ทะลุมิติมาเลี้ยงน้องชายและสามีพิการ (จีนยุค 80’S)

บทที่ 1

ทะลุมิติมามีสามีพิการ

‘ร้อยเอกแพทย์หญิงวิชุดา’

แพทย์ทหารหน่วยรบพิเศษยศร้อยเอกฝีมือดี ที่เป็นหนึ่งในแพทย์อัจฉริยะอายุน้อยในยุคดวงดาวต้องมาจบชีวิตลงเพราะอุบัติเหตุยานบินรบระเบิดในขณะปฎิบัติหน้าที่...เครื่องยนต์ยานบินถูกทำลายจากคนในเป็นหนอนที่ถูกส่งมาจากศัตรูฝั่งตรงข้าม

ยังดีที่พวกมันทำลายยานบินได้แค่ลำเดียว เพราะไม่กี่นาทีหลังจากนั้นทหารหน่วยรบพิเศษก็สามารถควบคุมสถานการณ์ไว้ได้

แต่ทว่า ‘จักรวรรดิอาเซเซีย’ ต้องเสียแพทย์ทหารอัจฉริยะฝีมือฉกาจอย่างร้อยเอกแพทย์หญิงวิชุดาไปตลอดกาล

ดวงวิญญาณของวิชุดาลอยอยู่ในพื้นที่มืดมิดอยู่นานแสนนาน จนกระทั่งวันหนึ่งเกิดเห็นแสงสว่างอยู่ไกล ๆ ...ดวงจิตสีขาวเลยลองเคลื่อนตัวไปทางนั้นอย่างช้า ๆ

หากแต่ไม่คิดเลยว่าแสงสว่างนั่นจะทำให้แพทย์ทหารอย่างเธอต้องทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของคนอื่น!

ร่างใหม่ของเธอมีชื่อว่า ‘อันซีเหมย’ เป็นเด็กสาวอายุ 18 ปี อันซีเหมยมีน้องชายอายุ 3 ขวบอยู่หนึ่งคน เด็กชายหน้าตาน่ารักตัวขาวผ่องมีชื่อว่า ‘อันซีหยุน’ แม่ของเด็กทั้งสองมีชื่อว่า ‘อันซีซี’ เสียชีวิตไปได้สองปีแล้ว

อันซีซีเป็นภรรยานอกสมรสของนายทหารคนหนึ่ง

เมื่อก่อนเธออยู่ในบ้านเช่าหลังขนาดเล็ก ทว่าเต็มไปด้วยความสะดวกสบาย มีแม่บ้านคอยทำงานบ้าน ทำกับข้าว ช่วยเลี้ยงลูกให้ เนื่องจากสามีเป็นคนว่าจ้าง

สามีของอันซีซีเป็นบุตรชายคนโตของตระกูลลู่ เป็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ผิวสีน้ำผึ้ง แถมยังมีใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มเป็นที่น่าจับตามองมากในยุคนั้น จากความทรงจำเดิมอันซีเหมยจำได้ว่าพ่อของเธอรับราชการทหารยศพลตรี

พ่อกับแม่เจอกันโดยบังเอิญตอนที่พ่อของเธอไปทำงานที่เมืองเหนือของเทียนจิน เกิดความรักขึ้นระหว่างทั้งสองคน เป็นความรักที่บริสุทธิ์ไม่มีเรื่องเงินหรือเรื่องตระกูลเข้ามาเกี่ยวข้อง

พ่อของเธอทำงานที่เมืองเหนืออยู่หลายปีจนกระทั่งอันซีซีตั้งครรภ์และคลอดสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มออกมาลืมตาดูโลก

ผู้เป็นพ่ออย่าง ‘ลู่ซีหยวน’ ตั้งชื่อสาวน้อยว่าซีเหมย คำว่าซี นั้นเป็นชื่อของพ่อและแม่ ส่วนแซ่ใช้แซ่ลู่ของพ่อ

จากนั้นความรักของทั้งคู่ดำเนินต่อมาด้วยความราบรื่นมาตลอด มันราบรื่นเกินไปเสียด้วยซ้ำ... ในที่สุดความรักของทั้งสองก็เริ่มมีอุปสรรคเมื่อลู่ซีหยวนเสร็จสิ้นภารกิจในเมืองเหนือและต้องกลับไปประจำที่เมืองหลวงอีกครั้ง

ลู่ซีหยวนพาคนรักกลับไปปักกิ่งด้วยโดยเช่าบ้านให้เธอ ซึ่งอยู่ห่างจากค่ายทหารไปเพียงไม่ถึงสามสิบกิโลเมตร เช่าบ้านใกล้ ๆ ก็เพื่อที่เขาจะได้มาหาเธอและลูกได้สะดวก

และสิ่งที่เขาไม่เคยบอกอันซีซีเลยก็คือ...เขามีว่าที่คู่หมั้นที่ครอบครัวต้องการให้หมั้นกันทันทีหลังจากกลับมาเมืองหลวง!

