《พรากรักเมียลับมาเฟีย 》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

บทที่ 20 พยัคฆ์ตามหาน้ำหนาวไม่เจอให้ลูกน้องตระเวนรอบจนทั่วก็ยังไม่เจอน้ำหนาว ค้นหาตามกล้องวงจรปิดตรงส่วนที่น้ำหนาวหายไปนั้นเป็นกล้องวงจรที่เสียไม่สามารถมีภาพบันทึกไว้ได้จึงไม่รู้ว่าน้ำหนาวไปกับใคร"แค่ผู้หญิงคนเดียวพวกมึงยังหาไม่เจออีกหรอ" ลูกน้องคนสนิทของพยัคฆ์ได้เดินเข้ามาหาเจ้านายพร้อมกับก้มหน้าลง"นายครับผมว่าคุณน้ำหนาวอยู่ในความดูแลของพ่อเลี้ยงหรือเปล่า" พยัคฆ์รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้หันมองหน้าลูกน้องคนสนิทต้องเป็นพ่อเลี้ยง พ่อของเขาอย่างแน่นอนที่ช่วยเหลือน้ำหนาวและไม่สามารถหาน้ำหนาวได้เจอ"ฝากดูแลน้ำหวานแล้วก็แม่ของเธอด้วยแล้วกันทำให้เธอเป็นคนดีสักหน่อยสิเกเรนัก" พยัคฆ์ให้ลูกน้องคนสนิทของตนเองนั้นดูแลน้ำหวานแทนเพราะว่าน้ำหวานนั้นกลายเป็นเด็กที่เกเรกลายเป็นเด็กสก๊อยติดเพื่อนแถมยังหนีออกจากบ้านหลังจากนั้นพยัคฆ์จึงขับรถมุ่งหน้าสู่บ้านของพ่อตนเองเมื่อเข้ามาในบ้าน ก็เห็นแม่ของตนเองนั้นนั่งอยู่ที่โซฟาอยู่อย่างสุขสบายเชิดหน้าลอยตาดั่งคนมีความสุขแต่งตัวดูดีแจ่มใสร่าเริงแตกต่างจากที่ไปอยู่คนเดียว"พยัคฆ์ไปไหนลูก" เขาลุกขึ้นจากโซฟาเดินตรงมาหาลูกชายพร้อมกับสองแขนที่โอบกอดลูก""เป็นยังไง

บทที่ 22 งานเลี้ยงวันเกิดจัดขึ้นที่บ้านของธารามซึ่งวันนี้เป็นวันเกิดของเพลงมีนา ทั้งคุณเพลิง ธาราม อลันและพยัคฆ์จะต้องมารวมตัวกันอยู่ที่นี่"หู้ยใส่ชุดนี้แล้วสวยกว่าเพลงอีกนะเนี่ยน้ำหนาว" น้ำหนาวไม่เคยบอกใครว่าวันนี้ก็เป็นวันเกิดของเธอเช่นกันมีเพียงแต่แม่ของเธอนั้นที่รู้"ขอบคุณนะคะคุณเพลง""แล้วน้ำหนาวเกิดวันไหนเดือนไหนหรอ""วันนี้ค่ะ""ห๊ะ! พูดจริงป่ะเนี่ยน้ำหนาวเกิดวันเดียวกับเพลงจริงๆหรอ" น้ำหนาวยิ้มและพยักหน้าให้กับเพลงมีนา ส่วนเพลงมีนานั้นตกใจเล็กน้อยที่บังเอิญเกิดวันเดียวกับน้ำหนาว"แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรกนะว่าเกิดวันเดียวกันจะได้ซื้อเค้กมาเผื่อ""ไม่เป็นไรหรอกค่ะชีวิตของน้ำหนาวไม่เคยมีวันเกิดไม่เคยได้รับของขวัญหรือว่าเค้ก" ในตอนที่อยู่กับแม่และน้องถึงแม้ว่าจะเป็นวันเกิดก็เหมือนวันธรรมดาไม่เคยได้เค้กจากใครไม่เคยมีงานเลี้ยง มีแต่ทำงานเลี้ยงน้องกับแม่มาตลอด"แล้วน้ำหนาวจะตามหาแม่กับน้องไหม""น้ำหนาวตามหาใครไม่ได้หรอกค่ะน้ำหนาวไม่มีปัญญาที่จะตามหา""อืมอย่างนั้นเอาไว้เพลงจะบอกกับเฮียให้จัดการเรื่องแม่กับน้องให้นะถ้ายังไงแล้วเดี๋ยวเพลงจะบอก" น้ำหนาวยกมือไหว้ขอบคุณเพลงมีนา"ขอ

