All Chapters of เมื่อนางร้ายกลายเป็นข้า: Chapter 1 - Chapter 10

เฟิ่งเสี่ยวอิงอดีตพนักงานร้านขนมที่ตอนนี้ติดอยู่ในร่างซูซินอวี่ นางร้ายในนิยายย้อนยุค ลืมตาขึ้นพร้อมความเหนื่อยล้าเต็มสองบ่า'นี่มันโลกบ้าอะไรกันเนี่ย คู่หมั้นไม่รัก นางเอกก็เกลียด พ่อก็เหมือนคนแปลกหน้า ดีหน่อยที่นางเอกแต่งงานไปใช้ชีวิตของนางตั้งแต่ต้นเรื่องและกล่าวถึงชีวิตของนางไปแล้ว''เนื้อเรื่องที่ไม่ได้กล่าวถึงอีกก็คือคนที่เหลือเหล่านี้สินะ'นางถอนหายใจ เดินไปที่โต๊ะไม้เรียบง่าย ทันทีที่หยิบถ้วยน้ำชาในห้องขึ้นมา กลิ่นแปลกจาง ๆ ลอยแตะจมูกนางชะงักมือทันที'กลิ่นนี้ เหมือนยานอนหลับที่ข้าเคยผสมให้ลูกค้าคนพิเศษตอนไปทำงานในร้านเหล้าเลยนี่นา'นางขมวดคิ้ว กวาดตามองรอบห้องอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้น เสียงประตูเลื่อนเบา ๆ ก็ดังขึ้น พร้อมร่างบางของสาวใช้หน้าตาน่ารัก เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน"คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ ข้าน้อยชื่อเสี่ยวจู เป็นบ่าวรับใช้จากเรือนของคุณหนูรองส่งให้มาดูแลเจ้าค่ะ"นางยกยิ้มหวานพลางจัดผ้านวมให้คำว่า คุณหนูรองสะดุดหูซูซินอวี่ทันทีคุณหนูรอง หรือ ซูซินเยว่ คือน้องสาวต่างมารดาของซูซินอวี่ สตรีผู้สูงส่ง เรียบร้อย สุภาพนอบน้อมในสายตาคนทั่วไป แต่ในนิยายกลับมีเบื้อง

ซูซินเยว่พยายามสร้างข่าวลือขึ้นมาใหม่ในหมู่คนรับใช้และทหารในจวน คนที่เคยถูกซูซินอวี่กดขี่ในเมื่อก่อน ต่างนึกขุ่นเคืองนางขึ้นมาใหม่ ทว่าก็ยังไม่อาจทำอะไรได้ นอกจากซูซินอวี่ไม่ตอบโต้ นางยังส่งคนมาช่วยงานบ่าวรับใช้ที่ทำงานหนักเหล่านั้นและสร้างความสัมพันธ์ที่ดี ๆ ขึ้นมาใหม่"ได้ข่าวว่าห้องพักของพวกเจ้าเพดานรั่วหรือ ข้าจะให้ช่างมาซ่อมแซมให้ก่อน แล้วจะนำเรื่องนี้บอกให้ท่านพ่อปรับปรุงให้ใหม่"นางเดินไปสำรวจตามเรือนบ่าวรับใช้และพบว่ามันชำรุดและเก่ามากแล้ว บ่าวรับใช้ต่างประหลาดใจที่จู่ ๆ นางก็มาดูแลเรื่องนี้ด้วยตนเองหลังจากที่มีการแจ้งเรื่องนี้มานานแต่ไม่ได้รับความใส่ใจมาก่อนพวกเขาเหล่านั้นแม้จะแปลกใจอยู่บ้างแต่ก็อดดีใจไม่ได้ การทำงานหนักในจวนกว้างใหญ่เช่นนี้แต่กลับมีที่พักย่ำแย่ราวกับไม่ใช่จวนของแม่ทัพใหญ่ประจำแคว้นเลย ซูชิ่งอันก็เอาแต่ทำงานและออกรบไม่มีเวลาสนใจเรื่องพวกนี้ ส่วนคนในจวนก็ไม่เคยเหลียวแลความเป็นอยู่ของพวกเขา การที่อดทนทำงานหนักที่จวนนี้เพราะความชื่นชมในตัวแม่ทัพซูล้วน ๆเท่านั้นเองซูซินอวี่ไม่รอช้านางนำเรื่องขึ้นไปแจ้งให้บิดาทราบที่เรือนใหญ่ทันที"ท่านพ่อ ลูกมีเรื่องจะแจ้งให้ทร

