All Chapters of ยามดอกท้อผลิบาน มิอาจต้านวาสนารัก: Chapter 41 - Chapter 47

เช้าวันรุ่งขึ้นบรรยากาศในจวนสกุลเกายังคงตึงเครียด ข่าวลือเรื่องคุณหนูรองหลิวเสียโฉมและอาการสาหัสแพร่กระจายไปเร็วยิ่งกว่าไฟที่ไหม้เรือนรับรองเสียอีก บ่าวไพร่ต่างพากันกระซิบกระซาบถึงความน่าเวทนาของคุณหนูรองหลิวที่ยามนี้พักรักษาตัวอยู่ในเรือนของคุณชายใหญ่ ซึ่งนับเป็นเรื่องไม่เหมาะสมอย่างยิ่งหากไม่ใช่สถานการณ์คับขันถึงชีวิตเช่นนี้หลี่เยว่ในวันนี้สวมใส่ชุดสีขาวนวลดูบริสุทธิ์ ใบหน้าของนางประดับด้วยความเศร้าสร้อยอย่างแนบเนียน ส่วนหลี่หลิงผู้เป็นน้องสาวเดินตามมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก นางรู้สึกสงสารและเห็นใจสหายอย่างหลิวอี้ฝ่านถึงแม้ว่าพวกนางจะเพิ่งรู้จักกันได้เพียงไม่นาน แต่เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายเจ็บหนักจนเสียโฉม หลี่หลิงก็อดรู้สึกสลดใจและสงสารไม่ได้“พี่หญิง... ข้าไม่คิดเลยว่าเหตุการณ์จะร้ายแรงเช่นนี้ น้องอี้ฝ่านจะเสียโฉมจริงๆ หรือเจ้าคะ?” หลี่หลิงกระซิบถามพี่สาวด้วยความกังวล“เจ้าก็เห็นควันไฟที่พุ่งขึ้นฟ้าเมื่อวานไม่ใช่หรือหลิงเอ๋อร์” หลี่เยว่ตอบน้ำเสียงสั่นเครือ แสร้งทำเป็นยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาที่หางตา “น้องอี้ฝ่านช่างอาภัพนัก”เมื่อสองพี่น้องสกุลหลี่เดินมาถึงหน้าเรือนพักส่วนตัวของเกาห

คอนที่ 25/1ไม่ยอมรามือ"ใต้เท้า..." อี้ฝ่านเอ่ยเรียกเกาหยางเฟิงที่กำลังเดินกลับมาที่ข้างเตียง "เมื่อครู่...ยามที่คุณหนูใหญ่หลี่ขยับเข้ามาใกล้ข้า จมูกของข้าก็ได้กลิ่นบางอย่างเจ้าค่ะ"เกาหยางเฟิงขมวดคิ้ว "กลิ่นยารึ? หรือกลิ่นเขม่าควันที่ยังตกค้าง?""หามิได้เจ้าค่ะ" อี้ฝ่านส่ายหน้าเบาๆ "เมื่อวานในห้องนั้นข้าเมามายจนสติแทบไม่มี แต่ยามที่ข้ากำลังจะหมดสติเพราะควันไฟ ข้าจำได้ว่ามีกลิ่นหอมของ 'ดอกโบตั๋นผสมอำพันทะเล' โชยมาวูบหนึ่ง เป็นกลิ่นที่ปรุงขึ้นอย่างประณีตและติดทนนานนัก... และเมื่อครู่ กลิ่นนั้นก็มาจากตัวของคุณหนูหลี่เยว่เจ้าค่ะ"เกาหยางเฟิงนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง กลิ่นกายอาจไม่ใช่หลักฐานที่ใช้เอาผิดในศาลได้ทันที แต่มันคือเบาะแสที่ชี้ชัดที่สุดสำหรับเขา "เจ้าแน่ใจนะ?""ข้ามั่นใจเจ้าค่ะ จมูกของข้าเรื่องของกินและกลิ่นหอมไม่เคยพลาด" อี้ฝ่านยืนยันหนักแน่น"เพียงแต่...เรายังไม่มีหลักฐานอื่น" เกาหยางเฟิงกำหมัดแน่น "จะอย่างไรนางก็เป็นหลานสาวของท่านแม่ หากไม่มีหลักฐานมัดตัวที่ดิ้นไม่หลุด ข้าก็ยากจะเอาผิดกับนางได้โดยที่ท่านแม่เห็นชอบด้วย""เช่นนั้น...เราก็ต้องทำตามแผนเดิมต่อสินะเจ้าคะ แสร้งว่าข้าเจ็บ

