All Chapters of ยามดอกท้อผลิบาน มิอาจต้านวาสนารัก: Chapter 21 - Chapter 30

แต่ท่ามกลางสตรีทั้งสี่คนที่รายล้อมมารดาของเขา หลิวอี้ฝ่านยังคงเป็นคนแรกที่เขาจ้องมองเขามองเห็นนางในชุดสีเขียวอ่อนที่เรียบง่ายแต่ดูสดใส ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้นยามอาสาช่วยงาน ความจริงใจที่นางแสดงออกต่อมารดาเขาช่างดูแนบเนียนจนน่ากลัว!เกาหยางเฟิงขมวดคิ้วแน่น เขายอมรับว่าสตรีผู้นี้มีความสามารถในการเข้าถึงจิตใจคนอื่นอย่างประหลาด นางไม่ได้พยายามเรียกร้องความสนใจจากเขาอีกต่อไป แต่เลือกที่จะใช้มารดาของเขาเป็นช่องทางในการแทรกซึมเข้ามาในสกุลเกาแทนเมื่อเห็นหลิวอี้ฝ่านยิ้มหวานให้กับหลี่เยว่และหลี่หลิงเพื่อสร้างความเป็นมิตร เกาหยางเฟิงก็รู้สึกไม่พอใจอย่างบอกไม่ถูกนางวางแผนที่จะใช้พี่สาวของนางเป็นสะพาน แต่ก็ไม่ลืมที่จะสร้างเครือข่ายความสัมพันธ์กับหลานสาวของท่านแม่ด้วยงั้นหรือ? ช่างเป็นสตรีที่ทะเยอทะยานเสียจริง!เขาเฝ้ามองนางอยู่เงียบๆ จนกระทั่งสตรีทั้งหมดเดินออกไปจากสวนเพื่อเริ่มการจัดเตรียมงาน เกาหยางเฟิงจึงเดินออกมาจากที่ซ่อนด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมและเย็นชา“หลิวอี้ฝ่าน...ข้าจะเฝ้าดูเจ้า” เขาพึมพำเสียงต่ำ ราวกับให้คำมั่นกับตนเองแม้ว่าหลิวอี้ฝ่านจะเอ่ยปากอาส

หลิวอี้ฝ่านนั่งตัวแข็งทื่ออยู่ภายในศาลาหิน นางอยากกลับจวนเสียเดี๋ยวนี้เลย หากไม่ติดว่าต้องรอพี่หญิงกลับพร้อมกัน นางก็คงมุ่งหน้าไปยังประตูทางออกของจวนสกุลเกาแล้ว อีกทั้งหากจะขอตัวกลับก่อนย่อมต้องถูกสงสัยแน่ เพราะนางกะตือรือร้นที่จะรั้งอยู่เพื่อลิ้มรสของว่างและอาหารเลิศรสของจวนสกุลเกาเพียงใดทุกคนต่างรู้กันหมดอีกทั้งพี่หญิงคนเป็นคนแรกที่จับสังเกตได้ว่านางมีบางอย่างผิดปกติด้วยเหตุนี้แม้ในใจและความรู้สึกของนางในเวลานี้จะปั่นป่วนเพียงใดแต่ในเมื่อนางไม่อาจวิ่งหนีออกไปได้จึงเลือกที่จะนั่งอยู่ที่เดิมและกินทุกอย่างที่อยู่เบื้องหน้าด้านสาวใช้ที่เมื่อครู่เป็นผู้อยู่ในเหตุการณ์ร่วมกันกับนางเมื่อเห็น นางเริ่มลงมือกินของว่างบนโต๊ะก็เหมือนว่าจะได้สติขึ้นมาจึงวิ่งมาคอยปรนนิบัติรินน้ำชาให้นางในทันที“เจ้ามีชื่อว่าอันใดหรือ” หลิวอี้ฝ่านเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามเบี่ยงเบนความสนใจของตนเองและสาวใช้ผู้นั้นจากเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น“บ่าวชื่อ...ม่อซือเจ้าค่ะ” นางเอ่ยตอบเสียงสั่นอย่างเห็นได้ชัดหลิวอี้ฝ่านใช้ตะเกียบคีบขนมชิ้นหนึ่งเข้าปากอย่างช้าๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเร

