جميع فصول : الفصل -الفصل 20

“เรียกว่าสารภาพคงไม่ดีกระมัง...เรียกว่าเล่าความจริงทั้งหมดให้ฟังจะดีกว่าเจ้าค่ะใต้เท้า”“เช่นนั้นความจริงที่เจ้าอยากเล่าให้ข้าฟังเป็นอย่างไร”“ที่ข้าปลอมเป็นหมอดูไปที่อารามก็เพียงเพราะนึกสนุกเท่านั้น...ข้าไม่ได้มีเจตนาต้องการหลอกลวงผู้ใดจริง ๆ...หวังว่าใต้เท้าผู้เป็นผู้ใหญ่จะไม่ถือโทษผู้น้อยเช่นข้าที่ทำไปเพราะความนึกสนุกเท่านั้น” น้ำเสียงหวานตั้งใจเอ่ยให้ดูน่าสงสารเห็นใจเป็นอย่างมาก“เจ้าแน่ใจหรือว่าเป็นเพียงการทำไปเพราะนึกสนุกเท่านั้น...ไม่มีจุดหมายอื่นแอบแฝง” เจ้าของดวงตาคมกริบเอ่ยถามแฝงแววสอบสวน“แน่นอนเจ้าค่ะ...สตรีตัวเล็กๆ เช่นข้าจะไปมีสิ่งใดแอบแฝงได้อย่างไรกัน” นางยืนกรานในทันที แม้ในใจลึกๆจะรู้สึกผิดมากที่ต้องยึดมั่นโกหกคำโตให้ได้รอดพ้นความผิดในครั้งนี้แต่จะให้พูดออกไปถึงเหตุผลที่แท้จริงว่า เพราะตนต้องการเข้าใกล้เข้าเพื่อหาโอกาสเป็นแม่สื่อให้เขากับพี่สาวของนางก็ไม่ได้ ถ้าเกิดนางเอ่ยออกไปตามจริงเกาหยางเฟิงไม่เพียงแต่จะโกรธเท่านั้นเขาจะต้องตีตัวออกห่างจากนางแน่ จุดหมายที่แท้จริงของนางที่อยากให้น้อยชายสมหวังในรักก็จะกลายเป็นเรื่องที่เกินจะเป็นไปได้อย่างแท้จริงอย่างแน่นอน“หากเจ้า

“พี่หญิง! ไปช่วยทางนั้นกันเถิดเจ้าค่ะ” หลิวอี้ฝ่านกล่าวอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ทั้งสองจะก้าวเข้าไปหายังทิศทางที่กำลังต้องการความช่วยเหลือหลิวฟ่านหรงรีบทรุดตัวลงคุกเข่าข้างกายหญิงผู้นั้นทันที กิริยาของนางสง่างามและเยือกเย็น “ฮูหยินท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ? หายใจลึกๆช้าๆ ก่อนเจ้าค่ะ”หลิวอี้ฝ่านไม่ได้มัวแต่สง่างามอย่างพี่สาว นางหันไปสั่งสาวใช้ที่กำลังยืนตัวสั่น “รีบไปนำน้ำสะอาดมาให้เร็วที่สุด! ใครก็ได้ช่วยนำร่มมาบังแดดให้ฮูหยินผู้นี้ที!” นางสั่งการเสียงเฉียบขาดราวกับเป็นผู้บัญชาการทัพอาการของฮูหยินผู้นี้ดูคล้ายเป็นลมจากความร้อน ประกอบกับดูมีอาการอ่อนเพลียอย่างที่ท่านป้าหรือก็คือมารดาของพี่หญิงเคยเป็นเมื่อไม่นานมานี้อี้ฝ่านกับหลิวฟ่านหรงจึงพอจะคุ้นเคยกับอาการของฮูหยินผู้นี้จึงได้ไม่ตระหนกกับเหตุการณ์ตรงหน้า หลิวฟ่านหรงใช้พัดที่ถือมาค่อยๆ พัดโบกให้เบาๆ ขณะที่หลิวอี้ฝ่านนึกขึ้นได้ถึงลูกอมที่เพิ่งได้รับมาจากพี่สาวเมื่อวานซึ่งวันนี้นางก็นำพกติดตัวมาด้วยสองสามเม็ด“ฮูหยิน...ขออภัยเจ้าค่ะ” นางกล่าวอย่างรวดเร็ว “ข้าเคยได้ยินมาว่าหากมีอาการเช่นนี้ ให้ลองใช้ของหวานช่วยเรียกสติ” หลิวอี้ฝ่านล้วงหยิบลูกอ