จนกระทั่งสามเดือนต่อมาอันซีซีถึงได้รู้ความจริงว่าสามีของเธอมีคู่หมั้นอยู่แล้ว เธอทุกข์ใจมากที่จู่ ๆ คนรักต้องไปแต่งงานกับคนอื่นแล้วจะต้องสูญเสียคนรักไป ใช่...ลู่ซีหยวนต้องแต่งงานโดยข้ามงานหมั้นไปเนื่องจากเขาได้ล่วงเกินว่าที่คู่หมั้นในงานเลี้ยงทหารที่ได้จัดขึ้นเมื่อเดือนที่แล้วจนเธอตั้งครรภ์

ครอบครัวฝ่ายหญิงต้องการให้เขารับผิดชอบ

ลู่ซีหยวนถึงแม้จะไม่ได้รักเธอคนนั้น หากแต่เขาต้องแสดงความรับผิดชอบต่อเธอ ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นจะเป็นเพราะเขาโดนมอมเหล้าผสมกับยาปลุกกำหนัดอ่อน ๆ ก็ตาม

“พี่จำเป็นต้องรับผิดชอบกู้เหวยชิง” นั่นเป็นคำตอบเดียวที่เขาบอกกับอันซีซี

ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้วจะทำอย่างไรได้ ลูกในท้องกู้เหวยชิงก็เป็นลูกของเขา ซ้ำตระกูล ‘กู้’ อย่างไรเสียย่อมไม่ยอมให้ลูกหลานท้องไม่มีพ่ออย่างแน่นอน

เมื่อคนรักแต่งงานใหม่ นาน ๆ ครั้งถึงได้มาหาอันซีซี ไม่ได้แวะมาบ่อยเหมือนเคย เพราะเรื่องของอันซีซีไม่ได้เปิดเผยออกไปเธอจึงได้อยู่อย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ เป็นเพียงเมียลับ ๆ ของลู่ซีหยวน

อันซีซีต้องเลี้ยงลูกสาวคนเดียว เธอมีเงินที่สามีส่งมาให้อยู่ทุกเดือนทำให้ไม่เดือดร้อนเรื่องปากท้อง รวมถึงค่าเช่าบ้านลู่ซีหยวนก็เป็นคนรับผิดชอบเอง

แม้จะสุขกาย...แต่ในใจนั้นทุกข์ตรมเกินกว่าสิ่งใด

กระทั่งเด็กน้อยลู่ซีเหมยโตเป็นสาวน้อยอายุ 14 ปี แม่ของเธอก็ตั้งครรภ์อีกครั้ง ลู่ซีหยวนดีใจมาก ถึงเขาจะไม่ได้มาหาอันซีซีบ่อยนัก แต่ทว่าเขายังรักและเป็นห่วงเธออยู่ตลอดไม่เคยเปลี่ยน

พอท้องเริ่มโตอันซีซีก็เริ่มป่วย ลู่ซีหยวนให้เงินเธอไปหาหมอ แต่หมอก็ไม่สามารถหาสาเหตุได้ ลู่ซีหยวนจึงคิดว่าเป็นเพียงการป่วยธรรมดา

มีเพียงอันซีซีเท่านั้นที่รู้ถึงความผิดปกติของร่างกายตนเอง

กระทั่งคลอดเด็กชาย ‘ลู่ซีหยุน’ ออกมา เด็กน้อยมีอาการผิดปกติเนื่องจากพิการที่ข้อเท้า ลู่ซีหยวนหาหมอมารักษาอาการป่วยของเด็กชายมากว่า  1 ปี แม้จะดีขึ้นแต่ไม่มีทางหายขาด โตขึ้นหมอบอกว่าเด็กน้อยจะเดินขาเป๋ อันซีซีสงสารลูกทั้งสองจับใจ

โดยเฉพาะลูกชายตัวน้อยที่ต้องมาพิการเพราะเธอ

อันซีซีรู้ตัวว่าเธอโดนวางยาพิษ

อันซีซีรู้ตัวได้ไม่นานก็หาทางหลบหนีออกจากบ้านหลังนั้น หอบลูกสาวคนโตและลูกชายวัยเพียงหนึ่งขวบครึ่งมาอาศัยในหมู่บ้านแห่งหนึ่งในเมืองเจิ้งโจว เธอใช้เงินเก็บในชีวิตทั้งหมดทุ่มรักษาขาของอันซีหยุน จนกระทั่งพิษที่สะสมในร่างกายของเด็กชายหมดไปพร้อมกับเงินหยวนที่หมดลงด้วยเช่นกัน

เด็กชายปลอดภัย แต่ไม่ใช่แม่อย่างอันซีซี เธอป่วยหนักขึ้นจากการสะสมพิษไว้ในร่างกายเยอะและนานเกินไปโดยไม่รักษา จะรักษาได้อย่างไรก็ในเมื่อเงินทั้งหมดเธอเก็บไว้รักษาอันซีหยุนคนเดียว

ทำให้ในที่สุดอันซีซีก็เสียชีวิตลงก่อนที่ลูกสาวของเธอจะแต่งงานเพียงสามวันเท่านั้น!

