ทะลุมิติมาเลี้ยงน้องชายและสามีพิการ (จีนยุค 80’S)

บทที่ 02มิติตามติดตัว“นี่เราต้องอยู่ในร่างเด็กคนนี้จริง ๆ น่ะหรือ?”แพทย์ทหารสาวจากยุคดวงดาวพึมพำออกมาเบา ๆ หลังจากตกตะกอนความคิด ความทรงจำของร่างเดิมมาเป็นเวลานานหลายชั่วโมงแล้วจากความทรงจำ...อันซีเหมยนั้นเสียชีวิตเพราะว่าเธอป่วยเป็นปอดบวม เนื่องจากเมื่อสองวันก่อนเด็กสาวขึ้นเขาไปหาของป่าเพื่อมาทำกินประทังสามชีวิต แล้วบังเอิญฝนตกลงมาอย่างหนักทำให้เธอต้องตากฝนเปียกปอนกลับบ้านร่างกายบอบบางและอ่อนแอไม่ได้ถูกบำรุงอย่างดีจึงเกิดการล้มป่วยในที่สุดอันซีเหมยไม่ได้บอกใครเรื่องอาการป่วย แม้กระทั่งสามีที่นอนอยู่ในห้องของเขา เมื่อทำกับข้าวให้สามีและน้องชายเสร็จเธอก็กลับมานอนในห้องเล็ก โดยมีน้องชายตัวน้อยนอนด้วยคนในบ้านหวังแยกห้องกันอย่างชัดเจน โดยเฉพาะบ้านสามที่บ้านหวังให้แยกบ้านออกมาจากบ้านใหญ่ พวกเขาใช้ไม้ไผ่มากั้นผนังบ้านเป็นโซน ๆ ไม่ยุ่งเกี่ยวกันเพราะไม่อยากรับผิดชอบอาการป่วยของหวังซานตงแม้แต่ห้องครัวบ้านสามก็ทำเป็นเพิงเล็ก ๆ หลังบ้านต่อเติมออกมาเนื่องจากแม่หวังไม่อนุญาตให้ใช้ครัวร่วมด้วยความเจ็บป่วยจากการตากฝนเป็นเวลานานบวกกับอาการตรอมใจในหลาย ๆ เรื่องส่งผลให้เด็กสาวไม่มีแรงยืนหยัดจะ

บทที่ 04สะใภ้สามขโมยไข่ไก่หลังจากได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของอันซีเหมยแล้วก็ได้ศึกษาหาข้อมูลของดาวเคราะห์สีน้ำเงินมาพอประมาณ โชคดีที่เธอเป็นคนชอบอ่านหนังสือจึงมีหนังสือเกี่ยวกับดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่เรียกว่า ‘ดาวโลก’ อยู่หลายเล่มด้วยกันเธอจึงรู้ว่ายุคปัจจุบันที่อาศัยอยู่คือประเทศจีน ปี ค.ศ. 1979 คาบเกี่ยวระหว่างปี 1980 นับว่าเป็นยุคแห่งการเปลี่ยนผ่าน ประเทศกำลังฟื้นตัวจากพิษของเศรษฐกิจที่ย่ำแย่ลงเมื่อ 30 ปีให้หลังโชคดีที่เธอเข้ามาอยู่ในยุคที่รัฐบาลเริ่มผ่อนคลายสถานการณ์ มีการเปิดประเทศเสรีค้าขายกับต่างประเทศมากขึ้น แม้ว่าประชาชนจะยังมีปัญหาความยากลำบาก ขาดแคลนอาหารและที่อยู่ ทว่าสถานการณ์บังคับจำพวกการใช้คูปองซื้อของได้ทะยอยยกเลิกกันไปแล้วในเมืองหลวงหรือการคัดตัวยุวชนเพื่อส่งตัวไปยังหมู่บ้านขาดแคลนเพื่อทำการเกษตรตามหมู่บ้านต่าง ๆ ก็ยกเลิกไปแล้วเช่นกัน เหลือเพียงการลงแปลงนาเก็บแต้มแลกข้าวขาวและธัญพืชที่ยังคงมีอยู่สำหรับคนเต็มใจทำ เช่นหมู่บ้านที่อันซีเหมยอาศัยอยู่ตอนนี้ก็ยังมีชาวบ้านลงแปลงนาแลกแต้มกันเต็มจำนวนเพราะพวกเขายังไม่กล้าจะทำการค้าขาย“ได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ?”ดวงตากลมโ

บทที่ 06จะขุนน้องชายให้เป็นก้อนซาลาเปา“นี่...เรื่องแค่นี้ถึงกับต้องถึงศาลเลยหรือฮะ! แต่ฉันจะบอกให้นะ ต่อให้เธอไปฟ้องร้องก็ไม่มีใครรับเรื่องหรอกเพราะน้องสามออกราชการมาตั้งหลายเดือนแล้ว”เป็นธรรมดาที่ทุกคนจะมีหน้าตาตื่นตกใจเมื่อได้ยินสะใภ้สามบอกจะไปฟ้องร้องศาล ชาวบ้านนั้นตื่นกลัวเหล่าทหารและทางการเป็นอย่างมาก กลัวจนขึ้นสมอง มันไม่มีใครกล้าที่จะยอมเดินขึ้นศาลกันหรอกขืนแพ้คดีขึ้นมาจะต้องเสียค่าปรับจนหมดตัว แล้วถ้าใครไม่มีเงินจ่ายก็จะโดนส่งตัวไปใช้แรงงานที่หมู่บ้านชายขอบแทนหมู่บ้านชายขอบทุรกันดารขนาดนั้นใครจะอยากไป!“นี่พี่โง่หรือฉลาดน้อยกันแน่พี่สะใภ้ใหญ่ ทหารที่ออกจากราชการโดยไม่มีความผิดจะได้รับสิทธิ์คุ้มครองโดยกฎหมาย 1 ปี พี่ไม่รู้เหรอคะ?”ตอนนี้พี่งจะผ่านมาสามเดือนเองที่หวังซานตงถูกปลดจากราชการ ทหารผู้เสียหายสามารถฟ้องร้องความคุ้มครองจากทางการได้ ระหว่างนี้ใครก็ตามที่กล้าดูหมิ่นเหยียดหยามหรือทำร้ายทหารกล้าที่คอยปกป้องดูแลประเทศชาติ...คนคนนั้นย่อมต้องโทษทางกฎหมาย“ม...ไม่จริง แกโกหก”“ไม่เชื่อก็ตามใจ”อันซีเหมยยักไหล่อย่างไม่แยแส หวังเจี่ยเจียไม่ใช่ไม่เชื่อหรอก ไม่ว่าใครก็คงจะเคยได