บทที่ 24 คุณเพลิงประคองพยัคฆ์จนจะถึงโต๊ะพยัคฆ์จึงเอาแขนออกจากเพื่อนกลัวจะเสียหน้าทำท่าทีเดินปกติ แต่ตนเองนั้นฝืนยังมีความรู้สึกจุกอยู่ที่ไข่"ไหวป่าววะ""แค่นี้เองร้ายนักนะอย่าให้กูได้มีโอกาสบ้างนะ" พยัคฆ์กัดฟันแล้วพูดจ้องมองน้ำหนาวที่นั่งกินอาหารทำท่าทีไม่สนใจเดินเข้ามาที่เก้าอี้ตนเองช้าๆไม่มีใครกล้าขำหรือว่ากล้าถามเขาทำท่าทีปกติทั้งๆที่อยากจะหัวเราะออกมาเสียงดัง"เฮียคะนี่ค่ะ" เพลงมีนาชงเหล้าและยื่นให้กับพยัคฆ์"ขอบคุณครับ" แก้วเหล้าในมือนั้นถูกกระดูกดื่มจนหมดแก้วสายตายังคงจ้องมองน้ำหนาวไม่ลดละ"เป็นอะไรหรือเปล่าวะดูหน้าซีดๆ" ธารามเอ่ยถามพยัคฆ์"ไม่มีอะไรอ่ะเดี๋ยวกูต้องกลับก่อนนะพอดีว่ามีธุระที่ต้องจัดการนิดหน่อย" เขาออกมาจากงานเลี้ยงกลับขึ้นมาที่รถของตนเองโมโหน้ำหนาวมากที่พาเธอกลับมาด้วยไม่ได้แถมยังมีเพื่อนของตนเองแสดงตัวว่าเป็นแฟนกัน"โถ่เว้ย! น้ำหนาวเราจะได้เห็นดีกันกล้าที่จะเอาเพื่อนกูมาเป็นผัวใหม่ใช่ไหมได้เธอได้กระอักเลือดแน่นอน" พยัคฆ์ไม่ยอมที่จะแพ้น้ำหนาวเขามีแผนใหม่วันต่อมา"คุณพยัคฆ์" พยัคฆ์รู้ว่าน้ำหวานหมกนั้นอยู่ที่ไหนจึงมาหา ที่นี่เป็นเหมือนสลัมเป็นบ้านของพวกวัยร