หลิวอี้ฝ่านเดินตามบ่าวรับใช้ของเกาหยางเฟิงไปยังเรือนหนังสือด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉย แต่ในใจกลับวุ่นวายดุจพายุโหมกระหน่ำ คัดลอกตำรา... งานที่ต้องใช้สมาธิและความเรียบร้อยที่นางไม่ถนัดที่สุด!เรือนหนังสือของเกาหยางเฟิงนั้นตั้งอยู่ค่อนข้างห่างจากเรือนพักหลักและสวนบุปผา บรรยากาศเงียบสงบและดูเคร่งขรึมสมกับเป็นที่ทำงานของผู้พิพากษาแห่งศาลต้าหลี่เมื่อเข้าไปด้านใน กลิ่นหอมจางๆ ของหมึกเก่าและตำราก็ลอยมาแตะจมูก ภายในเรือนหนังสือใหญ่โตโออ่า ชั้นหนังสือสูงจรดเพดานเรียงรายไปด้วยตำราจำนวนมหาศาลเกาหยางเฟิงนั่งทำงานอยู่แล้วที่โต๊ะทำงานใหญ่ โดยมีกองตำราหนาหลายเล่มตั้งอยู่ข้างๆ และมีพู่กันกับแท่นฝนหมึกเตรียมไว้พร้อมสำหรับนาง“คุณหนูรองหลิว” เกาหยางเฟิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “ตำราเหล่านี้คือหนังสือเกี่ยวกับการดูแลบุปผา ข้าได้เลือกส่วนที่สำคัญที่สุดในการบำรุงรักษาดอกมู่ตั๋นเอาไว้ให้แล้ว”เขาชี้ไปยังหน้ากระดาษที่ถูกคั่นไว้ในตำราเล่มหนา “ท่านต้องคัดลอกเนื้อหาส่วนนี้ทั้งหมดออกมาในรูปแบบที่สวยงาม เพื่อให้แขกเหรื่อสามารถอ่านได้ง่ายในวันงาน การคัดลอกต้องถูกต้องตามต้นฉบับทุกตัวอักษร ห้ามตกหล่นแม้แต่จุดเดียว

เกาหยางเฟิงออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่กลับมาเป็นปกติ โดยไม่มองนางอีกหลิวอี้ฝ่านยืนนิ่งอย่างเงียบงัน มองดูแผ่นหลังของเขาที่กลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน ราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น“คุณหนูรองหลิว เชิญทางนี้ขอรับ” บ่าวรับใช้โค้งคำนับอย่างสุภาพหลิวอี้ฝ่านเดินตามบ่าวรับใช้ออกจากเรือนหนังสืออย่างช้าๆ ขณะเดินไปตามทางเดิน นางยกมือขึ้นกุมหน้าอกด้านซ้าย หัวใจของนางยังคงเต้นรัวอย่างผิดจังหวะเกิดอะไรขึ้นกันแน่?นางนึกถึงความรู้สึกยามที่ซบหน้าเข้ากับแผงอกของเขา นึกถึงกลิ่นหอมของชาขมที่ติดอยู่ที่ปลายจมูก และที่สำคัญที่สุด... นึกถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยที่ฉายวูบหนึ่งในดวงตาคมกริบคู่นั้นหลิวอี้ฝ่านส่ายหน้าเบาๆ เพื่อขับไล่ความคิดไร้สาระออกไปหยุดคิดถึงเขาได้แล้ว หลิวอี้ฝ่าน!นางรู้ดีเขาโกรธเพราะนางตีตัวออกห่าง เขาโกรธเพราะนางพยายามยัดเยียดพี่สาวให้นาง เขาโกรธเพราะเขาต้องการให้นางกลับไปเป็น ตัวนางที่ร้านน้ำชาม่อชวน“ร้านน้ำชาม่อชวน...พวกเราเป็นเช่นที่อยู่ที่นั่นไม่ได้หรือ”ประโยคที่เขาเคยเอ่ยทำลายความเงียบในศาลาหิน ย้อนกลับมาดังก้องในหัวของนางอีกครั้งหลิวอี้ฝ่านกำมือแน่น นางรู้ดีว่าควา

ทั้งคู่อยู่ในสภาพที่ใกล้ชิดกันจนน่าอึดอัดอยู่ครู่ใหญ่ พวกเขาหลบมุมอยู่หลังร้านขายแป้งทอดที่นางอ้างว่าจะซื้อทั้งๆที่เป็นวันที่ร้านปิด จนกระทั่งหลิวฝ่านถังร่ำลาซ่งเหยาและเดินหันหลังไปอีกทาง อี้ฝ่านถึงได้ผละตัวออกมาจากแผงขนมแล้วตรงเข้าไปขวางทางน้องชายทันที“เจ้าไม่ใช่ว่ายังไม่ถึงกำหนดออกจากสำนักศึกษาหรอกหรือ”โดยปกติสำนักศึกษาที่ฝ่านถังอยู่จะต้องศึกษาอยู่ในสำนักกินนอนอยู่ที่นั้นหนึ่งเดือน จึงจะกลับมาพักที่บ้านได้ห้าวัน และก็น่าจะเหลืออีกเจ็ดวันจึงจะถึงกำหนดกลับบ้านที่ว่านั้นหลิวฝ่านถังตกใจจนหน้าถอดสีเมื่อเห็นพี่สาวปรากฏตัวต่อหน้าอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้“พี่หญิง...ท่านก็ตามมาเจอเข้าจนได้นะขอรับ” หลิวฝ่านถังสารภาพด้วยสีหน้า สำนึกผิด “วันนี้เป็นวันเกิดของซ่งเหยา ข้า...ข้าแอบติดสินบนคนเฝ้าประตูสำนักแอบออกมาเพื่อมอบของขวัญให้คนรักขอรับ”“ฝ่านถังเจ้าทำเช่นนี้สมควรแล้วหรือ” นางเอ่ยถามน้องชายเสียง เรียบ“พี่หญิงข้ารู้ว่าไม่สมควรขอรับ” ชายหนุ่มยอมรับผิดในทันที“เช่นนั้นเหตุใดยังทำเช่นนี้อีก...หากวันนี้มิใช่ข้า...แต่เป็นคนของ ท่านย่าที่มาพบเข้าเจ้าว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น”