ปัจจุบันอันซีเหมยแต่งงานกับอดีตนายทหารคนหนึ่งของหมู่บ้าน จากการทำข้อตกลงระหว่างคนบ้านนั้นกับแม่ของเธอ

นอกจากอันซีเหมยจะเสียใจกับการจากไปของมารดาแล้ว...เธอยังต้องมาเสียใจเพราะมีสามีพิการที่ไม่ได้รักอีกด้วย นอกเหนือจากนั้นเธอยังต้องรับเลี้ยงน้องชายแท้ ๆ เพราะเด็กน้อยยังไม่สามารถดูแลตัวเองได้

ซึ่งตอนนี้อันซีเหมยก็แต่งงานมาได้สามเดือนแล้ว สามีเธอเป็นลูกชายคนที่สามของสกุลหวัง เขามีชื่อว่า ‘หวังซานตง’ ก่อนแต่งงานชายหนุ่มมีอาชีพรับราชการทหาร

ทว่าหลังจากแต่งงานได้เพียงหนึ่งเดือนเขาก็พลาดท่าต่อศัตรูจนได้รับบาดเจ็บที่ขาอย่างสาหัสจนเดินไม่ได้ เขาไม่สามารถกลับไปเป็นทหารได้อีกต่อไป

อาการบาดเจ็บทำให้หวังซานตงต้องเข้ารับการรักษาอย่างเร่งด่วน...เมื่อแพทย์ได้วินิจฉัยแล้วว่าชายหนุ่มไม่สามารถเดินได้อีกต่อไป เขาจึงได้รับการปลดประจำการแล้วกลับมาอยู่บ้านดังเดิม

ทั้งหวังซานตงและอันซีเหมยเดิมทีไม่ได้รักกัน เมื่อต้องมาอยู่ร่วมบ้าน แม้จะเป็นเวลาสองเดือนแล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำให้ทั้งคู่สนิทกันขึ้นมาเลยแม้แต่นิด

อีกทั้งหวังซานตงยังตกอยู่ในอาการซึมเศร้า ผิดหวัง และเสียใจ จากที่พูดน้อยอยู่แล้วกลายเป็นคนไม่พูดจากับใครเลย แม้แต่กับภรรยาหมาด ๆ ก็ตาม

ตระกูลหวังไม่ได้รักหวังซานตงสักเท่าไหร่ เนื่องจากบ้านหวังนั้นมีลูกชายถึงสามคน พ่อแม่ก็ลำเอียงรักแต่ลูกชายคนโตและลูกชายคนรอง ส่วนลูกชายคนเล็กดันถูกเพิกเฉย

‘หวังจง’ และ ‘หวังหลิน’ เลี้ยงเขาไปตามยะถากรรมเท่านั้น

การที่พ่อและแม่ของหวังซานตงไม่ได้รักเขาเหมือนพี่น้องคนอื่น ๆ เพราะตอนคลอดหวังซานตงนั้นคลอดยากมาก หวังหลินนอนเจ็บท้องคลอดนานหลายชั่วโมง ทรมานมากเสียจนถึงกับแช่งให้ลูกในท้องตาย ๆ ไปซะ เธอจะได้ไม่ต้องทรมานอย่างนี้

กระทั่งคลอดเด็กออกมาร่างกายของแม่หวังยังไม่แข็งแรง มีอาการป่วยบ่อย ต้องเสียเงินหยวนไปหาหมอเพื่อนำยามาต้มกินอยู่หลายปีถึงหายขาด

หมดเงินไปหลายหยวนจนแทบหมดตัว

ด้วยเหตุนี้พ่อหวังแม่หวังจึงมองว่าเด็กที่คลอดออกมาล่าสุดนั้นเป็นเด็กอัปมงคล!

อีกทั้งนิสัยของหวังซานตงยังแตกต่างจากเหล่าพี่น้องทั้งสองมาก ชายหนุ่มมีนิสัยนิ่งเรียบสุขุม กล้าแกร่ง มีแววตาเย็นชา พูดน้อย ทว่าแสดงออกทางการกระทำเสียมากกว่า

จนบางทีเขาก็กลายเป็นเด็กก้าวร้าวไม่เห็นหัวใครเพื่อทำในสิ่งที่มันถูกต้อง

ในขณะที่พี่ชายคนโตอย่าง ‘หวังซานเต๋อ’ เป็นคนเห็นแก่ตัว เห็นแก่ลูกเมียตัวเองเป็นใหญ่ ดีหน่อยที่อีกฝ่ายขยันขันแข็ง ขยันลงแปลงนา ปีหนึ่งได้คะแนนหลายแต้มจึงมีส่วนแบ่งข้าวและธัญพืชมากกว่าน้องชายคนรอง พ่อกับแม่จึงรักและชื่นชมเขามากนัก

ส่วนลูกชายคนรองอย่าง ‘หวังซานติง’ เขาเป็นคนค่อนข้างจะขี้เกียจ อีกทั้งยังโผงผางใจร้อน

ดีหน่อยที่แม่หวังค่อนข้างจะเอ็นดูเขา...จึงไม่ได้ใช้ชีวิตในบ้านหวังอย่างยากลำบากเท่ากับน้องชายคนที่สาม