All Chapters of รัก รุ่ม เร้า: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 7 แขกไม่ได้รับเชิญ รถยนต์คันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดที่ลานจอดรถด้านหลังร้านเหล้า เขาขับเข้าไปจอดที่จอดด้านในสุดที่ค่อนข้างลับตาคน "วันนี้หวายตั้งใจจะหลบหน้าพี่ใช่ไหม" เป้เอ่ยถามขึ้น "ใช่ ค่ะ" "ทำไมล่ะ" เป้หันมาถามร่างบางที่นั่งอยู่ที่นั่งด้านข้างคนขับ "เพราะอะไรพี่เป้ก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจนะคะ" เธอเอ่ยโดยไม่หันไปมองเขาสักนิด "เพราะเรื่องคืนนั้นเหรอ" "......." หวายไม่ได้เอ่ยตอบอะไรไปเธอปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วรถแท้คำตอบ ก็ในเมื่อคนถามรู้อยู่แล้ว ยังจะมาอยากให้เธอพูดตอบอะไรไปอีกกัน "เรื่องคืนนั้น พี่รู้ว่าส่วนหนึ่งมันก็เป็นความผิดของพี่ แต่ก็ตามที่พี่บอกเราไปแล้วในวันนั้นว่าเราจะไม่ได้ยินพี่ขอโทษกับเรื่องแบบนี้อีก" "งั้นก็จบเถอะค่ะ หวายไม่คิดจะจำเรื่องคืนนั้นอยู่แล้ว รบกวนต่อจากนี้ถ้าพี่เป้เจอหวายอีก ช่วยทำเป็นไม่สนใจ อย่ามาคุยด้วยหรือถ้าจะให้ดีก็ช่วยมองข้ามหวายไปเลยก็ได้ค่ะ หวายก็จะทำเหมือนพี่เป้ไม่มีตัวตนเหมือนกัน" เธอร่ายยาวออกมา ระหว่างเรายังไงก็ต้องเจอกัน ฉันเป็นเพื่อนสนิทแป้ง พี่เป้เป็นพี่ชายแป้ง หลบยังไงก็ต้องเจอกันอยู่ดี ทางเดียวที่พอจะทำได้ก็คือทำเ

“กลับกันเถอะ พี่ก็อยากกลับแล้วเหมือนกัน” หวายเอ่ยขึ้น เธอลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินออกไปพร้อมๆกับพี่โค้กและเอ็ม “เดี๋ยวก่อนค่ะ หวานบอกพี่หวายแล้วว่ามีเรื่องจะถาม” หวานเอ่ยเรียกเธอเอาไว้ แถมยังขยับมายืนอยู่ด้านหน้าเพื่อขว้างทางเธอเอาไว้อีกด้วย “อยากถามอะไรพี่ก็ถามมาค่ะ” “พี่กับพี่เป้เป็นอะไรกันคะ” หวานเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง ยัยน้องหวานคงจะอยากได้พี่เป้มากๆ จริงๆด้วยท่าทางและน้ำเสียง ของยัยน้องหวานนี้บอกได้ดีเลยทีเดียว หวายมองเด็กสาวตรงหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างขบขัน “ว่าไงคะ พี่เป็นอะไรกับพี่เป้” “ดูเราอยากรู้มากนะ แต่พี่ไม่อยากบอก” หวายพูดจบก็เดินผ่านหวาน ไป อย่างไม่สนใจ แน่นอนว่ายัยเด็กหวานเมื่อไม่ได้คำตอบที่อยากรู้ย่อมไม่ยอมปล่อย เธอไปง่ายๆ ตอนที่หวายเดินสวนออกมาจึงถูกกระชากแขนเอาไว้ “เป็นบ้าเหรอน้อง อยู่ๆมากระชากคนอื่นเขาแบบนี้”เป็นพี่โค้กที่รีบมา ดึงเธอออกจากหวาน แถมยังต่อว่าหวานให้เธออีก “ก็ถ้าพี่หวายตอบคำถามหวานดีๆ หวานก็ไ

บทที่ 10ไม่อาจปล่อยเธอไปเมื่อคืนหลังจากที่ดูหนังเสร็จ พี่เป้กับเธอก็ไปส่งแป้งกลับบ้าน พอดีกับที่เจอคุณน้าปัทแม่ของยัยแป้งกับพี่เป้ที่กำลังรออยู่พอดี หวายนั้นย่อมไม่อาจไม่สวัสดีทักทายผู้ใหญ่ น้าปัทเมื่อเห็นเธอก็ยิ้มแย้มต้อนรับเป็นอย่างดี อีกทั้งยังชวนให้เธอค้างคืนที่บ้านอีกด้วย ตั้งแต่เป็นเพื่อนกับแป้งมาทุกครั้งที่เธอมาที่บ้านแป้งล้วนได้รับการต้อนรับเลี้ยงดูเป็นอย่างดีราวกับว่าเธอเองก็เป็นลูกสาวคนหนึ่งของน้าปัทด้วยเช่นกัน เมื่อวานไม่ได้นอนค้างก็จริง แต่เช้าวันนี้เธอกลับต้องไปหาน้าปัทกับแป้งที่บ้านอีกครั้งเพราะเมื่อคืนนี้น้าปัทชวนเธอให้มาทำเค้กด้วยกันที่บ้าน วันนี้เดินทีก็เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์อยู่แล้ว บวกกลับที่เธอเองก็วางพอดี และต่อให้อยู่ที่คอนโดก็คงไม่มีอะไรทำนอกจากหาอะไรดูฆ่าเวลาไปวันๆ สู้เธอออกไปหาน้าปัทกับแป้งดีกว่าอย่างน้อยๆก็มีกิจกรรมให้ทำ อีกทั้งได้อยู่กับแป้งด้วย เสื้อยืดสีขาวขนาดพอดีตัวมีลายผีเสื้อสีม่วงเล็กๆพิมพ์ลายอยู่ที่หน้าอกถูกเธอนำมาใส่ เข้ากับกางเกงยีนส์สีซีดตัวเก่งขนาดพอดีตัวได้เป็นอย่างดีผมยาวสีช็อกโกแลตหยิกเล็กน้อย

