Semua Bab รัก รุ่ม เร้า: Bab 1 - Bab 10

คนเราปกติแล้วเวลาไม่ถูกชะตากับใคร เขาทำยังไงกันนะ คงจะตีตัวออกห่าง หรือไม่ก็หลีกหนีสุดชีวิต ทำทุกวิธีทางให้ไม่ต้องเจอคนที่ไม่ถูกชะตาอีกหรือไม่ชอบขี้หน้าอีกตัวฉันเองก็อยากทำแบบนั้นเหมือนกัน แต่ติดอยู่ตรงที่ว่า ไอ้คนที่ฉันไม่ชอบขี้หน้าอีกทั้งไม่ถูกชะตาสุดๆดันเป็นพี่ชายเพื่อนสนิทของฉัน จะหนีจะหลบยังไงก็ต้องเจอกันอยู่ดีนี่ยังไม่รวมที่จู่ๆฉันก็พบว่าคนที่ย้ายมาอยู่คอนโดเดียวกันห้องตรงข้ามดันเป็นเขาอีก มีบางครั้งเปิดประตูออกมาเจอกันแล้วโคตรจะอึดอัดเลย ถ้าฉันรวยก็ไม่เสียดายค่าเช่ารายปีที่จ่ายไปแล้ว และก็คงออกไปหาที่อยู่ใหม่ให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยตัวฉันเองก็รู้สึกได้ว่าไม่ใช่แค่ตัวฉันเองที่ไม่ชอบขี้หน้าพี่เป้พี่ชาย ยัยแป้งเพื่อนฉันเพียงฝ่ายเดียว ฝ่ายพี่โป้งเองก็ดูจะไม่ได้ชอบขี้หน้าฉันเช่นกัน เห็นได้ชัดจากที่ชอบมองฉันด้วยสีหน้าแววตาหงุดหงิดไม่พอใจอยู่เสมอ ใบหน้าหล่อๆนั่นยับเหมือนผ้าที่ยัดไว้ในตะกร้าไม่มีผิด"ห้องแกกับห้องพี่เป้อยู่ตรงข้างกันแบบนี้ดีจัง มาหาแกก็แวะหาพี่เป้ได้เลยดีสุดๆ"ยัยแป้งคงเป็นคนเดียวที่ดีใจออกหน้าออกตา ส่วนฉันก็ได้แต่ส่งยิ้มให้นางโดยไม่ได้พูดอะไร แกดีใจยัยแป้ง ส่วนฉัน

บทที่ 2“พี่ขออุ้มเราไปนะ” ร้านเหล้าไม่ไกลจากมหาลัยเท่าไหร่นัก เป็นที่ที่ฉันเลือกที่จะรับงานร้องเพลงตั้งแต่เข้าเรียนปีหนึ่ง พี่เจ้าของร้านเองก็เป็นศิษย์เก่าในมหาลัยเดียวกันกับฉันเอง จะว่าไปฉันก็ร้องเพลงให้ที่ร้านปีนี้ล่วงเข้าปีที่สามแล้ว ฉันมาร้องเพลงที่ร้านอาทิตย์ละสามวันเท่านั้นเพื่อไม่ให้กระทบต่อการเรียนของตัวเองประจวบเหมาะกับที่ร้านเองก็มีนักร้องผู้ชายอีกคนหนึ่งซึ่งก็เป็นเด็กมหาลัยเดียวกันกับฉันเช่นกันร้องอยู่ด้วย พวกเราเลยสลับเปลี่ยนเวรกันได้สะดวก อย่างเช่นวันไหนใครติดงานของคณะหรือมีงานสำคัญของคณะต้องอยู่ดึกก็เปลี่ยนเวรงานกันได้ วันนี้เป็นเวรของฉันที่ต้องไปร้องเพลงที่ร้านในคืนนี้ ดูจากที่ผ่านมาแล้ววันแรกในการเริ่มต้นสัปดาห์อย่างนี้คนที่มาเที่ยวคงไม่เยอะมากเหมือนวันหยุดสุดสัปดาห์ เผลอๆวันนี้เธออาจโชคดีได้นั่งดื่มนิดหน่อยก่อนกลับบ้านกับพวกพี่นักดนตรีที่เล่นด้วยกัน นึกถึงการดื่มก็อดเปรี้ยวปากขึ้นมานิดหน่อยไม่ได้ สักพักแล้วที่เธอห่างหายจากการดื่ม เพราะช่วงเดือนก่อนวิชาเรียนค่อนข้างจริงจัง เพียงแค่ร้องเพลงและตรงกลับห้องก็เหนื่อยพอแล้วจึ