หลังจากเหตุการณ์ที่งูเลื้อยเข้ามาในลานซักผ้าซูซินอวี่สั่งให้คนรับใช้ผู้ชายเข้าไปตรวจสอบรอบ ๆ เพื่อความปลอดภัยและสั่งให้คนเก็บกวาดทำความสะอาดลานทั้งหมดให้ดูโล่งสบายตานางไม่ได้สืบหาตัวคนปริศนาที่ช่วยไล่งูไป หากเป็นเมื่อก่อนเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นนางคงสั่งลงโทษคนดูแลลานซักผ้าและสั่งทหารออกตามล่าตัวคนที่ไม่เปิดเผยตัวไปแล้ว เพราะนางถือว่าช่วยเหลือแบบหลบซ่อนก็ไม่ต่างจากการลอบทำร้ายผู้อื่น"คุณหนูใหญ่ไม่สั่งตามหาคนที่ไล่งูหรือเจ้าคะ"หนึ่งในสาวใช้ที่ลานซักผ้ารวบรวมความกล้าเอ่ยถามขึ้นเสียงเบา กระนั้นนางก็ยังทำคอหดและก้มหน้าไม่กล้าสบตาซูซินอวี่"ช่างเถอะ ทุกคนปลอดภัยก็พอแล้ว ต่อไปต้องระวังให้มาก สำรวจรอบตัวตลอดเวลาเข้าใจหรือไม่"เป็นคำพูดที่พวกนางนึกไม่ถึงว่าจะได้ยินแทนคำตำหนิที่คุ้นเคย"เข้าใจเจ้าค่ะ"จากนั้นก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ทั้งที่ยังมึนงงกับท่าทีของนางซูซินอวี่ไม่คิดมาก นางไม่ใช่คนที่จมอยู่กับอดีตมากเกินไป จัดการเรื่องนี้เสร็จนางจึงเข้าไปที่ห้องตำราเพื่อหาสูตรทำขนมโบราณที่นางสนใจและไม่เคยทดลองมาก่อน"หาสิ่งที่สร้างสรรค์ทำดีกว่า"นางได้อ่านตำราสูตรขนมและจดจำเอาไว้ในใจ"ข้าต้องออกไปเสาะ

ซูซินอวี่เฝ้าสังเกตอยู่หลายวันกลับไม่มีข่าวคราวใดของนางในวันก่อนเล็ดลอดออกไป สถานการณ์ยังปกติดี นั่นหมายความว่าเซี่ยอวี้หลันไม่ได้กลั่นแกล้งนางและเขาก็ออกไปทำงานกับแม่ทัพซูแล้วกลับมาฝึกทหารตามปกติดังเดิมหนึ่งเดือนผ่านไปจวนแม่ทัพซูไม่มีเหตุการณ์ใดร้ายแรงเกิดขึ้นซูซินอวี่จึงวางใจได้ เขาเพียงทดสอบแต่ไม่ได้เอาเรื่องนางจริง ๆ ส่วนเซี่ยอวี้หลันยังคงทำหน้าที่องครักษ์ให้แม่ทัพซูต่อไปโดยไม่เคยเข้ามาเกี่ยวข้องกับนางอีก การไม่ต้องพบกันทำให้นางเบาใจได้มากขึ้น ซูซินอวี่ก็ใช้ชีวิตเช่นเดิม นางหัดทำขนมหลากหลายมากขึ้น เพื่อเตรียมตัวสำหรับงานวันเกิดของซูซินเยว่สิบห้าวันผ่านไปภายในจวนแม่ทัพจวนแม่ทัพซูชิ่งอันเป็นจวนของขุนนางที่ราษฎรต่างชื่นชมและให้ความเคารพ เมื่อมีงานสำคัญในจวน ท่านแม่ทัพมักจะเชิญคนละแวกนั้นมาร่วมงานด้วยอยู่เสมอนอกเหนือจากบรรดาขุนนางน้อยใหญ่เช่นเดียวกับวันนี้ที่เป็นวันเกิดของซูซินเยว่ น้องสาวของซูซินอวี่ ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความคึกคักของขุนนางทุกระดับและชาวบ้านที่มาร่วมงานเลี้ยงเล็ก ๆ ที่ลานกว้างหน้าจวนภาพในความคิดผุดขึ้นมา ภาพนั้นซูซินอวี่กำลังยิ้มอย่างอบอุ่น หยิบวัตถุดิบที่เต

นางหารู้ไม่ว่าทุกย่างก้าวของนาง ล้วนตกอยู่ในสายตาคู่หนึ่งซึ่งเฝ้าจับจ้องไม่ให้คลาดสายตา"ยิ่งอยากรู้ กลับยิ่งมืดมน"เสียงกระซิบเบากับตนเอง นางพึมพำขณะจ้องมองพื้นดินตรงหน้าที่เคยมีรอยเลือดเปรอะเปื้อน"รอยนี้ ผ่านมาแรมเดือน เหตุใดบางส่วนจึงยังสดและชื้นอยู่เล่า"ซูซินอวี่ขมวดคิ้วแน่น ใจหนึ่งเต็มไปด้วยคำถาม ใจหนึ่งกลับลังเลครั้นจะสืบเรื่องนี้ให้กระจ่างในยามนั้น เซี่ยอวี้หลันกลับมาถึงเรือนพัก ชายชุดดำก็มารายงานโดยเร็ว"รอยเลือดนั้นเกิดขึ้นราวสิบห้าวันที่ผ่านมา หากแต่ยังหาต้นตอไม่ได้"เซี่ยอวี้หลันนิ่งเงียบ แววตาเย็นชาดุจธารน้ำแข็ง"ให้จับตาบ่าวรับใช้ที่น่าสงสัยหากคนใดมีพิรุธ อย่าให้คลาดสายตา"สายตาของเขาหรี่ลง เขารู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา แล้วซูซินอวี่กำลังสืบหาสิ่งใดอยู่กันแน่ด้านซูซินอวี่ หลังจากดูแลความเรียบร้อยของการปรับปรุงเรือนพักคนงานที่แม่ทัพซูอนุมัติตามคำขอของนาง เหล่าคนงานต่างพากันซาบซึ้งใจ บางรายถึงกับหันกลับมาเคารพนางอย่างจริงใจแต่ทันทีที่นางหวนกลับไปยังจุดเดิมที่เคยพบรอยเลือดกลับไร้ร่องรอย ทว่านางได้ยินเสียงพูดคุยแผ่วเบาในพุ่มไม้ใกล้เคียง"เจ้าคิดว่าจะมีผู้ใดรู้หรือไม่ ว่า