ยามดอกท้อผลิบาน มิอาจต้านวาสนารัก

บทนำ

คำทำนายชะตาดอกท้อ

อารามชิงอวิ๋นยามเช้า กลิ่นธูปอบอวลไปทั่วบริเวณ เสียงสวดมนต์ดังออกมาเป็นระลอก สร้างความสงบเย็นในใจแก่ผู้ที่มากราบไหว้บูชาเป็นอย่างยิ่ง

ผู้คนมากราบไหว้ด้วยศรัทธา…ทว่า หลิวอี้ฝ่าน กลับมาพร้อมเล่ห์กล วันนี้นางสวมรอยเป็นหมอดูเร่ ถือพัดเล็กกับสมุดบันทึก หวังล่อลวงเป้าหมายให้ติดกับตามคำสั่งเด็ดขาดของท่านย่า

และแล้วสายตาก็สะดุดเข้ากับชายหนุ่มร่างสูงในชุดสีน้ำเงินเข้ม ซึ่งนางจำได้ทันทีว่าเขาคือ เกาหยางเฟิง ผู้พิพากษาศาลต้าหลี่ที่นางเคยไปแอบมองดูอยู่ไกลๆ เมื่อหลายวันก่อน

ทุกย่างก้าวของชายหนุ่มนั้นมั่นคง ดวงตาคมเรียบนิ่งจนผู้คนรอบข้างหลบทางให้โดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำใด อี้ฝ่านคิดว่านี่ก็คงเป็นความสามารถของอำนาจที่แผ่ออกมาเองได้ของขุนนางขั้นสูง

“ใต้เท้า ดวงชะตาของท่านแรงนัก ดอกท้อผลิบานสะพรั่งทั่วทิศทาง หากมิระวัง เกรงจะถูกสตรีรุมล้อมหัวใจจนปั่นป่วนวุ่นวาย…” เสียงหวานเจื้อยแจ้วดังขึ้นตรงหน้าเขาทันที

เกาหยางเฟิงก้าวชะงัก เหลือบตามองนางเพียงนิด แววตาคมกริบสะกิดรอยยิ้มเย้ยหยัน “หมอดูต้มตุ๋น”

“มิใช่ต้มตุ๋นเจ้าค่ะ” อี้ฝ่านเชิดหน้าตอบ “เพียงหนึ่งสายตาที่ข้ามองไปก็อ่านได้ทั้งชะตา…ใต้เท้ามีดวงดอกท้อ[1]แรงจริงแท้แน่นอน”

เขายกคิ้ว ดวงตาเย็นเฉียบ “เจ้ากล้าพูดเช่นนี้ทั้งที่ยังไม่รู้แม้ชื่อแซ่ข้า?”

นางกะพริบตา ยกสมุดขึ้นเขียนด้วยพู่กันพลางตอบหน้าตาย “ชะตาฟ้องอยู่ในดวงพักตร์แล้วเจ้าค่ะ”

เกาหยางเฟิงหัวเราะหึเบา ๆ ส่ายศีรษะ กำลังจะก้าวผ่านไป แต่ในวินาทีนั้นเอง เสียงดาบเสียดสีก็พุ่งมาแต่ไกล เงาดำหลายร่างโผล่พรวดจากด้านข้างอาราม พุ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็ว!

“มีนักฆ่า!” อี้ฝ่านเบิกตากว้าง พร้อมร้องขึ้นเสียงดัง

ผู้คนในอารามเริ่มกรีดร้องแตกตื่น เกาหยางเฟิงหันขวับ ใช้แขนดันหญิงสาวให้หลบด้านหลังตน พลางคว้ากระบี่ออกมาจากเอว นักฆ่าหลายคนพุ่งเข้ามา คมดาบวับวาวสะท้อนแสงยามเช้า

เกาหยางเฟิงพลิกตัวหลบ พลันสบตากับหลิวอี้ฝ่านเพียงชั่ววินาที “ในอารามมีคนมาก หากสู้ที่นี่ชาวบ้านจะโดนลูกหลงเอาได้! เจ้าเองก็รีบหลบไปซะ” เอ่ยจบเขาก้าวฉับออกนอกกำแพงอารามทันที ร่างสูงสง่างามนั้นตั้งใจล่อนักฆ่าออกไปจากฝูงชน

“คิดว่าข้าจะปล่อยให้ท่านไปตายต่อหน้าได้หรือไง!” หลิวอี้ฝ่านกัดฟันแน่นก่อนรีบกระโดดตามออกไปในทันที

นอกกำแพงอาราม ป่าไผ่เงียบสงัด ลมพัดใบไผ่เสียดสีกันเป็นเสียงกรอบแกรบคล้ายเสียงดาบเรียกวิญญาณ

นักฆ่าสามคนตามมาทันควัน เสียงโลหะปะทะกันดัง เคร้ง! เคร้ง! เกาหยางเฟิงกวัดแกว่งกระบี่โต้ตอบ ท่วงท่าคมคาย หนักแน่น ไร้ช่องโหว่

หลิวอี้ฝ่านก็ไม่ยอมนิ่งเฉย นางควักอาวุธลับซัดออกไปช่วย ถีบตัวสูงใช้วิชาตัวเบาเข้าขัดขวางอีกด้าน นักฆ่าจำต้องถอยเพราะถูกโจมตีพร้อมกัน