ตอนที่ 10บังเอิญจริงหรือหลิวอี้ฝ่านคิดว่าหลังจากพวกนางกลับไปในวันนี้ ตอนเย็นอย่างไรท่านป้าเกาย่อมต้องเอ่ยถึงและชมพวกนางให้บุตรชายอย่างเกาหยางเฟิงฟังอย่างแน่นอน นึกไม่ถึงว่าเข้ามาในห้องรับรองเพียงไม่นาน เกาหยางเฟิง กลับปรากฏตัวขึ้นเขาดูภูมิฐานในชุดขุนนางเต็มยศ ดวงตาคมคายกวาดมองมาที่พวกนาง ก่อนจะหยุดที่หลิวอี้ฝ่านราวกับกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง ชายหนุ่มมีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เปิดเผยว่านางกับเขารู้จักกันมาก่อนหน้านี้แล้ว“หยางเฟิง! เจ้ากลับมาได้ถูกจังหวะจริงๆ” ฮูหยินเกาเรียกบุตรชายด้วยน้ำเสียงเปี่ยมสุข “คุณหนูหลิวฟ่านหรงกับน้องสาวมาเยี่ยมข้าที่จวน พวกนางเป็นคนที่ช่วยแม่เอาไว้ไว้ตอนเป็นลมในตลาดเมื่อวานนี้ อีกทั้งวันนี้ยังอุส่าห์นำน้ำแกงที่ตุ๋นเองมาให้ด้วย”เกาหยางเฟิงเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะโค้งคำนับอย่างสุภาพ “ขอขอบคุณคุณหนูหลิวทั้งสองที่ได้ให้ความช่วยเหลือมารดาของข้า” เขาดู สุภาพแต่ก็ดูเย็นชาและสง่างาม ไม่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้ามากไปกว่า การทักทายตามมารยาท“เรียนท่านผู้พิพากษาเกา” หลิวฟ่านหรงตอบรับอย่างสง่า งาม “เป็นเรื่องที่พึงกระทำเจ้าค่ะ”ฮูหยินเกายิ้มกว้าง มองไปที่หลิวฟ่า

ตอนที่ 11/2 ราวกับคนแปลกหน้า “น้ำแกงไก่ดำนั่นอร่อยจริงๆ นะหรงเอ๋อร์” ฮูหยินเกากล่าวชื่นชม อีกครั้ง “รสชาติกลมกล่อม ซดคล่องคอจริงๆ ไม่เลี่ยนเลยแม้แต่น้อย ฝีมือ ของเจ้าช่างไม่ธรรมดาจริงๆ”หลิวฟ่านหรงโค้งคำนับอย่างนอบน้อม “ท่านป้ากล่าวชมเกินไป แล้วเจ้าค่ะ”“ไม่เกินไปหรอก” ฮูหยินเกายิ้ม “ป้าต้องขอบใจเจ้าทั้งสองจริงๆ ที่ดูแลป้าอย่างดีทั้งเมื่อวานและวันนี้ และนี่...” ฮูหยินเกายื่นกล่องไม้เนื้อดี กล่องเล็กๆ ที่ทำจากไม้จันทน์หอมให้ทั้งคู่ “รับไว้เถิด เป็นของขวัญตอบ แทนน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากข้า”หลิวฟ่านหรงมองกล่องไม้ด้วยความลังเล ก่อนจะหันไปมอง น้องสาว หลิวอี้ฝ่านรีบพยักหน้าเล็กน้อยให้พี่สาวรับไว้พวกนางเอื้อมมือไปรับกล่องไม้จันทน์หอมพร้อมกัน“ลองเปิดดูสิ...ไม่รู้ว่าจะถูกใจพวกเจ้าหรือไม่”อี้ฝ่านและพี่หญิงเปิดกล่องไม้ออกดูตามที่ท่านป้าเกาเอ่ย ภายในกล่องนั้นมีปิ่นปักผมที่ทำจากหยกขาวบริสุทธิ์สองอัน ถูกแกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง โดยอันหนึ่งเป็นรูปดอกเหมยที่อ่อนช้อยงดงาม ส่วนอีกอันเป็นรูปผีเสื้อที่กำลังโบยบินอย่างมีชีวิตชีวาหลิวฟ่านหรงและหลิวอี้ฝ่านถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง“ท่านป้าเจ้าขา” หลิวฟ่านหรง

แยกออกมาจากเรือนใหญ่และเดินกลับไปยังเรือนพักของนาง เมื่อได้อยู่คนเดียวอีกครั้งก็อดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้“เฮ้อ...”นางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หวายข้างหน้าต่างอย่างอ่อนล้า ความจริงแล้ววันนี้ไม่ได้ลงแรงกายไปมากนัก แต่ความเหนื่อยล้าทางใจกลับถาโถมเข้ามาอย่างหนักวันนี้นางลงแรงและใช้ความพยายามไปไม่น้อยจริงๆ หลิวอี้ฝ่านคิดในใจ ตอนไปที่จวนสกุลเกานางแทบไม่รู้สึกเหนื่อยเลยที่จะต้องทำหน้าที่แม่สื่อเงียบๆ และทำให้ท่านป้าเการู้สึกเอ็นดู กลับกันเมื่อครู่ยามเผชิญหน้ากับท่านย่าต่างหากที่ผลาญแรงกายแรงใจนางไปจนหมดสิ้นการพูดจาประจบประแจง การคิดแผนการที่ซับซ้อน และการเจรจาต่อรองกับฮูหยินผู้เฒ่าที่มองเห็นผลประโยชน์ได้คมคายนั้น...ไม่ง่ายเลย“ดอกมู่ตั๋นสีเลือด...” นางพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มจางๆ “ท่านย่าคงจะใจหายอยู่ไม่น้อยที่ต้องปล่อยของรักไป แต่ก็คุ้มค่า...งานเลี้ยงบุปผาของสกุลเกาจะต้องถูกกล่าวถึงไปทั่วเมืองหลวงอย่างแน่นอน และพี่หญิงหรงเอ๋อร์ก็จะโดดเด่นท่ามกลางหมู่บุปผาเหล่านั้น”นางหลับตาลงเพื่อพักผ่อน แต่แล้วภาพใบหน้าเย็นชาและดวงตาคมกริบของเกาหยางเฟิงก็ฉายชัดขึ้นมาในความทรงจำ ตลอดทั้งวันนางนางเลือกที