《ทะลุมิติมาเลี้ยงน้องชายและสามีพิการ (จีนยุค 80’S)》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

บทที่ 12ขึ้นเขาหนึ่งอาทิตย์ต่อมาบ้านก็ปรับปรุงจนเสร็จเรียบร้อย อันซีเหมยจ่ายเงินไปกว่าสี่ร้อยหยวนรวมค่ารั้ว นับว่าเป็นราคาที่แพงมากสำหรับการปรับปรุงบ้านในยุคนี้ โดยรวมอันซีเหมยพอใจมาก เธอรื้อหลังคาเปลี่ยนใหม่ทั้งหมดเผื่อเวลาฝนหรือหิมะตกลงมาจะได้ไม่ลำบากแต่มันดูตลกหน่อย ๆ ที่รื้อหลังคาแค่ไม่กี่แผ่น เพราะอีกฝั่งเป็นหลังคาของบ้านใหญ่ เท่ากับว่าตอนนี้บ้านหวังมีหลังคาสองชนิดต่างกันในหลังเดียวอันซีเหมยสั่งปูพื้นด้วยไม้ที่ขัดสีจนเงาทั้งหลังเพื่อความสวยงาม ห้องนอนของหวังซานตงรวมถึงห้องนอนเล็กของเธอและน้องชายทำหน้าต่างและกั้นผนังใหม่ ประตูไม้เก่าผุพังก็เปลี่ยนออกหมดทุกบานขณะเดียวกันก็สั่งตู้เสื้อผ้า โต๊ะ เก้าอี้ โต๊ะเขียนหนังสือ โต๊ะกินข้าว ผ้าม่านและเตียงนอนมาด้วย ในวันที่ส่งมอบบ้าน...ร้านเครื่องไม้เถ้าแก่หม่าก็ได้เอาเฟอร์นิเจอทั้งหมดมาส่งพอดี เธอถือโอกาสซื้อแรงงานช่างช่วยขนช่วยจัดบ้านกันอยู่ค่อนวันจึงแล้วเสร็จ“ว้าววว”เสียงเด็กเล็กร้องขึ้นเมื่อได้เห็นห้องนอนใหม่ที่มีทั้งเตียงนอน ฟูกหนา ๆ และผ้าห่มนวมนุ่มนิ่ม โดยเฉพาะผ้าปูที่นอนและผ้าห่มลายการ์ตูนน่ารักแปลกตา ทำให้เจ้าตัวน้อยเบิกตากว้าง

บทที่ 14การวางแผนของบ้านใหญ่บ้านใหญ่“สะใภ้สามทำเกินไปมากเลยนะคะพ่อสามี ล่าหมูป่าตัวใหญ่ได้ควรเอาไปขายในเมืองถึงจะได้เงินเยอะ แต่นี่อะไรเอามาขายให้กับพวกชาวบ้านจน ๆ เดือน ๆ หนึ่งหาเงินได้กี่หยวนกัน ขายหมูตัวใหญ่นั่นจะได้เงินซักเท่าไหร่เชียว”เรื่องยุยงส่งเสริมสะใภ้ใหญ่ไม่เป็นรองใคร หลังจากชาวบ้านกลับกันไปหมด และเธอได้เนื้อหมูป่ามาแล้วร่างท้วมก็รีบวิ่งแจ้นมาฟ้องแม่สามีทันที ทะเลาะเบาะแว้งกันเสียงดังขนาดนั้นมีหรือที่แม่หวังจะไม่รู้เรื่องเป็นแม่หวังนั่นแหละที่สั่งให้สะใภ้ใหญ่ออกหน้าเพราะถ้าหากเธอออกหน้าเองเกรงว่าสามีจะขุ่นเคืองเอาเพราะหวังจงเคยห้ามแล้วไม่ให้หล่อนไปยุ่งกับบ้านสามแยกบ้านกันแล้วให้ต่างคนต่างอยู่หวังหลินเห็นว่าสะใภ้ใหญ่ได้เนื้อมาแค่ 20 ชั่ง หล่อนก็โกรธแทบเลือดขึ้นหน้า สะใภ้สามจะหยามหน้าบ้านใหญ่เกินไปแล้ว! มีอย่างที่ไหนหมูป่าตัวโตขนาดนั้นให้แม่สามีมาแค่ 20 ชั่งพอตกเย็นสามีและลูกชายทั้งสองกลับมาแม่หวังก็รีบวิ่งไปฟ้อง รวมถึงสะใภ้ใหญ่ที่คอยพูดเสริม ส่วนหนึ่งเธอต้องการประจบเอาใจแม่สามีเพื่อเอาหน้า...อีกส่วนคือความโลภของตัวเธอเองที่อยากจะได้ทั้งเนื้อทั้งเงินของคนอื่น“นั่นน

