All Chapters of พรากรักเมียลับมาเฟีย : Chapter 1 - Chapter 10

บทนำดวงตากลมโตของหญิงสาววัย 19 ปีเบิกกว้างขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใส ในวันแรกที่เธอหัดลุกขึ้นยืนหลังจากการผ่าตัดได้ 1 อาทิตย์ ขาขวาก้าวไปข้างหน้าอย่างเต็มตัวสามารถยืนได้ด้วยตัวเองเดินคล่องเหมือนก่อนที่เธอจะตกบันไดจนพิการ"เก่งมาก" น้ำเสียงเข้มมองเธอด้วยแววตาที่เอ็นดู เขาเผยรอยยิ้มอบอุ่นเพื่อให้กำลังใจเธอ"น้ำหนาวเดินได้แล้วค่ะพ่อเลี้ยง น้ำหนาวกลับมาเดินได้แล้วจริงๆ" ใบหน้าน้อยเผยรอยยิ้มพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมาด้วยความดีใจ ไม่คิดว่าตัวเองนั้นจะกลับมามีโอกาสเดินได้อีกครั้ง"ดีใจด้วยนะหนูน้ำหนาว พ่อเลี้ยงเดินขยับเข้ามาใกล้ๆ ใช้ฝ่ามือหนาลูบเข้าที่หัวของเธอด้วยความเอ็นดู แววตาของพ่อเลี้ยงที่จ้องมองน้ำหนาวนั้นเป็นเพียงแววตาที่สงสารและเอ็นดูเธอ ซึ่งแตกต่างจากแววตาผู้ชายที่อยากได้ผู้หญิงมาครอบครอง"ขอบคุณพ่อเลี้ยงมากๆ นะคะน้ำหนาวขอบคุณจริงๆ ถ้าวันนั้นไม่เจอพ่อเลี้ยงป่านนี้น้ำหนาวคงตายไปแล้วค่ะ" ย้อนกลับไปเมื่อเดือนก่อนน้ำหนาวเธอตัดสินใจที่จะปิดชีวิตตัวเองลงโดยการที่นั่งรถเข็นดันตนเองนั้นออกมาที่สะพานบนถนน เธอทิ้งเพียงจดหมายฝากดูแลแม่และน้องไว้ให้กับเจ้านายเก่าหรือว่าบ้านของคุณเพลิงเท่านั้น เหลือ

บทที่ 2น้ำหนาวหลังจากที่เธอกลับมาเดินได้เพราะว่ามีพ่อเลี้ยงได้ช่วยชีวิตไว้ในวันนั้นพร้อมกับมอบชีวิตใหม่ให้กับเธอ เธอได้กลับมาเรียนตามความตั้งใจแต่เธอยังไม่กลับบ้านไปหาแม่และน้องของตัวเองน้ำหนาวตั้งใจที่จะตอบแทนพระคุณคนที่ช่วยเธอก่อนแล้วค่อยกลับไปหาครอบครัวเพราะว่าทางนั้นคงคิดว่าน้ำหนาวนั้นตายไปแล้วเธอได้เข้ามาเรียนที่มหาลัยแห่งนี้ก็เพราะว่าพ่อเลี้ยงเป็นคนฝากให้ได้เข้ามาเรียนปกติไม่ต้องสมัครใหม่เธอได้รู้จักกับเพื่อนๆหลายๆคนมีทั้งจริงใจและไม่จริงใจจนกระทั่งเธอเรียนเสร็จคาบน้ำหนาวออกมารอรถที่บ้านของพ่อเลี้ยงเตรียมที่จะมารับแต่ดูเหมือนว่ารถยังมาไม่ถึง เธอรอจนเวลาเลทไปเกือบครึ่งชั่วโมงพยายามชะเง้อมองรถที่มาส่งอยู่หลายครั้งจนกระทั่งมีรถยนต์คันหรูขับมาจอดกะทันหันตรงหน้าของเธอ"คุณพยัคฆ์" น้ำหนาวรียก้าวถอยหลังเมื่อเห็นคนในรถนั้นเดินลงมาคือพยัคฆ์ลูกชายของผู้มีพระคุณ"กลัวหรอ หึ! กลัวกูทำไมคุณพ่อให้มารับคนขับรถเกิดอุบัติเหตุตอนนี้อยู่ในห้องฉุกเฉินไม่สามารถรับเธอกลับบ้านได้พ่อก็เลยโทรให้กูมารับ" น้ำเสียงเข้มเน้นคำว่ามารับนั้นบ่งบอกถึงความน่ากลัวสายตาของน้ำหนาวที่จ้องมองนั้นเธอดูออก และรู้ทันว่

