All Chapters of ยามดอกท้อผลิบาน มิอาจต้านวาสนารัก: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1ข้อแรกเปลี่ยนที่ต้องลองดูสักตั้ง“ฝ่านเอ๋อร์ตั้งแต่เล็กเจ้าเป็นเด็กเชื่อฟังเสมอมา แม้จะซุกซนไปบ้างแต่ก็ยังอยู่ในขอบเขต เจ้ารู้ดีว่าสิ่งใดทำแล้วจะเป็นผลดีหรือไม่ดีแก่สกุลหลิวเรา ย่าไม่ห่วงเจ้าแต่กับน้องชายเจ้าต่างกันย่าไม่ห่วงไม่คิดแทนเขาไม่ได้”ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวกล่าว “ฝ่านถังนั้นถือเป็นเสาหลักในอนาคตของสกุลหลิวเราต่อไปในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าก็ต้องกลายเป็นผู้นำของสกุลหลิวแทนท่านลุงของเจ้า เจ้าบอกว่าเขาอยากแต่งกับบุตรสาวสกุลซ่งที่เป็นเพียงบุตรสาวหัวหน้ามือปราบเล็กๆ ข้าจะปล่อยให้เกิดขึ้นได้อย่างไร”นางเองก็รู้ดีว่าท่านย่าต้องการจะสื่ออะไร แต่เดิมท่านพ่อของนางและฝ่านถังก็เป็นเพียงนายท่านรองของสกุลหลิว ทว่านายท่านใหญ่หรือก็คือท่านลุงของนางนอกจากพี่หญิงใหญ่หลิวฟ่านหรงแล้วนั้นก็ไม่มีบุตรธิดาอื่นอีก ฝ่านถังที่แม้จะเป็นเพียงบุตรชายของบ้านรองจึงถือว่าเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำสกุลหลิวในอนาคตอย่างไม่อาจเลี่ยงได้น้องชายของนางปีนี้อายุสิบแปดเมื่อวานจู่ๆ ก็เข้ามาพูดเรื่องราวความรักระหว่างตนและหญิงคนรักให้นางฟังเพราะไม่กล้าเอ่ยบอกท่านพ่อ ท่านแม่ด่วนจากไปนานแล้วมีเพียงนางผู้เดียวที่น้องชายพอจะ

ตอนที่ 3 มั่นใจเอาไว้ก่อนแม้มันจะปลอมก็ตามที “พิสูจน์?” เกาหยางเฟิงเลิกคิ้ว “เจ้าจะพิสูจน์อย่างไร?” หลิวอี้ฝ่านยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ “ข้าจะทำนายเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นของท่านให้ฟัง…”นางก้าวเข้าไปใกล้เกาหยางเฟิงอีกนิด ยื่นมือออกไปราวกับจะจับชีพจรเขา แต่ก็หยุดเพียงกลางอากาศ ก่อนจะหลับตาลงช้าๆ เหมือนกำลังรวบรวมพลังวิเศษ“ดวงชะตาของท่าน…ยังคงมีเงาดำติดตามอยู่ไม่หาย…คืนนี้ก่อนยามจื่อ[1] ท่านจะได้พบกับเรื่องวุ่นวายในจวนของตัวเอง” นางเอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่น “สิ่งของสำคัญที่เกี่ยวพันกับคดีความล่าสุดจะสูญหายไป และสิ่งนั้น…จะนำพาหายนะมาสู่ท่าน”เกาหยางเฟิงสีหน้าเรียบนิ่ง แต่ดวงตาคมกริบของเขากลับปรากฏความเย็นยะเยือกขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “เจ้ากำลังข่มขู่ข้าหรือ”“เปล่าเลยเจ้าค่ะ” นางลืมตาขึ้น ยิ้มอย่างมั่นใจ “ข้าเพียงทำนายให้ท่านได้เตรียมพร้อม…และหากท่านต้องการให้เรื่องร้ายคลี่คลาย ท่านต้องไปรอข้าที่อารามชิงอวิ๋นพรุ่งนี้เช้า และเชื่อมั่นในสิ่งที่ข้าทำนายเท่านั้น…ว่าสิ่งของที่หายไปนั้นอยู่ที่ตัวท่านตลอดเวลา”คำทำนายที่ดูไร้สาระนี้ทำให้ผู้พิพากษาหนุ่มอดขมวดคิ้วไม่ได้ เขาจ้องนางนิ่งอยู่นานรา