“ดูท่า...ข้าอาจจะไม่ได้ล้มเหลวในฐานะแม่สื่อเสียทีเดียวนะเจ้าคะใต้เท้า” อี้ฝ่านเอ่ยเสียงใส “เพียงแต่ผิดฝาผิดตัวไปนิดหน่อยเท่านั้นเอง”ฮูหยินเกาและฮูหยินหลิวที่ยืนมองอยู่บนระเบียงไกลๆ ต่างพากันยกยิ้มอย่างพึงพอใจ แผนการเดิมที่จะจับคู่ให้ฟ่านหรงกับหยางเฟิงนั้นถูกพับเก็บไปอย่างถาวร แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความสัมพันธ์ที่มั่นคงและเกิดจากความพึงใจของคนหนุ่มสาวอย่างแท้จริง“ไปเถิด...” เกาหยางเฟิงเอ่ยพลางผุดยิ้มบางๆ “ในเมื่อเจ้าหายดีแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปกินไก่ย่างร้านดังที่เจ้าบ่นอยากกิน ถือเป็นการปลอบขวัญที่ต้องแสร้งกลายเป็นคนบ้าไปสามวัน”“จริงหรือเจ้าคะ! ท่านพูดแล้วห้ามคืนคำนะเจ้าคะใต้เท้า!”อี้ฝ่านรวบชายกระโปรงแล้ววิ่งนำหน้าไปอย่างร่าเริง ทิ้งให้เกาหยางเฟิงมองตามด้วยสายตาเอ็นดู เขารู้ดีว่าชีวิตหลังจากนี้คงจะไม่เงียบสงบเหมือนเก่า แต่การมี ‘หลิวอี้ฝ่าน’ เข้ามาป่วนใจเช่นนี้ ก็นับว่าเป็นวาสนาที่ประเสริฐที่สุดในชีวิตของผู้พิพากษาหน้าตายเช่นเขาแล้วรถม้าคันใหญ่เคลื่อนตัวผ่านย่านตลาดที่คึกคัก เกาหยางเฟิงลงไปซื้อไก่ย่างห่อใบตองร้อนๆ กลิ่นหอมกรุ่นส่งถึงมืออี้ฝ่านที่รออยู่ด้านบน กลิ่นน้ำผึ้งและเครื่องเทศท

ตอนที่ 28บทส่งท้ายหลิวอี้ฝ่านคิดว่าตัวเองนั้นแสนจะโชคดี นางแต่งสามีที่หล่อมีความสามารถและโดดเด่นอีกทั้งยังรักและใส่ใจนางเป็นอย่างมากชีวิตในสกุลสามีนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่ว่าจะเสื้อผ้าอาหารเครื่องประดับเงินทองแม่สามีล้วนมอบให้นางอย่างไม่ตระหนี่ถี่เหนียว อีกทั้งยังชอบที่จะหาของล้ำค่ามาให้นางอยู่เสมอ นางถูกครอบครัวสามีและสามีเลี้ยงดูเป็นอย่างดีราวกับต้องการที่จะขุนให้นางกลายเป็นคนที่สุขสบายที่สุดยามค่ำคืน หากอี้ฝ่านง่วงก็ไม่จำเป็นต้องถ่างตาเฝ้ารอสามี นางสามารถซุกตัวในผ้าห่มนุ่มๆ หลับไปก่อนได้เลย ยามเช้าก็ไม่ต้องรีบลุกมาปรนนิบัติแต่งตัวให้เขา กลับกันเป็นเกาหยางเฟิงต่างหากที่มักกำชับสาวใช้ให้ดูแลนางให้ดีที่สุดอีกทั้งยังมักหาซื้อของอร่อยส่งมาให้นางในระหว่างวันอีกด้วย แม้เขาจะยุ่งแต่ก็ไม่เคยละเลยนางเลยแม้แต่น้อยเรียกได้ว่าสามีของนางนั้นทั้งการงานก็ทำได้อย่างดี หน้าที่สามีก็ทำได้อย่างที่นางแสนจะพอใจนางไม่เคยรู้สึกว่าตนถูกละเลย กลับกันนางรู้สึกว่าตัวนางนั้นละเลยเขาและไม่ได้ทำหน้าที่ฮูหยินที่ดีให้เขาเสีย นางควรจะคอยดูแลเขาให้มากๆ ให้สมกับความรักและความใส่ใจที่เขามีต่อนางหลิวอี้ฝ่านคิด