บทที่ 3หน้าอกอันบริสุทธิ์ผุดผ่องของฉันมีมลทินซะแล้วรถยนต์สีดำคันหรู เคลื่อนตัวเข้าไปจอดยังสถานที่จอดรถใต้คอนโด ซึ่งมักจะเป็นที่ประจำของเขาไปแล้ว หลังจากดับเครื่องยนต์ เขาก็หันไปมองสำรวจบริเวณที่นั่งเบาะหน้าข้างคนขับที่ตอนนี้มีเจ้าของร่างเล็กเมาหลับอยู่ดูยัย ตัวเล็กนี่สิ ปกติเวลาอยู่กับเขาชอบทำท่าราวกับแม่เสื้อร้าย ทว่าไม่รู้ทำไมถึงได้ใจกล้าไปเมาอยู่ที่ร้านเหล้าแบบนั้นถึงจะมีแต่คนที่รู้จักกันดีหรือรู้จักกันมานานแล้ว ยังไงลองได้เหล้าเขาปากไปแล้วไม่มีใครไว้ใจได้ทั้งนั้น อีกอย่างไม่รู้ใครเขาสอนในยัยตัวเล็กนี้แต่ตัวแบบนี้ ใส่เดรสสีดำสายเดียวแบบนี้ทั้งๆที่ตัวเองเป็นคนผิวขาวจัดแบบนี้ได้ยังไง ยัยนี่ไม่รู้หรือไงว่าสีดำตัดกับผิวตัวเองได้ดีแค่ไหน แล้วไอ้เสื้อคลุมสีขาวที่บางจนแทบไม่ได้ใส่แบบนี้ยังควรเรียกว่าเสื้อได้อีกเหรอ บางขนาดนี้ก็เหมือนกับไม่ได้ใส่อะไรเลย"หวายถึงคอนโดแล้วนะ เราเดินเองไหวไหม" เป้เอ่ยถามขึ้นหลังจากที่เดินมาเปิดประตูฝั่งที่ร่างบางนั่งอยู่ และก้มลงเขย่าที่ไหล่เล็กเบาๆ"อือ" ร่างบางขยับตัวอย่างรำคาญ ทว่ากลับไม่มีทีท่าว่าดวงตากลมสวยที่มักจะฉายแววซุกซนจะลืมตาขึ้นแม้สักนิด

บทที่ 4รู้เอาไว้ เราเป็นคนที่เริ่มมันเอง ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วห้องเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ทำเอาพวกเขาทั้งสองคนตัวทำตัวไม่ถูก หลังจากที่หวายรีบกุลีกุจอลุกออกมาจากตัวพี่เป้ เธอก็ยืนหันหลังให้พี่เป้ที่ตอนนี้ก็ยังคงนั่งอยู่บนโซฟาเช่นเดิม เธอรู้สึกได้ถึงรสฝาดของเลือดในปาก ที่เกิดจากการที่ปากเธอกับพี่เป้กระแทกประกบกันอย่างแรงเมื่อครู่ และผลของมันคือทำให้ปากเธอแตก "ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ" เป้เป็นคนเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบในห้องคนแรก เขามองแผนหลังเล็กที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่ในตอนนี้ไม่ละสายตาไปไหน "คำว่าขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจของพี่เป้ ดูเหมือนว่าจะพูดออกมาเพื่อแก้ปัญหาได้ง่ายๆเลยนะคะ" เธอพูดขึ้น น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ "เดี๋ยวพี่ก็บอกขอโทษ เดี๋ยวก็บอกว่าเป็นอุบัติเหตุ พี่ไม่ได้ตั้งใจ" "หวาย..." "พี่เป้ขย้ำหน้าอกหวายในรถ พี่เป้บอกเป็นอุบัติเหตุ เมื่อกี้พี่เป้ดึงหวายล้มลงไป จนปากเราประกบกันพี่เป้ก็แค่พูดขอโทษเพื่อให้ทุกอย่างจบ" เธอพูดออกมาพร้อมทั้งหันกลับมามองพี่เป้ "พี่เป้พูดขอโทษเพื่อให้ตัวพี่เป้เองสบาย

บทที่ 6/1หลบ(ไม่พ้น)สามวันมานี้ฉันตั้งใจจะหลบหน้าพี่เป้โดยเฉพาะ และดูเหมือนว่าฉันจะหลบได้ดี เพราะทั้งที่คอนโดหรือที่มหาลัยต่างไม่ได้เจอพี่เป้เลย เหมือนว่าพี่เป้ไม่เคยมีตัวตนเลยด้วยซ้ำทั้งที่ปกติแล้วก็ใช่ว่าฉันกับพี่เป้จะได้เจอกันบ่อยอยู่แล้ว แต่ตลอดทั้งสามวันที่ผ่านมานี้ ฉันกลับรู้สึกว่าตัวเองเริ่มมีบางอย่างที่ผิดปกติไอ้ที่เรียกว่าหลบแต่ในใจก็อยากให้มีความบังเอิญให้ได้เจอกัน ปรากฏขึ้นน่ะ มันคือความขัดแย่งของจิตใต้สำนึกของฉันเองทั้งที่ในความเป็นจริง แม้จะผ่านมาสามวันแล้ว แต่ฉันก็ยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับพี่เป้หรอกไม่รู้ว่าหากได้เจอกันขึ้นมาจริงๆควรทำตัวยังไง เพราะถ้าจะให้ทำเป็นนิ่งเฉยแบบไม่เคยมีอะไรแปลกๆเกิดขึ้นมาก่อนก็คงทำไม่ได้ความรู้สึกในคืนนั้น ใช่ว่าเธอจะลืมได้ง่ายๆซะด้วยพอคิดไปถึงตรงนั้นก็อดที่จะรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าไม่ได้ "หวายเป็นอะไร หรือเปล่าทำไมหน้าแดงแบบนั้น"แป้งที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นว่าอยู่ๆหวายก็มีสีหน้าท่าทางที่ผิดปกติไป อีกทั้งใบหน้าของเพื่อนรักในตอนนี้ก็แดงระเรื่อ เธอกลัวว่าหวายอาจจะกำลังไข้ขึ้น"ไม่เป็นไร แค่ร้อนเฉยๆ" หวา