ตอนที่ 4/1ข้าสามารถเชื่อใจเจ้าได้?เกาหยางเฟิงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าแววตาคมกริบจับจ้องหลิวอี้ฝ่านราวกับต้องการมองทะลุหัวใจนาง “เจ้า…เป็นคนของสกุลซ่ง?”“ไม่ใช่เจ้าค่ะ...ข้าไม่ได้เกี่ยวข้องกับสกุลซ่งหรือหัวหน้ามือปราบซ่งแม้แต่น้อย เพียงแต่ข้านับได้ว่าเป็นผู้ที่สวรรค์รักเมตากระมังจึงประจวบเหมาะกับเมื่อคืนวานผ่านไปที่หน้าบ้านสกุลซ่งแล้วได้ยินเรื่องความลับบางอย่างเข้าพอดี” หญิงสาวเอ่ยขึ้นโดยบอกความจริงไปครึ่งหนึ่ง เมื่อวานหลังจากกลับถึงจวนแล้วกลับพบว่าน้อยชายของนางยังไม่กลับถึงจวน โชคดีที่ท่านย่าพักผ่อนที่เรือนเร็วจึงไม่มีปัญหา หลิวอี้ฝ่านที่ร้อนใจจึงไปตามหาน้องชายที่สกุลซ่งทว่าเมื่อไปถึงกลับไม่พบผู้เป็นน้องชายแต่กับได้ยินหัวหน้ามือปราบซ่งคุยกับบุตรสาวเชิงระบายความเครียดอยู่แทนหลิวอี้ฝ่านจึงนับว่าตนได้ประโยชน์นัก และดูเหมือนสวรรค์จะเข้าข้างนางอยู่จริงๆ เรื่องคาดเดาในเรือนของเกาหยางเฟิงก็เป็นไปตามที่นางทำนายเดาส่งๆ แบบวัดดวงไปเท่านั้น“เจ้าได้ยินสิ่งใดบ้างแล้วหัวหน้ามือปราบซ่งกำลังสนทนากับผู้ใด” เกาหยางเฟิงถาม น้ำเสียงยังคงเย็นเฉียบ แต่ในแววตาเต็มไปด้วยการไตร่ตรอง แม้ทุกอย่างจะดูน่าสงสัยแต

ตอนที่ 5/1อยู่ในแผนของใครกันแน่ ในกระท่อมไม้เก่า แสงตะเกียงวูบไหวสะท้อนเงาของคนสองคนใกล้ชิดกันเกินควร หลิวอี้ฝ่านก้มหน้าพันแผลให้อย่างตั้งใจ นิ้วเรียวสัมผัสผิวร้อนผ่าวของผู้พิพากษาหนุ่มโดยไม่ได้ตั้งใจ ความใกล้ชิดนั้นทำให้หัวใจของนางเต้นแรงจนเกินควบคุมเกาหยางเฟิงจ้องใบหน้าของนางในระยะเพียงคืบ ดวงตาคมเข้มที่เคยเต็มไปด้วยอำนาจกลับฉายแววสับสนบางเบา ราวกับเขาเองก็ไม่เข้าใจความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้น“ใต้เท้า…อย่าขมวดคิ้วนักสิเจ้าคะ ข้ากำลังช่วยท่านอยู่นะ” หลิวอี้ฝ่านยกยิ้มกลบเกลื่อนความตื่นเต้นในอก“เจ้าชอบถือโอกาสล้อเลียนผู้อื่นอยู่ร่ำไป” เขาตอบเสียงต่ำ พยายามไม่ปล่อยให้ความหวั่นไหวฉายออกมา แต่ยิ่งห้ามใจ กลับยิ่งเผลอมองนางนานขึ้นทุกทีในจังหวะที่ความเงียบเริ่มอวลด้วยแรงดึงดูดบางอย่างกึก!เสียงกิ่งไม้หักด้านนอกทำให้ทั้งสองสะดุ้ง เกาหยางเฟิงหันขวับไปยังประตู มือเอื้อมคว้ากระบี่ไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ แม้บาดแผลยังไม่หายดี แต่แววตาของเขาก็กลับคมกร้าวดังเดิมหลิวอี้ฝ่านรีบดับตะเกียง เหลือเพียงความมืดปกคลุม “มีใครบางคน…ตามเรามาที่นี่” นางกระซิบแทบไม่เป็นเสียงประตูไม้สั่นไหวเบาๆ ราวกับมีใครเดินว

ตอนที่ 6วังวนแห่งความสับสนเช้าวันถัดมา หลิวอี้ฝ่านแทบไม่ได้นอนตลอดคืน ดวงตาอ่อนล้า ขอบตาคล้ำจนสาวใช้ยังกล้าๆ กลัวๆ ที่จะเอ่ยถาม นางอ้างกับคนในเรือนใหญ่ว่าไม่สบาย จึงให้สาวใช้ไปแจ้งแทนว่าจะไม่ออกไปร่วมรับประทานอาหารเช้าแต่แท้จริงแล้ว…ไม่ใช่ร่างกายที่เจ็บไข้ หากเป็นใจของนางที่ปั่นป่วนไม่หยุดภาพเหตุการณ์เมื่อวานยังตามหลอกหลอนอยู่ไม่หาย ทั้งสายตาคมกริบของเกาหยางเฟิง ทั้งคำพูดที่คล้ายปกป้องแต่ก็แฝงเร้นความหมายที่นางไม่อาจตีความได้ชัดเจน ยิ่งนึก…หัวใจก็ยิ่งสั่นไหว‘เขารู้ตัวตนจริงของนางแล้วแน่ๆ…แต่เหตุใดถึงปล่อยนางกลับจวนได้อย่างง่ายดาย’ ไม่มีการเค้นถามใดๆหลิวอี้ฝ่านพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง นับลมหายใจไม่รู้กี่ครา สุดท้ายก็พยายามหาเหตุผลปลอบใจตนเอง หากเขาจะเอาความจริงๆ ก็คงไม่ปล่อยให้นางรอดมาถึงจวนหลิวได้หรอกคำตอบนั้นทำให้นางใจชื้นขึ้นเล็กน้อย แต่ความกังวลกลับยังไม่หมดไปง่ายๆแล้วคำสัญญา…ที่เขาเอ่ยว่าจะทำตามสิ่งที่นางขอหนึ่งข้อเล่า?เขายังนับคำพูดนั้นอยู่หรือไม่ หรือว่าตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วหญิงสาวถอนหายใจยาว ก่อนจะนั่งพับเข่าบนเตียง ดวงตาจับจ้องไปที่แสงแดดยามสายที่ลอดเข้ามาทางหน้า