บทที่ 6/2 หลบ(ไม่พ้น)

"พวกพี่เป็นชายกำยำอาจจะกินเยอะหน่อย พวกน้องๆอย่าตกใจกันนะ ครับ" พี่ไอซ์เอ่ยบอกอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเริ่มลงมือกับข้าวมันไก่ของเขา

ด้านพี่ช้างก็ลงมือทานไปเงียบๆเช่นเดียวกัน เธอกับแป้งก็ลงมือทาน ข้าวมันไก่ของตัวเอง

หวายตักเข้าปากได้คำแรก ก็ต้องแปลกใจที่อยู่ๆที่นั่งด้านขวามือของ เธอซึ่งก็คือที่นั่งหัวโต๊ะก็มือคนๆหนึ่งเข้ามานั่ง เธอเงยหน้าขึ้นมองจึงได้เห็นว่าคนที่มานั่งคือใคร

พี่เป้'

ไหนพี่ช้างบอกว่าอาจารย์เรียกพี่เขาไปไง แล้วไฉนพี่เป้ถึงมาโผล่ที่ร้านเร็วขนาดนี้ได้

"อ้าวไอ้เป้ ทำไมอาจารย์เขาปล่อยมึงมาเร็วจัง" พี่ไอซ์เอ่ยถามแทนคนทั้งโต๊ะ พร้อมกับยื่นข้าวมันไก่จานหนึ่งไปให้พี่เป้

"เมียอาจารย์โทรมาตาม เลยบอกให้กูไปหาพรุ่งนี้แทน"

"อ่อ"

"แล้วพวกแป้งมากินข้าวกับพวกมันได้ไงเนี่ย

“บังเอิญมาเจอกันที่ร้านนี่แหละค่ะ”

ในตอนนี้เหมือนว่าฉันจะเป็นคนเดียว ที่ตั้งหน้าตั้งตาทานข้าวมันไก่ของตัวเองโดยที่นอกจากจานข้าวตรงหน้าฉันก็ไม่ได้หันไปมองอะไรอีก ยิ่งไม่มองไปทางด้านข้างที่มีร่างสูงที่แสนคุ้นเคยนั่งอยู่ จึงได้แต่นั่งตัวแข็งจนกระทั่งจัดการข้าวมันไก่ในจานตัวเองเสร็จ เธอก็รีบเอ่ยขอตัวทันที ไม่คิดจะนั่งอยู่ต่อแม้แต่เสี้ยววินาที

“ขอตัวก่อนนะคะพี่ๆ”

“แป้งเดี๋ยวฉันไปรอที่ร้าน เฉาก๊วยนะ จะได้สั่งเผื่อแกไปด้วยเลย”

เอ่ยจบเธอก็เดินออกจากร้านข้าวมันไก่ทันที ไม่ได้หันกลับไปมองยังโต๊ะอาหารอีก

สามชายหนึ่งหญิงสาวก็ได้แต่มองตามร่างบางในชุดนักศึกษาไปด้วยสีหน้าที่แตกต่างกันออกไป

“น้องหวายเขาเป็นอะไรรึเปล่าน้องแป้ง ดูเขารีบร้อนยังไงไม่รู้” ไอซ์เอ่ยถามออกมา

“น้องเขาอาจจะรับสภาพการกินของมึงไม่ได้มากกว่า” ช้างเอ่ยขึ้นต่อ

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เห็นบ่นๆว่าอยากกินเฉาก๊วย คงกลัวว่าจะหมดเลยรีบไปมากกว่า” แป้งเอ่ยตอบคำถามทุกคนด้วยรอยยิ้ม

ไอซ์กับช้างต่างเชื่อที่แป้งพูด คงมีเพียงแค่เป้เท่านั้นว่ามันไม่ใช่เพราะเหตุผลนั้น

และรู้ดีเป็นอย่างยิ่งอีกด้วยว่าเหตุผลที่แท้จริงก็คือตัวเขาเอง

เห็นทีว่าสามวันที่เขาตั้งใจจะไม่ให้เธอเจอหน้า เผื่อที่จะให้เวลาเธอสักหน่อยดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไรเลย ยิ่งทำให้เธอยิ่งหนีเขามากขึ้นอีกด้วย

