All Chapters of เมื่อนางร้ายกลายเป็นข้า: Chapter 21 - Chapter 30

จวนหลี่อ๋องข่าวการพบกันของหลี่อ๋องและซูซินอวี่รู้ไปถึงหูพระชายา หลี่อ๋องผู้ไม่แยแสต่อผู้ใดพบปะสตรีอื่นตามอำเภอใจ แม้จะมีแต่เรื่องอื้อฉาวบ่อย ๆ เขาก็หาใส่ใจไม่การไปจวนแม่ทัพครานี้ก็เพื่อหวังผลประโยชน์ส่วนตน หาไม่แล้วเขาก็คงไม่ยอมลดตัวลงไปสนทนากับซูซินอวี่แน่นอนภายในห้องที่เงียบสงัด พระชายาเยี่ยนซื่อเอ๋อร์นั่งอยู่หน้าโต๊ะกระจก ตวัดพู่กันแรงจนหมึกกระเซ็นเปื้อนผืนผ้า ดวงหน้าเย็นเฉียบที่แต่งงดงามตามธรรมเนียมกลับแฝงไว้ด้วยเปลวไฟของโทสะ"ซูซินอวี่อีกแล้วรึ ยังไม่เลิกราจากท่านอ๋องอีกหรือไร"เสียงของนางแหลมคมราวกับจะเชือดอากาศข้างกายมีนางกำนัลน้อมตัวรายงาน"เพคะ หม่อมฉันแน่ใจว่าท่านอ๋องทรงนัดพบนางเป็นการส่วนตัวที่จวนแม่ทัพซูโดยไม่แจ้งให้พระชายาทราบก่อนล่วงหน้า"พระชายาเยี่ยนซื่อเอ๋อร์กำพู่กันแน่น ดวงตากราดเกรี้ยว"ท่านอ๋องยังกล้าหรือ! คนที่เคยบอกว่าน่ารังเกียจในเมื่อก่อน วันนี้กลับคิดจะหวนคืนเพียงเพราะนางมีตำแหน่งคุณหนูใหญ่ของแม่ทัพอย่างนั้นรึ""หยามหน้าข้าเกินไปแล้ว นางก็ไม่รู้จักปฏิเสธหรือไร อยากเป็นชายาของหลี่อ๋องจนไม่รู้จักสถานะตัวเอง หากข้าไม่จัดการขั้นเด็ดขาดก็จะไม่รู้สำนึก"นางลุกพร

หลังจากการตัดสินเรื่องของหลี่อ๋องและพระชายาเยี่ยนซื่อเอ๋อร์เสร็จสิ้น ด้านวังหลวงก็ยังคงมีเรื่องใหม่ ๆ วนเวียนเข้ามาภายในพระตำหนักที่เงียบสงบองค์ชายสาม ทูลขอเข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัว ฮ่องเต้นั่งทอดพระเนตรสวนดอกไม้นอกหน้าต่าง พระหัตถ์ถือถ้วยชาอย่างเฉื่อยชาเมื่อมาถึงองค์ชายสามคุกเข่าลง กล่าวนอบน้อม"กระหม่อมมิกล้าก้าวล่วงพระราชหฤทัยพ่อลูกราชวงศ์ แต่ขอทูลเรื่องหนึ่งด้วยความสัตย์จากหัวใจ"ฮ่องเต้เหลือบมองแล้วตรัสขึ้น"ว่ามาเถิด เจ้าไม่ใช่คนพูดเกินจำเป็น"องค์ชายสามถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะกล่าวอย่างตรงไปตรงมา"องค์ชายแปดเขายังจงรักภักดีแม้ไม่เอื้อนเอ่ย แต่กระหม่อมเชื่อว่าน้องชายผู้นั้นไม่ละทิ้งผู้ใดเพียงเพราะเย็นชาแต่เพราะไร้ที่พึ่งมาเนิ่นนานจนไม่รู้ว่าจะเข้าใกล้พระองค์เช่นใด"ฮ่องเต้นิ่งไปครู่หนึ่ง แววพระเนตรลึกลงอย่างครุ่นคิด"เขาเคยเป็นเด็กที่ตามข้าไม่ห่างแต่หลังเหตุการณ์นั้น เขากลับค่อย ๆ เงียบลง และข้าก็ไม่รู้จะเข้าหาเขาอย่างไร"องค์ชายสามเงยหน้าขึ้น"ยามนี้พระองค์ควรก้าวไปก่อนสักก้าวเดียวพะย่ะค่ะ หากแม้พระหัตถ์จะเย็นชา แต่หัวใจคนเป็นบุตรยังรอสัมผัสนั้นอยู่"จวนองค์ชายแปดยามบ่ายสายลมปลา