บทที่ 08ไวน์ชั้นยอด“เถ้าแก่ครับ คุณผู้หญิงคนนี้เธอจะมาเสนอสิ้นค้า--”“ใครใช้ให้เข้ามาตอนนี้ฮะ ไม่รู้หรือไงว่าฉันไม่รับแขก ออกไป! ออกไปให้หมด!”ยังไม่ทันที่พนักงานจะได้พูดจบเถ้าแก่หม่าก็ชิงไล่ตะเพิดคนที่พึ่งเปิดประตูเข้ามาให้ออกไป ดูท่าทางเขากำลังหัวเสียเป็นอย่างมาก ใบหน้าของชายวัยประมาณหกสิบปียับย่นหงุดหงิด ยิ่งเห็นหน้าลูกน้องไม่ได้เรื่องเขายิ่งหงุดหงิด“อ...เอ่อ คือผมได้ยินเถ้าแก่บอกว่าไปปักกิ่งรอบนี้ไม่มีของฝากดี ๆ ใหม่ ๆ ให้ผู้ใหญ่เลย ผมเห็นว่าคุณคนนี้นำไวน์ชั้นยอดมาขายผมก็เลยถือวิสาสะพาเธอเข้ามาแนะนำครับ...”ชายหนุ่มก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาเถ้าแก่วัยทองอารมณ์ร้อนเกินปกติ แต่เขาชินแล้วแหละ เถ้าแก่ก็โมโหลูกน้องได้ทุกวันเช้า กลางวัน เย็น แต่ที่พวกลูกน้องยังไม่ลาออกเพราะถึงแม้เถ้าแก่จะอารมณ์ร้ายแต่ก็ไม่เคยดูถูกชาติกำเนิดของพวกเขา ไม่เคยทำร้ายร่างกายของใครแม้เถ้าแก่จะค่อนข้างขี้เหนียวขี้งก แต่เงินเดือนลูกน้องจ่ายตรงเวลาไม่เคยบิดพลิ้ว แถมยังให้เงินเยอะกว่าที่อื่นอีก พวกเขาจึงมองข้ามนิสัยชอบหงุดหงิดขี้โวยวายของแกไป คิดเสียว่าเป็นเพราะเถ้าแก่นั้นแก่มากแล้ว อารมณ์คนแก่เลยแปรปรวนไปหน่อย“เดี

บทที่ 10ตัวขโมยเนื้อแม่หวังนำทีมลูกสะใภ้ทั้งสองคนไปบ้านสามอย่างไม่รีรออีกต่อไป ซึ่งพื้นที่ติดกันกับบ้านใหญ่นั่นแหละ ด้วยความละโมบสะใภ้ใหญ่วิ่งกลับไปเอาชามใบโตในครัวหวังจะตักแกงเนื้อจากบ้านสามกลับมากินให้จงได้“นี่นายคนนั้นน่ะ ตักเนื้อมาใส่ชามให้ฉันด้วย เอาใส่เยอะ ๆ ใส่ให้เต็มเลยนะ เดี๋ยวฉันกลับไปเอาชามใบใหม่มาอีกรอบ”พอมาถึงบ้านสามสะใภ้ใหญ่ก็ชี้นิ้วสั่งคนงานชายคนหนึ่งที่กำลังเดินไปตักข้าวในหม้อด้วยน้ำเสียงไม่น่าฟัง เธอเห็นชิ้นเนื้อในหม้อใบโตแล้วตาวาว อย่างนี้มันต้องเอาชามใบใหญ่มาตักอีกเยอะ ๆ“ลูกสะใภ้ฉันบอกก็ทำเร็ว ๆ เข้าสิ” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังทำหน้างง แม่หวังก็ชี้นิ้วสั่งอย่างไร้มารยาท กลิ่นเนื้อหอมฉุยลอยเข้าจมูกพลันทำให้ท้องของแม่หวังร้องโครกคราก“ไม่ทำ พวกผมไม่ใช่ขี้ช้าของคุณซะหน่อยที่จะมาชี้นิ้วสั่ง อยากกินก็ไปขอเจ้าของเขานู่นไป”หัวหน้าคนงานมีชื่อว่า ‘เหิงหยวน’ ชายวัยประมาณ 30 ปีเดินเข้ามายืนขนาบข้างลูกน้อง แถมเขายังมองยายแก่กับผู้หญิงอีกสองคนตาขวาง ก่อนหน้านี้เจ้าของบ้านได้บอกเขาแล้วว่าอาจจะมีคนมาขอข้าวขอแกงเนื้อกิน เธอให้เขาปฏิเสธไปแต่ทว่าเขายังไม่ทันได้มีโอกาสปฏิเสธก็โดน