《ทะลุมิติมาเลี้ยงน้องชายและสามีพิการ (จีนยุค 80’S)》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

บทที่ 22หวังซานตงหายแล้ว“เสร็จแล้วเหรอ?”ทันทีที่อันซีเหมยเดินออกมาจากห้องผ่าตัดก็เจอเข้ากับหวังซานตงที่นั่งรอด้านนอก ถึงแม้จะเชื่อมือหญิงสาวแต่เขาก็เป็นห่วงเสี่ยวหยุน อยากรู้ว่าการผ่าตัดผ่านไปด้วยดีหรือเปล่า“เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ ข้อเท้าของเสี่ยวหยุนเพียงแค่บิดเบี้ยวผิดรูปจากการโดนพิษเท่านั้น การผ่าตัดจึงไม่ได้ยากมากเท่าไหร่”การผ่าตัดที่ไม่ได้เปลี่ยนอวัยวะหรือไม่ได้เปลี่ยนเนื้อเยื่อเทียม สำหรับอันซีเหมยเป็นการผ่าตัดที่ถือว่าง่าย เธอทำมาแล้วเป็นพันหมื่นครั้งจึงค่อนข้างคล่องแคล่วแม้จะไม่มีผู้ช่วยเลยสักคน นับว่าการรักษาเสี่ยวหยุนเป็นอีกหนึ่งเคสที่ค่อนข้างง่ายมากเลยล่ะ“พี่พอรู้มาบ้างว่าคุณน้าอันซีซีถูกวางยาพิษ แต่หมอที่มารักษาบอกว่าช่วยไม่ได้แล้วเพราะพิษสะสมในร่างกายมานานเกินไป”ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ใบหน้าหล่อเหลาขรึมลงเล็กน้อยยามนึกถึงเรื่องนี้ ตอนที่น้าอันซีซีเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านเขาก็ไม่ค่อยได้เจอเธอเพราะส่วนใหญ่เขาจะอยู่ที่ค่ายทหารไม่ค่อยได้กลับมาบ้านสักเท่าไหร่ แต่เรื่องราวของน้าอันซีซีก็ยังพอมีคนพูดให้ได้ยินมาบ้าง“ใช่ค่ะ เสี่ยวหยุนที่อยู่ในท้องจึงโดนพิษไปด้วย ดีที่ก่อนหน้านั้นแม่ห

บทที่ 24สามีเด็กขี้อ่อย“วันนี้ฉันจะพาพี่เข้าเมืองด้วย ฉันมีนัดส่งสินค้าให้คุณตาหม่า ว่าแต่...พี่อยากไปด้วยไหม?”หลังจากจัดเตรียมอาหารเสร็จแล้วอันซีเหมยก็หันมาถามร่างสูงที่พึ่งจะเดินเข้าบ้านมาหลังจากออกกำลังกายเสร็จ หวังซานตงออกกำลังกายตรงลานหน้าบ้านที่มีพื้นที่คับแคบจำกัด อันซีเหมยทำรั้วรอบบ้านมิดชิด ตรงไหนที่มีรูเธอก็หาไม้มาปิดเพื่อป้องกันสายตาของคนบ้านหวังสอดส่อง“ไปสิ พี่อยากช่วยงานเธอ”มือหนาหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กที่อันซีเหมยเตรียมไว้ให้เช็ดเหงื่อบนกรอบหน้าและลำคอ ไล่มาจนถึงแผงอกกว้างที่หนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัดอันซีเหมยมองร่างสูงที่ใส่เพียงแค่กางเกงวอร์มตัวเดียวเปลือยท่อนบนยืนอวดหุ่นกำยำล่ำสันดวงหน้าเรียวพลันแดงระเรื่อ เห็นกล้ามท้องเรียงตัวสวยเป็นก้อนก็รู้สึกร้อนที่แก้มสองข้างขึ้นมาดื้อ ๆ ทั้งที่อีกฝ่ายถอดเสื้อให้ดูทุกวันก็น่าจะชินได้แล้วเมื่อก่อนเห็นพวกทหารยุคดวงดาวถอดเสื้อฝึกก็ไม่เห็นจะร้อนแบบนี้เลยนี่นา...และดูเหมือนคนขี้อ่อยจะรู้จุดอ่อนของเธอเสียด้วย...ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมาดร้าย ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้คนที่ตอนนี้ยืนมองกล้ามท้องเขาไม่วางตาเขารู้ว่าอันซีเหมยชอบมองกล้

บทที่ 26ฝ่ามือเมียคล้อยหลังของมาเฟียกลุ่มใหญ่ขึ้นรถไปแล้ว อันซีเหมยก็พาทุกคนเข้าบ้าน ทำกับข้าวให้น้องชายกินและให้เขากับเจ้าเสี่ยวปิงไปเล่นด้วยกันในห้องเล่นกันอยู่พักหนึ่งเสียงหัวเราะก็เงียบไป เธอเปิดประตูเข้าไปส่องดูก็เห็นนอนหลับปุ๋ยทั้งคนทั้งหมาร่างบางส่ายหัวเล็กน้อยอย่างเอ็นดู ก่อนจะปลีกตัวมานับเงินที่หลงอี้เทียนให้มา มันมีมากถึงหนึ่งแสนหยวนเชียวล่ะ! หญิงสาวระบายยิ้มอ่อนโยนก่อนจะเก็บเงินทั้งหมดเข้าไปในมิติด้วยสีหน้าพึงพอใจหารู้ไม่ว่ามีผู้ชายขี้หวงมองเธออยู่ทุกอริยาบทจนกระทั่งหันกลับมาอันซีเหมยก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าคนตัวสูงยืนซ้อนหลังกันอยู่ ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรแขนแกร่งก็รวมเอวบางเข้าไปแนบชิดโดยไม่ทันให้เธอได้ตั้งตัวหมับ!“อ๊ะ...อะไรของพี่เนี่ย?”หญิงสาวถามคิ้วขมวดอย่างไม่เข้าใจ ใบหน้าคมสีหน้าเคร่งขรึมและแววตาสับสนนี่เขาไม่พอใจอะไรเธอกัน?“นับวันยิ่งเสน่ห์แรง พี่ชักจะหวงแล้วสิ” หวังซานตงเอ่ยตอบคำถามเสียงต่ำ ดวงตาคู่ดุหลุบมองดวงตาสวยที่กำลังช้อนขึ้นสบมองกันพอดิบพอดีอันซีเหมยได้ยินอย่างนั้นก็หัวเราะเบา ๆ อย่างเอ็นดูก่อนจะวางมือลงบนแผงอกแกร่งแล้วลูบไล้ไปมา ฝ่ามือนุ่มนิ่มสัมผัส