บทที่ 4เอ็นร้อนแท่งใหญ่สอดเข้าช่องแคบถูเข้าออกจนกลีบบางของเธอทั้งสองนั้นบอบช้ำฉีกขาดมีเลือ-ดปะปนน้ำหล่อลื่นออกมามากมาย เธอได้เพียงแต่นอนหายใจแขม่วท้องน้อยไว้ ร่างบางมีแต่ความเจ็บปวด"อะอื้ม" เขากระทำให้เธอเจ็บด้วยความโกรธและความโมโหทำให้ตนเองต้องปลดปล่อย เขาดึงเอ็นร้อนออกจากช่องสวาทของเธอทันทีหลังจากที่รู้ว่าตนเองนั้นกำลังจะเสร็จน้ำกามขาวขุ่นพุ่งทะลักออกจนถึงหน้าท้องน้อยกระชอกไปถึงเนินอกของเธอทั้งสองข้าง"ทำไมไม่ปากดีอีกวะ" มือหนาบีบเข้าที่ปลายคางของเธอให้หันจับจ้องมองหน้าแววตาคู่น้อยเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นในดวงตาของเธอมีแต่ความเจ็บปวดเธอได้เพียงแต่จ้องมองเขา"สะใจแล้วใช่ไหมถ้าสะใจก็ปล่อย" เธอกัดฟันพูดทั้งน้ำตาแววตาของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดโกรธคนตรงหน้า"ยัง ยังไม่สะใจ ยังอยากเห็นเมียน้อยของพ่อกูมีผัวทีเดียว 10 คน" พยัคฆ์ดึงกางเกงสวมใส่และขับรถออกโดยที่ปล่อยให้น้ำหนาวถูกมัดไว้และนอนอยู่ในสภาพเปลือeเปล่าต่อให้น้ำหนาวร้องไห้แค่ไหนเธอก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากคนใจร้ายพยัคฆ์ขับรถมาประมาณเกือบครึ่งชั่วโมงเข้ามาที่บ้านหลังหนึ่งซึ่งเป็นบ้านพักตากอากาศของตนเองมีลูกน้องมากมายที่ยืนรอรับอยู่หน

บทที่ 6ตัวเล็กอยู่ในอ้อมกอดของเขา สองมือของเธอพยายามผลักหน้าอกของเขาออกจากอ้อมกอดของคนตัวใหญ่ขาของเธอไม่ถึงน้ำพยายามดิ้นรนต่อสู้ให้ตนเองนั้นรอดพ้นแต่ยิ่งต่อสู้เขาเขายิ่งกระทำเธอแรงจนกระทั่งเขาพาเธอกดลงไปในน้ำ จูบดูดดื่มเธอใต้ผิวน้ำไม่ยอมปล่อยให้ขึ้นมาจนกระทั่งความรู้สึกของเธอนั้นเหมือนจะขาดใจก่อนที่เขาจะคว้าจับเธอชูขึ้นบนผิวน้ำแค่กๆ ใบหน้าซีดดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยน้ำตาที่เออล้น เธอสำลักน้ำใช้มือพยายามลูบเข้าที่จมูกของตนเองทั้งไอให้น้ำนั้นออกจากจมูก"อยากตาeมากไม่ใช่หรอ""ฮึก!! แล้วทำไมไม่ปล่อยน้ำหนาวตาeไปเลยหรอคะจะดึงขึ้นมาทำไมอีก""ผู้หญิงแบบเธอไม่สมควรจมน้ำตาeหรอกแรดขนาดนี้สมควรตาeด้วย....ของกู" สายตาของเขาก้มต่ำมองยังช่วงล่างของตนเอง"ทุเรศที่สุด""หึ! หรอทุเรศใช่ไหมได้" พยัคฆ์หัวเราะออกมาด้วยความสะใจฉุดกระชากเธอขึ้นจากสระ เธอแทบจะไม่มีแรงก้าวเดินทำให้ล้มพับอยู่ที่ขอบสระใช้เพียงมือค้ำพยุงร่างกายของตนเองไว้ไม่ให้ล้มนอนลง"อย่านะ" เมื่อเธอมองมาทางเขาที่ยืนอยู่ตรงหน้ามือปลดกางเกงของตนเองออกเธอส่ายหน้าไปมาหันมองซ้ายและขวาซึ่งที่นี่ไม่ได้มีเขาแค่ 2 คนมีทั้งแม่บ้านและลูกน้องมากมาย"มานี

บทที่ 8"ปล่อยน้ำหนาวสักที" พยัคฆ์ได้เพียงแต่มองด้านหลังของพ่อที่เดินออกพ้นออกไปจากประตูและมือยังคงโอบกอดไหล่ของน้ำหนาวไว้ เธอใช้มือทั้งสองข้างผลักหน้าอกของเขาออกจนกระทั่งเขายอมปล่อย"ทำไมรังเกียจมากหรอผัวตัวเองอ่ะ""อย่ามาพูดแบบนี้คุณไม่ใช่ผัวคุณคือคนเลว" เธอรีบพูดแซงพยัคฆ์ทั้งจ้องหน้าและน้ำตาไหลแสดงสีท่าโกรธเกลียดให้เขาได้รับรู้ เขาพุ่งตัวเข้าหาเธออีกครั้งจับเข้าที่ต้นแขนของเธอบีบด้วยมือหนา"โอ้ย""อย่ามาปากดี เสียใจด้วยนะที่ยังไม่ทันได้เป็นเมียของพ่อกู จำเอาไว้ถ้าคิดจะหนีก็หนีไปได้แค่ตัวคนเดียวแม่และน้องสาวของเธอจะเหลือแค่วิญญาณแต่ถ้าเธอฟังในสิ่งที่ฉันพูดทำในสิ่งที่ฉันต้องการแม่และน้องสาวของเธอจะสุขสบายและได้ในสิ่งที่อยากได้""แล้วคุณต้องการอะไรจากตัวของน้ำหนาว ในเมื่อคุณรู้แล้วว่าน้ำหนาวไม่ได้เป็นเมียของพ่อคุณในเมื่อคุณได้..น้ำหนาวไม่กล้าที่จะพูดออกมาจึงหยุดชะงักในคำพูดของตนเองยกมือปาดน้ำตาและหันหน้าหนีเขา"มันไม่ได้มีค่าอะไรสำหรับกูเลยอย่าทะนงตัวไปว่าผู้ชายทุกคนจะเห็นค่าเพียงแค่ความบริสุทธิ์ข้ออ้างหาจากที่ไหนก็ได้ไม่ใช่มีแค่กับเธอ" ไม่เพียงแต่คำพูดที่ทำร้ายจิตใจแต่ยังใช้สายตาเหย