอง"คุณอลัน""ทะเลาะกันหรอ""ใช่ค่ะน้ำหนาวเป็นคนไม่ดีขี้โกหกเขา เขาคงเล่าให้คุณอลันฟังแล้วสินะคะ""มันก็บอกอยู่นะ""คุณอลันคิดว่าน้ำหนาวเป็นคนไม่ดีจนให้อภัยไม่ได้หรือเปล่าคะ" อลันถอนหายใจขยับนั่งเก้าอี้ข้างๆน้ำหนาว"น้ำหนาวไม่มีใครผิดไม่มีใครถูกหรอกถ้ามาเปรียบเทียบกันนะฉันว่าพยัคฆ์มันกระทำผิดกับน้ำหนาวมากกว่าซะอีกอันนี้ฉันไม่ได้เข้าข้างเธอแต่ฉันพูดถึงความเป็นจริงในเมื่อง้อเขาแล้ว

บทที่ 59"อ้วกแหวะๆ" เธอก้มหน้าลงที่อ่างล้างหน้าพยายามอ้วกอยู่บ่อยครั้งแต่สิ่งที่ออกมาเป็นเพียงของเหลวใสๆเท่านั้น"เมียเป็นอะไรมากไหม" เมื่อเธอหันกลับมาเขากระชั้นชิดตัวเธอโดยที่โอบกอดเเขนไว้เพราะดูเหมือนว่าน้ำหนาวนั้นจะหมดแรง"คุณเข้ามาได้ยังไง" น้ำหนาวดูตกใจเล็กน้อยที่เห็นพยัคฆ์เข้ามาในห้องของตัวเองและมือนั้นกำลังแกะมือหนาออกจากแขนด้วย"จะเข้ามาได้ยังไงไม่ต้องสนใจหรอกสนใจตัวเองเถอะไหวไหม" เธอสะบัดแขนออกจากมือของเขาพร้อมกับผลักหน้าอกของพยัคฆ์ออกจากตนเอง"คุณเป็นไบโพล่าหรอ คุณโรคจิตหรอที่จู่ๆจะดีกับฉันคุณก็ดีที่จู่ๆคุณจะไม่สนใจฉันคุณก็ทำฉันเป็นคนฉันมีหัวใจอย่ามายุ่งกับฉันอีก" เขาตีหน้ามึงทำเป็นหูทวนลมไม่สนใจในคำพูดของน้ำหนาวขยับเข้าไปใกล้ๆพร้อมกับมือทั้งสองข้างโอบกอดดึงเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมอก"ขอโทษ""ฮึก! อย่ามาใช้คำว่าขอโทษเพราะว่าคุณใช้มันไปจนหมดแล้วฉันเป็นคนมีเลือดเนื้อมีหัวใจมีความรู้สึก ฮึก เราจบกันแค่นี้พออย่าให้มันต้องไปเจ็บอีก""ไม่เอาสิเมียจ๋าผัวจ๋าคิดได้แล้วผัวจ๋าขอโทษ""อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันไม่รู้จักคุณ คุณมันเป็นคนใจร้ายที่สุดในโลกที่ฉันเคยเจอมาเลย""จะไม่ให้ผัวจ๋ายุ่งได้ยังไ