หลังงานเลี้ยงผ่านพ้นไปสิบวัน ซูซินอวี่กำลังตากดอกไม้แห้งสำหรับทำขนมและยา กลิ่นหอมของดอกไม้อบอวลไปทั่ว นางอยู่เพียงลำพังในลานเงียบสงบ ร่างบางนั่งตัวตรงอย่างตั้งใจ มือเรียวจัดเรียงกลีบดอกไม้แต่สายตากลับเหม่อลอย"ทำไมท่านต้องพูดต่อหน้าผู้คนขนาดนั้นด้วยเล่า ท่านจริงใจกับข้าจริงหรือแค่ล้อเล่นกันแน่"นางบ่นพึมพำกับตัวเอง แต่มุมปากกลับมีรอยยิ้มบางซ่อนอยู่ รอยยิ้มที่แม้แต่ตนเองก็ไม่ทันรู้ตัว"เขาเปลี่ยนไปหรือข้าเองที่เปลี่ยน"ซูซินอวี่นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือเกลี่ยกลีบดอกไม้ไปมาเบา ๆ นางเริ่มรู้สึกว่าหัวใจของตนไม่ได้นิ่งเฉยเช่นกันช่วงเวลานี้เป็นการพิสูจน์ตัวเองของเซี่ยอวี้หลันในหลายเรื่องราว เขาตั้งใจทำงานสร้างผลงาน ชื่อเสียงและทรัพย์สินขึ้นมา และไม่ละเลยที่จะมาเยี่ยมเยียนซูซินอวี่เป็นครั้งคราวแม่ทัพซูและฉินซื่อยืนอยู่หน้าเรือนกลาง ทั้งคู่ต่างมองดูหนุ่มสาวพูดคุยกันเงียบ ๆ ในวันหนึ่ง"เจ้าคิดว่าต้องรอไปอีกเป็นปีหรือไม่"แม่ทัพเอ่ยถามนาง ฉินซื่อทอดสายตามองทั้งคู่แล้วเผยรอยยิ้มออกมา"ไม่ต้องแล้วกระมังเจ้าคะ หากยืดเยื้อไปกว่านี้จะนานเกินไป เราทุกคนรู้จักเซี่ยอวี้หลันดี เขาพิสูจน์ตัวเองมา

หลังพิธีแต่งงานผ่านพ้นไปเพียงไม่กี่วัน เช้าวันหนึ่ง เซี่ยอวี้หลันพานางเดินทางโดยรถม้าธรรมดาที่ไร้เครื่องประดับ ผ่านแนวป่ารกร้างเลียบเมืองหลวงออกไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ"ที่นั่นคือ..."ซูซินอวี่ถามขึ้นเมื่อมองเห็นกำแพงสูงเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยรอยตะไคร่และเถาวัลย์เลื้อยพัน ประตูไม้หนาที่ยังคงตั้งตระหง่านแม้จะถูกปิดตายมานานหลายสิบปี มีตราประทับราชสำนักซีดจางจากกาลเวลา ใบไม้แห้งลู่ลมอยู่บนหลังคาและกระเบื้องที่พังไปบางส่วนเซี่ยอวี้หลันยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ไม่พูดสิ่งใด จนกระทั่งเขายื่นมือไปดึงผ้าคลุมหน้ากุญแจที่ขึ้นสนิมออก แล้วใช้กุญแจเก่าแก่ไขออกด้วยมือของตนเสียง กรึก ดังแผ่วเบากลอนประตูที่ถูกลงกลอนมานานเปิดออกช้า ๆบานประตูใหญ่เปิดออกเผยให้เห็นจวนตระกูลเซี่ยในสภาพที่ถูกลืมพื้นหินกรวดเต็มไปด้วยเศษใบไม้ศาลาริมสระบัวที่เคยงดงามกลับทรุดโทรม หลังคาหลุดลุ่ย ไม้ไผ่ที่เคยปลูกเรียงราย บัดนี้แห้งกรัง แตกหักล้มระเนระนาด"ข้าเคยมองที่นี่จากความฝัน มันเงียบแต่งดงาม"เซี่ยอวี้หลันพูดขึ้นพลางมองไปโดยรอบเขาพานางเดินผ่านโถงใหญ่ที่เคยมีม่านแพรสีฟ้าโบกไหว ผ่านเรือนเล็กเรือนน้อยที่เคยเป็นเรือนรับรองแขก

เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะแสงไฟสีขาวเหนือศีรษะกระพริบเล็กน้อยกลิ่นยาฆ่าเชื้ออ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศซูซินอวี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆเปลือกตาหนักราวกับแบกรับคืนและวันจำนวนมาก"คุณเฟิ่ง ได้ยินหมอไหมคะ"เสียงพยาบาลถามเอ่ยเบา ๆ เธอกะพริบตาถี่ ๆ หันมองรอบห้อง"นี่คือ…""โรงพยาบาลค่ะ"หมอคนหนึ่งกล่าวอย่างใจเย็น"คุณหมดสติไปหนึ่งเดือนเต็ม หลังประสบอุบัติเหตุไฟฟ้าช็อต"หลังจากพักฟื้น เธอกลับไปยังอพาร์ตเมนต์เดิมห้องยังเหมือนเดิม แต่เหมือนไม่ใช่ของเธอ ของบางอย่างหายไป เอกสารราชการบางอย่างระบุว่า"ไม่พบข้อมูลผู้หญิงชื่อเฟิ่งเสี่ยวอิงในทะเบียนราษฎร์"เธอไปยังที่ทำงานเดิม ยื่นบัตรประจำตัวเข้างานเหมือนทุกครั้ง""ขอโทษค่ะเราไม่มีพนักงานชื่อนี้และข้อมูลในระบบก็ไม่ปรากฏ"เธอถามเพื่อนร่วมงานเก่า แต่ทุกคนล้วนมองเธอราวกับคนแปลกหน้า"ขอโทษนะ เราไม่รู้จักคุณค่ะ"ซูซินอวี่กลับมาเป็นเฟิ่งเสี่ยวอิง เธอเดินอยู่กลางเมืองท่ามกลางเสียงรถยนต์ ผู้คนเดินขวักไขว่ แต่เธอกลับเหมือนไม่มีตัวตนในโลกนี้กลับมาได้แต่เหมือนไม่เคยมีชีวิตอยู่เธอไม่รู้ว่าโลกปัจจุบัน ประตูมิติอยู่ที่ใด ไม่มีโอกาสได้เห็นตอนที่มาถึงที่นี่