บทที่ 26 น้ำหนาวขอร้องให้ธารามนั้นพามาหาแม่และน้องสาว บ้านของพยัคฆ์ที่ซื้อให้อยู่และเมื่อมาถึงก็ต้องถูกแม่กับน้องไล่ออกจากบ้าน"ออกไปเลยนะอย่ามาเหยียบที่นี่พี่พยัคฆ์เขาซื้อบ้านหลังนี้ให้กับน้ำหวานและพี่สาวเนรคุณแบบเธอไม่สมควรเข้ามาที่บ้านหลังนี้" น้ำหนาวไม่คิดว่าน้องสาวตนเองนั้นจะร้ายกาจได้เกลียดตนเองได้ขนาดนี้เธอเอ่ยไล่แถมยังชี้หน้าด่าฉอดๆๆ"น้ำหวานอย่าไปหลงกลเขานะเขาไม่ใช่คนดี""ทำมาเป็นพูดว่าเขาไม่ใช่คนดีเขาไม่ตามง้อเธอสิไม่ว่าทำเป็นเล่นตัว แม่บอกไปซิว่าแม่เลือกน้ำหวานหรือน้ำหนาว""น้ำหนาวกลับไปเถอะแม่จะอยู่กับน้อง น้ำหนาวไปในชีวิตที่ดีแล้วไม่ใช่หรอสุขสบายแล้วไม่ใช่หรอ ทิ้งไปก็เพราะว่าอยากไปมีชีวิตที่ดีจะมาอีกทำไม หรือว่าเห็นน้องได้ดีแล้วจะกลับมา" น้ำหนาวเธอจุกในคำพูดของผู้เป็นแม่ก่อนหน้านี้แม่ของเธอไม่เคยว่าหรือว่าด่าเธอเลยจนกระทั่งในวันที่น้ำหวานหนีออกจากบ้านไปกับพวกสก๊อยน้ำหนาวก็ถูกแม่ว่าตั้งแต่วันนั้น"แม่จ๋าฮึก แม่ไม่รักน้ำหนาวแล้วหรอทำไมแม่พูดกับน้ำหนาวแบบนี้" ขาทั้งสองข้างแทบจะไม่มีแรงยืนได้ยินถ้อยคำของผู้เป็นแม่คนที่ตนเองรักมากที่สุดในชีวิต"แม่รักน้ำหวาน" หยดน้ำตาของผู้

บทที่ 28ประตูห้องถูกถีบด้วยตีนหนาจนกระเด็นและพัง หญิงที่นอนเปลือยกายอยู่ด้านล่างของชายวัยกลางคนต้องรีบดึงผ้ามาปกคลุมกาย"พยัคฆ์" เขาที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่นั้นตกใจที่เห็นลูกชายตนเองเข้าไปพร้อมกับลูกน้องมากมาย"ผมไม่เกี่ยวนะครับคุณแม่ของคุณจ้างผม" คนขับรถที่สนองความต้องการของแม่ตนเองนั้นรีบออกตัวและยกมือไหว้"ไหนแกยังเรียกฉันว่าที่รักอยู่เลย" แม่ของพยัคฆ์นั้นไม่พอใจคนขับรถจึงหันไปตบและเอ่ยพูดด้วยถ้อยคำที่ไม่พอใจ"คุณทำอะไร""พยัคฆ์ฟังแม่ก่อนนะแม่เป็นผู้หญิงแม่ก็อยากได้อยากสนองตัวเองก็พ่อของลูกติดแต่คนอื่นมีแต่ผู้หญิงคนอื่นไม่ยอมนอนกับแม่แม่ก็ต้องช่วยตัวเอง" คำพูดของแม่พยัคฆ์นั้นเป็นคำพูดที่น่าอายจนเขาไม่อยากจะฟังเขาเงยหน้ามองขึ้นเพดานหยดน้ำตานั้นไหลออกมา"ตอแหล" ไม่ใช่เสียงพยัคฆ์ที่พูดขึ้นเป็นเสียงพ่อเลี้ยงที่เดินแทรกประตูเข้ามาต่างหาก"คุณ" แม่ของพยัคฆ์ตกใจยิ่งกว่าตอนที่ลูกชายนั้นถีบประตูเข้าไปซะอีก"อย่าคิดนะว่ากูไม่รู้ในการกระทำของมึงทุกๆวัน อย่าคิดว่ากูไม่รู้ว่าไม่ใช่แค่ไอ้หมอนี่หรอกที่มึงให้มันเอาลูกน้องของกูอีกหลายคนบอกกูหมด""ไม่จริงนะคุณเอาอะไรมาพูดฉันไม่ใช่เป็นคนแบบนั้นความผิดน