《ทะลุมิติมาเลี้ยงน้องชายและสามีพิการ (จีนยุค 80’S)》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

บทที่ 32เพื่อนใหม่ตระกูลหลงหลังจากวันที่ได้เจอกับอันซีเหมยและอันซีหยุน สถานการณ์บ้านลู่ก็ไม่ค่อยสู้ดีเท่าไรนัก ลู่ซีเหยียนเอาแต่นิ่งเงียบ ว่างจากการทำงานเขาก็ดื่มสุรา นั่งเหม่อลอยคนเดียว หนักเข้าหน่อยก็มีปากเสียงกับลู่เหวยชิงใหญ่โตจนพ่อและแม่เกิดความสงสัย ทนไม่ไหวจึงได้ถามถึงความเป็นมา พอรู้เรื่องเด็กทั้งสองคนจากปากของลูกสะใภ้ว่าวันที่ไปบ้านตระกูลเหอไปเจอใครมา สองสามีภรรยาก็เกิดความคิดขึ้นมาสายหนึ่งหรือว่าพวกเขาจะรับซีเหมยและซีหยุนกลับเข้าตระกูลดีนะ?ถ้าหากอันซีหยุนได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลคนใหม่ แม้ในตอนที่พวกตนยังมีชีวิตอยู่ก็ยังควบคุมเด็กคนนั้นได้ในกำมือ หรือหากตายไป...อย่างน้อยตระกูลลู่ก็ยังมีทายาทสืบสกุลอันซีหยุนแม้จะเป็นหลานนอกสมรสของลูกชาย...แต่อย่างไรก็ยังขึ้นชื่อว่าเป็นสายเลือดของตระกูลลู่สายหลัก เป็นลูกแท้ ๆ ของลู่ซีเหยียนอย่างปฏิเสธไม่ได้ซึ่งถ้าหากลู่เหมยชิงได้ล่วงรู้ถึงความคิดของพ่อแม่สามี เธอคงอาละวาดบ้านแตกเป็นแน่“แม่คะ แล้วอย่างนี้พ่อจะไม่เอาเด็กเหลือขอพวกนั้นกลับมาอยู่ในบ้านเหรอคะ?”เด็กสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับอันซีเหมยขมวดคิ้วถามคนเป็นแม่ ลู่เหมยอิงรู้ว่าพ่อเคยม

บทที่ 34จัดหนักเพราะไหน้ำส้มแตก NC18+“เหอะ” ใบหน้าหล่อเหลาแข็งเป็นหิน ทำทีพ่นลมหายใจใส่“เป็นอะไร หึงเหรอ?” หญิงสาวเลิกคิ้วถามยียวน พอเห็นใบหูของร่างสูงแดงเถือกก็กดรอยยิ้มหวาน “พี่หึงฉันจริง ๆ อะ?”หมับ“อ๊ะ” เธอร้องออกมาเมื่อถูกลำแขนแกร่งรั้วเอวเข้าไปกกกอดเขาบอกกับเธอว่า “ใช่พี่หึง หึงเธอมาก ๆ”“พะ...พี่ซานตง แต่คุณเขามาธุระ ไม่เกี่ยวกับฉันเลย...อื้อออ” ร่างบางถูกดันจนชิดผนังบ้าน พร้อมกับลำคอขาวที่ถูกคนตัวสูงรุกเข้ามาดอมดมชายหนุ่มพูดอู้อี้กับลำคอมหอมกรุ่น “อืม...ไม่รู้แหละ ยังไงคืนนี้เธอต้องโดนทำโทษ”“...!!”“จะได้ไม่ทำตัวสวยเรี่ยราดอีก”“อ๊ายย”พูดจบร่างของอันซีเหมยก็ลอยหวือ หวังซานตงอุ้มหญิงสาวเข้าไปในห้องนอนของตนอย่างไม่คิดถาม ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่คิดปล่อยให้เธอรอดเงื้อมมือไปได้แน่ ดวงหน้าสวยพลันขึ้นริ้วแดงตุบร่างสูงแกร่งแทบจะเรียกว่าโยนคนตัวเล็กลงบนที่นอนสปริงเด้งนุ่ม“เดี๋ยว! พี่ซานตงใจเย็น ๆ ก่อนนะสิคะ เราคุยกันดี ๆ ดีกว่าไหม”“เย็นไม่ไหวแล้ว พี่ขอเถอะนะ ดูสิตรงนี้ของพี่มันปวดมากเลย อยากเข้าไปในตัวเธอจะแย่แล้ว...นะเหมยเอ๋อร์”เพียงแค่น้ำเสียงทุ้มแหบพร่าที่กระซิบช