ในจังหวะหนึ่งเกาหยางเฟิงสะบัดกระบี่ กระแทกคู่ต่อสู้จนล้ม แล้วคว้าแขนหญิงสาวลากเข้าไปในซอกเขาเล็ก ๆ ที่รกชัน พุ่มไม้หนาทึบช่วยบดบังร่องรอย จนในที่สุดเสียงฝีเท้านักฆ่าก็ไกลห่างออกไป

ยามนี้จึงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจของทั้งคู่

เกาหยางเฟิงยังจับกระบี่แน่น ดวงตาคมเฉียบตวัดมองหญิงสาวอย่างตำหนิ “เจ้าทำอะไรของเจ้า มิกลัวตายหรืออย่างไร”

“ก็กลัวตายอยู่เจ้าค่ะ…แต่ข้าเป็นคนดีไง เห็นคนจะตายแล้วไม่ช่วยได้อย่างไร”

“ยุ่งไม่เข้าเรื่อง ต้มตุ๋นผู้อื่นไม่เรียกว่าเป็นคนดีหรอกนะ”

“ข้าไม่ได้เป็นหมอดูต้มตุ๋น ข้าน่ะหมอดูของจริงของแท้ต่างหากเจ้าค่ะ”

“มองอย่างไรก็พวกต้มตุ๋นชัด ๆ” ชายหนุ่มเอ่ยทิ้งท้าย ก่อนจะหมุนกายเดินนำออกไป

หลิวอี้ฝ่านจ้องแผ่นหลังกว้างอย่างหมั่นไส้ นางกลับไม่ยอมแพ้ ตัดสินใจใช้โอกาสนี้สืบความชอบของเขาให้ได้

“ใต้เท้า…ท่านชอบสตรีเช่นไรหรือเจ้าคะ”

เขาขมวดคิ้วหันเล็กน้อย “ไม่พูดมาก รู้จักสงบปากสงบคำหน่อยจึงจะดี” ไม่ใช่ว่าเขาตั้งใจจะให้คำตอบในสิ่งที่นางถามแต่เขากำลังจะตอบกลับนางด้วยความแฝงประชดใส่หญิงสาวอยู่ในที ซึ่งหากนางฟังเข้าใจก็คงจะไม่กล้าถามคำถามต่อไปอีก

“อ๋อ…ก็คือสตรีที่สงบเสงี่ยม สง่างาม มีมารยาท” นางรีบจดลงสมุดทันที

“รู้จักสถานการณ์ ไม่สร้างปัญหา” นางถามต่อมา ชัดเจนแล้วว่านางไม่รู้ว่าเขาแฝงความตำหนินางอยู่ในที

“หมายถึงสตรีที่ฉลาด และรู้จักวางตัวควบคุมอารมณ์ได้ดี” อี้ฝ่านกล่าวต่อ มือก็เขียนไม่หยุดอย่างตั้งใจ

เพราะมัวแต่มองสมุด นางจึงไม่ทันเห็นว่าชายหนุ่มหยุดกะทันหัน ร่างเล็กชนเข้ากับแผ่นหลังแกร่งจนเซไปหลายก้าว โชคดีที่นางมีพื้นฐานวรยุทธ์จึงตั้งหลักได้ทัน ไม่ถึงกับถูกกระแทกจนล้มลงไป

“ใต้เท้า! ท่านเกือบทำให้ข้าหัวคะมำแล้วนะเจ้าคะ” นางร้องขึ้น แต่เกาหยางเฟิงไม่แม้แต่จะปรายตามอง ยังคงยืนนิ่งมองไปข้างหน้าตน

อี้ฝ่านก้าวออกจากเงาหลังของเขา ก่อนจะชะงักเมื่อเห็น ชายชุดดำอีกคนยืนขวาง คมดาบสะท้อนแสงเช้าเย็นวาบ ปกปิดใบหน้าแนบแน่น

นักฆ่าตามมาทันแล้ว!

“ข้าจะถ่วงเวลาให้ เจ้าหาจังหวะแล้วรีบหนีไปเสีย” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา มีเพียงนางเท่านั้นที่ได้ยินชัด “ได้ยินหรือไม่”

“ข้าได้ยินแล้วเจ้าค่ะใต้เท้า…แต่ถ้าจะหนี เราก็ต้องหนีไปด้วยกัน” นางตอบทันควัน ก่อนสะบัดข้อมือ ซัดอาวุธลับชิ้นสุดท้ายใส่นักฆ่า แล้วคว้าข้อมือใหญ่ลากให้วิ่งไปพร้อมกัน

“เจ้านี่…นอกจากจะเป็นหมอดูต้มตุ๋น ยังหัวรั้นไม่เบา” เขากัดฟันตำหนิ

“ข้าก็ทำเพราะหวังดีกับใต้เท้าจริง ๆ!” อี้ฝ่านเถียงตาโต ริมฝีปากเชิดรั้น ทว่าในอกกลับสั่นไหวอย่างประหลาด

[1] ดวงชะตาดอกท้อ" ในโหราศาสตร์จีน หมายถึง พลังเสน่ห์, ความเย้ายวน, และความรักที่เด่นชัดในตัวบุคคล เป็นการบ่งบอกว่าบุคคลนั้นมีแรงดึงดูดสูง มีเสน่ห์ในความสัมพันธ์ มักเป็นที่รักใคร่ของผู้อื่น และโดดเด่นในด้านความรักและการพบปะผู้คน อย่างไรก็ตาม ชะตาดอกท้อก็อาจนำไปสู่ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน วุ่นวาย หรือแม้แต่ปัญหาจากความมากรักได้เช่นกัน