ปาร์ตี้ของว่างยามบ่ายในวันนี้ของพวกเธอถูกยกเลิกกะทันหัน เพราะคุณน้าปัทมีแขกมาหาที่บ้านพอดี ปาร์ตี้ของว่างจึงมีเพียงเธอและยัยแป้งสองคนเท่านั้น พวกเธอสองคนปาร์ตี้กันง่ายๆที่มุมพักผ่อนในห้องของแป้งนี่เองพอตกเย็นคุณน้าปัทก็ออกไปทานมื้อค่ำกับแขกที่มาหา แถมยังฝากให้เธอกับพี่เป้อยู่กินข้าวเป็นเพื่อนกับแป้งก่อนค่อยกลับเนื่องจากคุณเพื่อนตัวดีของเธอไม่ยอมออกไปทานมื้อเย็นด้วยกันกับท่านยัยแป้งบอกว่าเพราะว่าคุณป้าที่เป็นแขกของคุณแม่ในวันนี้ ชอบถามอะไรมากมายกับเธอ ตอนกลางวันเธอโดนลากไปอยู่พักหนึ่งก็อึดอัดพอแล้ว ไม่ขอไปทนทรมานอีกก่อนจะถึงมื้อเย็นอยู่ๆแป้งก็เกิดอยากกินจิ้มจุ่มขึ้นมาจึงจัดแจงโทรสั่งให้ร้านเอามาส่ง มื้อเย็นที่ป้าจิตเตรียมเอาไว้จึงถูกให้เอาไปแจกจ่ายคนอื่นๆในบ้านทานแทน ส่วนพวกเธอสามคนก็มานั่งล้อมวงปูเสื่อกินจิ้มจุ่มกันที่สวนหลังบ้านกลิ่นหอมของจิ้มจุ่มฟุ้งไปทั้งบ้านแล้วในตอนนี้ แค่ได้กลิ่นก็ชวนน้ำลายไหลขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้“นึกยังไงเรา อยู่ๆก็สั่งจิ้มจุ่มมากิน” เป้ถามน้องสาว“หนูเห็นเพื่อนลงในสตอรี่ เขากินกันดูน่าอร่อยดีค่ะ”“ฉันนึกว่าแก่จะกลัวผมเหม็นซะอีก ปกติฉันชวนไปกินชาบูแกยังไม่

“ข้อเสนอ?” “ก็ที่บอกว่าจะให้พวกเรากินฟรีถึงรุ่นลูกไง ไม่สนหน่อยเหรอครับ” เขาเอ่ยพลางยิ้มกรุ่มกริ่ม สายตาจ้องมองไปที่ร่างบางอย่างซุกซน“หวายว่าพวกเรารีบกินรีบไปกันเถอะค่ะ ใกล้ถึงเวลาแล้วด้วย” เธอเอ่ยเปลี่ยนเรื่อง หลีกเลี่ยงที่สถานนะการอันชวนขวยเขินเธอตั้งหน้าตั้งตากินอีกครั้งโดยไม่สนใจพี่เป้หรือสิ่งอื่นๆรอบข้างอีก ความตั้งใจของเธอในตอนนี้มีแต่อยากรีบกินรีบไปให้เสร็จๆเสียทีและในครั้งหน้าแน่นอนว่าเธอจะไม่ยอมปล่อยให้พี่เป้เป็นคนเลือกร้านอาหารอีกเป็นอันขาด หรือถ้าจะปล่อยให้เขาเลือก เธอก็คงจะต้องสอบถามรายละเอียดต่างๆให้รู้เรื่องชัดเจนเสียก่อน“วันนี้เราไปร้องเพลงไหม”เขาเอ่ยถามฉันเมื่อพวกเรามาจอดรถอยู่ที่ลานจอดรถที่คณะของฉันแล้ว“ไปค่ะ”“เลิกเรียน แล้วไปเลยเหรอ”“ก็ถ้ายัยแป้งไม่ชวนไปไหนก็คงตรงไปเลยค่ะ พอดีที่นั่นมีข้าวให้กินฟรี” เธอตอบพลางหัวเราะ“งั้นถ้าเราว่าง เลิกเรียนแล้วแวะไปกินข้าวกับพี่ก่อนได้ไหมครับ”เขาอยากอยู่กับเธอจึงเอ่ยถามออกไปอย่างมีความหวัง น้องสาวเขาจัดการง่ายอยู่แค่บอกว่าแม่รอกินข้าวเย็นอยู่ก็คงจะรีบกลับบ้านแล้ว ยังไงวันนี้หวายก็ต้องกินข้าวเย็นกับเขาก่อน“งั้นยังไงเดี๋ยว