บทที่ 36บัตรเชิญจากตระกูลลู่การดำเนินธุรกิจเป็นไปได้ด้วยดีเกินกว่าที่คาดการณ์ไว้ ตัวยาได้ประสิทธิภาพเกินคาด มีคนไข้หลายรายที่อาการป่วยดีขึ้นจนเกือบหายขาด...พวกเขายอมจ่ายเงินมากมายเพื่อซื้อยารักษาโรคตับที่เรียกได้ว่าเป็นยาวิเศษที่ดีที่สุดในโลกเพื่อยื้อชีวิตอันมีค่าของตัวเองหรือคนสำคัญแม้กระทั่งรัฐบาลยังติดต่อขอเป็นคู่ค้าด้วย ทำให้ตอนนี้ยาเกิดขาดตลาดขึ้นมาตระกูลหลงใช้โอกาสนี้กระพือข่าวเปิดตัวยารักษาโรคมะเร็งและโรคปอดเรื้อรังต่อ รวมถึงขยายฐานการผลิตและส่งออกสินค้าไปต่างประเทศโดยทางเรือยิ่งสินค้าส่งออกต่างประเทศยิ่งราคาสูง ลูกค้ามีกำลังซื้อเยอะ ส่งผลให้กำไรที่ได้มากขึ้นตามการส่งสินค้าออกนอกประเทศไม่ได้ทำได้ง่าย ๆ แต่ทว่ามีตระกูลเหอเป็นคนช่วยผลักดันอยู่เบื้องหลัง...การขยายธุรกิจในวงกว้างจึงไม่ได้เป็นเรื่องยากจนตึงมือเวลาผ่านไปแล้วสามเดือน เป็นสามเดือนที่หฤโหดในการทำงาน แต่มันก็คุ้มค่ามากเนื่องจากเม็ดเงินมหาศาลที่ไหลเข้ามาในบัญชี เหอเฟยชุนผู้เป็นหุ้นส่วนหลักยิ้มแป้นเขาไม่เคยทำธุรกิจใดแล้วขยายฐานสินค้าเพิ่มมูลค่าได้มากขนาดนี้มาก่อนเลยคิดไม่ผิดจริง ๆ ที่ตัดสินใจเข้าร่วมหุ้นกับอันซีเห

บทที่ 38เด็กชายลู่ซีหยาง“ฉันไม่มีพ่อค่ะ”เมื่อไม่มีพ่อ แล้วจะมีปู่กับย่าได้อย่างไร“เอ๊ะ!” ลู่เจียวมิ่งกำลังจะว่าตักเตือน ทว่าเสียงเข้มของสามีก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน“หยุด! จะทะเลาะกันทำไม ไม่อายคนอื่นเขาหรือยังไงกัน” เขาว่าพลางถอนหายใจอย่างเบื่อหน่อย ก่อนจะหันมาตำหนิอันซีเหมย “ส่วนพวกเธอสองคนยังไงก็เป็นสายเลือดตระกูลลู่ ยังไงก็ระวังคำพูดไว้บ้าง”“ตามสายเลือดมันก็จริงค่ะ แต่อย่าลืมว่าพวกเราสองคนไม่ได้อาศัยใบบุญของตระกูลลู่ อีกอย่าง...แม่ของฉันแซ่อัน เธอเป็นเพียงหญิงสาวชนบทจน ๆ คนหนึ่งเท่านั้น ฉันกับน้องไม่อาจเอื้อมเป็นคนของตระกูลลู่หรอกค่ะ”ทันใดนั้นก็พลันมีเสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศ“หญิงสาวชนบทอย่างนั้นเหรอ งั้นเรื่องที่นายพลลู่มีภรรยาลับ ๆ และมีลูกอีกสองคนก็เป็นเรื่องจริงน่ะสิ”“ใช่แหง ๆ ดูนายท่านลู่พูดเข้าสิ พูดเหมือนว่าจะรับเด็กสองคนนั้นกลับเข้าตระกูล...”“ก็นั่นน่ะสิ แต่ดูเหมือนว่าหลานสาวจะไม่อยากกลับมานะ เธอบอกว่าเธอแซ่อันนี่”“เงียบน่า อย่าเสียงดังไป รอดูไปก่อน...”เสียงซุบซิบได้ยินบ้างไม่ได้ยินบ้างนายท่านลู่เกิดความรู้สึกอับอายเล็ก ๆ จึงตีสีหน้าขึงขัง แต่ใครจะกล้ากล่าวนินทาหนักป

บทที่ 40รับสองพี่น้องกลับเข้าตระกูลลู่วันต่อมาตระกูลลู่รีบส่งกระเช้าผลไม้และจดหมายมาขอโทษอันซีเหมยตั้งแต่เช้า รวมถึงตระกูลหลงก็ได้รับคำขอโทษเช่นเดียวกันเรื่องราวทั้งหมดจะบอกว่าเป็นความผิดของเด็ก ๆ ก็ไม่ได้ เด็ก ๆ ยังไม่ทันทำอะไรผิดนอกเหนือจากมีใจต้องการจะช่วยคนถูกรังแกเท่านั้น ลู่เหมยอิงต่างหากที่ใจร้อน ส่วนสุนัขตัวน้อยนั่นก็ไม่นับว่าผิดเพราะคมเขี้ยวเล็ก ๆ กัดคนของเธอไม่เข้าด้วยซ้ำตระกูลลู่ส่งคำขอโทษ รวมถึงทำโทษคนของตัวเองแล้วด้วย อันซีเหมยจึงไม่ติดใจ เสี่ยวหยุนก็ไม่เอาเรื่องเพราะเห็นว่าเสี่ยวปิงปลอดภัยดี อีกอย่างเขาเป็นคนผลักพี่สาวนิสัยไม่ดีคนนั้นก่อนด้วย“เสี่ยวปิงมาหาหนูมา”“บ๊อก บ๊อก...หงิง งี๊ด”เสี่ยวปิงวิ่งมาคลอเคลียขาป้อม ๆ ของเจ้านายตัวน้อยอย่างออดอ้อน“น่ายักทิ่ฉุดเยย หนูยักเสี่ยวปิงน้าาา”ปากเล็ก ๆ นั้นก้มหอมขนนุ่มนิ่มหอมกลิ่นแชมพูอย่างมันเขี้ยว เสี่ยวปิงเลียมือลียหน้าของเสี่ยวหยุนร้องหงิงออดอ้อนอย่างน่าหมั่นไส้ อันซีเหมยถึงกับต้องส่ายหน้าอย่างระอาที่หมามันออเซาะถึงขนาดนี้เสี่ยวหยุนวิ่งเล่นกับเสี่ยวปิงอย่างสนุกสนาน ลืมเรื่องเมื่อวานไปแล้วเพราะพี่สาวบอกว่าเรื่องไหนไม่ดี