บทที่ 16โดนใส่ร้ายข้อหาคบชู้หนึ่งอาทิตย์ต่อมาอันซีเหมยทำสุราหมักได้เพิ่มอีกอย่างละกว่าหมื่นขวด ถึงอย่างนั้นก็ใช้โพชั่นหมดไปไม่กี่หลอด เพราะเธอใช้ส่วนผสมน้อยมากค่อนข้างประหยัดเลยทีเดียว แต่รับรองว่าใครก็ตามที่ได้ดื่มสุราผูเผาหรือสุราผิงกั่วสูตรพิเศษของเธอเป็นประจำจะมีสุขภาพดีขึ้นอย่างแน่นอนคนเป็นโรคร้าย ถ้ารู้ตัวว่าสุราดีแล้วดื่มวันละจอกต่อเนื่องประมาณสิบขวด รับรองว่าหายเป็นปลิดทิ้งอย่างที่ทางการแพทย์ไม่เคยพิสูจน์ได้มาก่อนทว่าอันซีเหมยไม่ได้ต้องการโฆษณาตัวสินค้าไปในทางนั้น เธอต้องการแค่ให้ลูกค้าดื่มแล้วรู้สึกแค่มีพละกำลังและแข็งแรงกว่าสุราธรรมดาทั่วไปที่มีแต่ผลเสียต่อร่างกายก็เพียงพอเท่านี้สุราของเธอน่าจะขายดีจนทำไม่ทันแล้วร่างบางกำลังจัดเตรียมเซทยาในห้องนอนโดยมีเสี่ยวหยุนน้อยนอนกลิ้งบนเตียงนุ่มนิ่ม ปากน้อย ๆ นั่นดูดขวดนมดังจ๊วบจั๊บดูน่าเอร็ดอร่อย ดวงตากลมโตของเด็กน้อยมองพี่สาวคนสวยอย่างไม่ละสายตาอันซีเหมยนึกมันเขี้ยวต้องยื่นมือมาบีบแก้มป่องเด็กน้อยที่โดนมือเรียวนุ่มนิ่มบีบแก้มนอนหัวเราะเอิ๊กอ๊ากด้วยความชอบใจ“เด็กอ้วนเอ๊ย”“คิกคิก”ตอนนี้น้องชายของเธอตัวขาวอวบอ้วน แก้มขาวนุ่มน

บทที่ 18ซื้อบ้านใหม่ติดภูเขาหลังจากมีเรื่องมีราวกันวันนั้นสิชุดาก็ใช้ชีวิตอย่างปกติสุข คนบ้านหวังไม่มีใครกล้าสู้หน้าเธอ แม้เจอกันนอกบ้านหรือตอนขึ้นเขายังก้มหลบสายตาด้วยซ้ำอันซีเหมยไม่ได้สนใจ...เธอใช้ชีวิตประจำวันด้วยความเรียบง่ายเรื่อยมา ดูแลทำแผลให้หวังซานตง เลี้ยงดูน้องชายและสามีจนผ่านมาอีกสัปดาห์เด็กน้อยตัวขาวอวบอ้วนน่าฟัดแถมยังเป็นเด็กอารมณ์ดีต่างจากตอนเจอกันครั้งแรกที่เด็กน้อยค่อนข้างจะหวาดกลัวพี่สาวมากส่วนสามีเด็ก—แค่ก ๆ หมายถึงหวังซานตง อาการบาดเจ็บของเขาดีขึ้นมากแล้วเนื่องจากได้ดื่มยาที่มีส่วนผสมของโพชั่นเป็นประจำทุกวัน เขาไม่ปวดแผลอีกต่อไป แม้อากาศในยามค่ำคืนจะเย็นยะเยือกแค่ไหนความเจ็บปวดแทบไม่มีเลยจึงทำให้เขานอนหลับได้อย่างเต็มที่และไม่มีอาการหงุดหงิดให้แห็นเหลือแต่เส้นเอ็นและเส้นประสาทที่โดนทำลาย ทำให้ชายหนุ่มยังคงโดนตราหน้าว่าเป็นเพียงคนพิการเช่นเดิมหวังซานตงดื่มยาประหลาดที่ไม่มีรสชาติขมทุกวัน เขาสงสัยมาตลอดว่ามันคือยาอะไรกันแน่ ทำไมตัวยาถึงทำให้เขาหายจากอาการเจ็บปวดได้อย่างรวดเร็ว ในฐานะที่เคยเป็นทหาร...ตนยังไม่เคยได้ใช้ยาคุณภาพสูงเช่นนี้ ไม่รับรู้ว่ามีในโลกเลยด้วย

บทที่ 20เปิดเผยความลับในขณะที่อันซีเหมยกำลังเดินทางใกล้จะถึงบ้าน ทางด้านของหวังซานตงก็กำลังต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ...ชายหนุ่มร่างสูงกำยำสามชีวิตยืนอยู่ต่อหน้าของเขาตอนนี้“อย่างที่คุณเห็น สภาพผมเป็นแบบนี้แล้วคงช่วยอะไรพวกคุณไม่ได้”หวังซานตงมีสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่มีใครคาดเดาความคิดของผู้ชายคนนี้ได้ถ้าเขาไม่อยากให้รับรู้ แต่ทว่าน้ำเสียงเรียบนิ่งกดต่ำ เป็นสัญญาณบอกว่าหวังซานตงไม่ยินยอมรับการขอความช่วยเหลือของพวกเขา“เราแค่อยากได้สายข่าวเรื่องการค้าเฮโรอีนข้ามชาติ ซึ่งอีกไม่นานพวกมันจะข้ามเขตเข้ามาแล้ว ทางหมู่บ้านของคุณเป็นทางผ่าน...ถ้ามีข่าวก็รบกวนช่วยแจ้งผมด้วย”“หึ...”“ผู้กองหวังคุณก็รู้ว่าพวกเราเป็นหน่วยลับ การจะขอเข้ามาประจำการที่หมู่บ้านเป็นเรื่องยุ่งยากมาก เกรงว่าพวกมันเองก็จะมีสายข่าวในหมู่บ้านเหมือนกัน พวกเราไม่อยากเสี่ยงเกรงว่ามันจะไหวตัวทัน จึงต้องการสายข่าวที่เชื่อใจได้เท่านั้น”อวิ๋นห่าวซวนพูดกับชายหนุ่มที่นั่งเอนหลังอยู่บนเตียงหลังใหญ่เสียงขรึม แม้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายจะตกอยู่ในสถานะคนพิการทว่ารังสีน่าพรั่นพรึงของทหารกล้าที่กำจายออกมารอบกายยังคงกล้าแกร่งไม่แปรเปลี่ยนเพราะอย