บทที่ 28หน่วยรบพิเศษหลังจากจัดการกับหนอนบ่อนไส้เสร็จแล้วหวังซานตงก็ให้อันซีเหมยเข้าไปพักผ่อน ส่วนเขาออกไปข้างนอกเพื่อแจ้งเจ้าหน้าที่ที่ไว้ใจได้ให้มารับตัวพวกเขาไป ทำให้เช้ามืดที่ฟ้ายังไม่ทันสว่างดีต้าข่ายและผู้ใหญ่บ้านถูกเจ้าหน้าที่จับกุมตัวไปอย่างเงียบเชียบคนในหมู่บ้านไม่รู้เลยว่าหัวหน้าหมู่บ้านของตนได้ถูกจับเข้าซังเตไปเรียบร้อยแล้วในขณะที่อีกด้านหนึ่ง หน่วยรบพิเศษหนึ่งได้รับคำสั่งเร่งด่วนจากผู้บัญชาการเหล่าทัพอย่างเหอเฟยเสวียนที่ยื่นมือเข้ามาแทรกแซงแต่จะบอกว่าแทรกแซงก็ไม่ถูกนัก...เพราะตอนนี้หน่วยรบพิเศษที่ผู้พันเฉินฮ่าวบัญชาการอยู่มันไม่มั่นคงจนกระทั่งพวกเขาวางแผนล้อมจับกุมแก๊งค้าเฮโรอีนข้ามชาติในกลางดึกของวันนี้ตามที่สายข่าวแจ้งมา ทหารหน่วยรบพิเศษนำทีมโดยอวิ๋นห่าวซวน มีทหาร 10 คน รวมตัวเขาด้วยพวกเขาแต่งตัวอย่างรัดกุมพร้อมอาวุธครบมือเร่งเดินเข้าป่าตามทิศทางในแผนที่ ทหารที่ได้รับการฝึกหนักฝีเท้าเบากริบ เคลื่อนไหวกันค่อนข้างรวดเร็วแม้ว่าเวลานี้จะมืดมากก็ตาม“หัวหน้าแน่ใจเหรอครับว่าพวกมันจะหลบหนีกันวันนี้จริง ๆ”“ไม่มีใครรู้ได้ สายข่าวที่ส่งไปรู้เพียงว่ามันใช้เส้นทางนี้ในการหลบห

บทที่ 30หอกทิ่มแทงใจหลังจากปิดคดีแก๊งค้าเฮโรอีนข้ามชาติจบลง สองเดือนต่อมาบ้านเหอก็ยกโขยงกันมาเทียนจินเพื่อนัดพบกับซานตงและซีเหมย คุณหญิงของบ้านรีบตื่นมารอตั้งแต่เช้ามืด ทั้งยังให้แม่ครัวฝีมือดีที่จ้างมาจากภัตตาคารหรูทำกับข้าวรสเลิศขึ้นตั้งโต๊ะไว้รอ“หนูเหมยและครอบครัวมาถึงแล้วครับ” รอไปพักใหญ่หม่าเถาเต๋อก็เดินเข้ามาแจ้งเจ้านาย“มาแล้วเหรอ...เดี๋ยวฉันออกไปรับเอง”เหอเจียงลี่พลันผุดลุกขึ้นยืนลืมกิริยาคุณหญิงไปเสียสนิท จนแม่นมชราที่ตามมาด้วยต้องยกมือขึ้นมาทาบอกด้วยความตกใจ วันนี้คุณหญิงดูตื่นเต้นกว่าคนอื่น ๆ ในบ้านเนื่องจากเธอจะได้เจอหน้าผู้มีพระคุณเป็นครั้งแรกส่วนสามีและลูกชายที่เป็นทหารนั้นเคยเจอแล้วเนื่องจากมีเหตุจำเป็นต้องทำงานร่วมกับสามีของอันซีเหมย จึงได้ทำความรู้จักกันด้วย“คุณแม่ครับ ใจเย็น ๆ ก่อน” เหอเฟยชุนเอ่ยบอกแม่บังเกิดเกล้า เขาตกใจนิดหน่อยที่อยู่ดี ๆ แม่ก็ลุกพรวดพราดขึ้นมาอย่างนั้น“แม่จะเย็นได้ยังไงล่ะตารอง”“ก็ผมตกใจนี่ครับ แม่พึ่งจะหายป่วยเองนะ”“เหอะ เห็นไหมว่าแม่หายดีแล้วแถมยังแข็งแรงขึ้นมากกว่าเดิมด้วย อีกอย่างผู้มีพระคุณมาหาถึงบ้านขนาดนี้เราจะเสียมารยาทได้ยังไง”“