เห็นทีคงจะต้องคุยกันให้รู้เรื่องเสียที หมดเวลาปล่อยเด็กเล่นแล้ว

เป้คิดแล้วก็ยิ้มออกมา ก่อนจะเอ่ยเรื่องที่ทำเป็นนึกได้กับน้องสาวตน

“แป้งมีกระเป๋าที่อยากได้ไม่ใช่เหรอ วันนี้พี่ได้ยินแม่พูดว่าจะไปห้าง ทำไมแป้งไม่ไปดูกระเป๋ากับแม่เลยล่ะ”

ข้อความที่ถูกส่งเข้ามาทางแชทในแอพสนทนาสีเขียวซึ่งปรากฏชื่อผู้ ส่งเป็นเพื่อนสนิทของเธอทำให้หวายกดเข้าไปดูข้อความที่ถูกส่งมาทันที

-ฉันติดรถพี่ช้างไปหาคุณแม่ที่ห้างนะ เฉาก๊วยส่วนของฉันฝากแก จัดการด้วย-

เธออ่านข้อความแล้วก็กดตอบไปว่าโอเคตามด้วยส่งสติ๊กเกอร์รูปหัวใจไปให้ ยัยแป้งที่เหมือนรอแชทของเธออยู่ก่อนแล้วจึงส่งรูปสติ๊กเกอร์กอดกันกลับมา เธอเห็นแล้วก็ยิ้มออกมาก่อนจะเก็บมือถือลงในกระเป๋าสะพายสีดำใบเก่ง

ไม่รู้ว่าถ้าเธอขอยกเลิกเฉาก๊วยที่สั่งไปเหลือแก้วเดียวจะยังทันหรือเปล่านะหวายคิด แต่ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยถามคนขาย เฉาก๊วยสองแก้วก็ถูกวางลงที่เคาน์เตอร์ซะก่อน

อ่า ไม่ทันแล้ว

ไม่เป็นไร ฉันกินสองแก้วก็ได้

หลังจากที่จ่ายเงินเสร็จเรียบร้อย หวายก็ถือแก้วเฉาก๊วยออกมาทั้งสองแก้ว เดินมาครู่หนึ่งจึงเข้าเขตมหาลัยไม่ไกลนักมีม้านั่งที่ว่างอยู่หวายจึงนั่งลงที่ม้านั่งตัวนี้ คิดว่าจะนั่งทานเฉาก๊วยของเธอหมดแล้วจึงค่อยไปที่ร้านเหล้าพี่เค

วันนี้เธอเตรียมชุดมาเปลี่ยนจึงไม่ต้องกลับไปที่คอนโดก่อน แต่เดี๋ยวก่อนนะ ไหนถุงชุดเธอล่ะ หายไปไหนแล้ว

เธอว่างแก้วเฉาก๊วยลงที่ม้านั่ง ก่อนจะเริ่มมองหารอบๆตัวรอบๆม้านั่งพลางคิดไปว่าตัวเองไปลืมไว้ที่ไหนนะ

เมื่อนึกย้อนกลับไปก็ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้ถือถุงใส่ชุดเอาไว้ตั้งแต่ก่อนอยู่ที่ร้านเฉาก๊วยแล้ว

นึกออกแล้ว ต้องลืมเอาไว้ที่ร้านข้าวมันไก่แน่เลย ต้องรีบกลับไปเอาแล้ว หวายเตรียมตัวรีบไปเอาถุงใส่เสื้อผ้าของเธอที่น่าจะอยู่ที่ร้านข้าวมันไก่ แต่เสียงข้อความจากแอพสีเขียวก็ดังขึ้นอีกครั้ง เธอจึงหยิบมือถือออกมากดดูข้อความด้วยความเร่งรีบ

-ลืมบอกแกไป แกลืมถุงเสื้อผ้าเอาไว้ ฉันเลยฝากพี่ชายฉันเอาไปให้แกแล้ว-

ข้อความจากแป้งทำเอาเรื่องร้อนใจเมื่อครู่ของเธอหายไป เปลี่ยนเป็นเรื่องกวนใจที่เข้ามาแทน

เมื่อครู่แป้งบอกว่าให้พี่ชายเอาของมาให้เธอ

พี่ชายแป้งก็คือพี่เป้น่ะสิ แปลว่าหลังจากนี้ฉันต้องเผชิญหน้ากับพี่เป้อย่างนั้นเหรอ

“หวาย”

ยังไม่ทันที่เธอจะได้เตรียมตัวเตรียมใจ เสียงเรียกคุ้นหูก็ดังมาจากทางด้านหลังของเธอซะแล้ว

หวายในตอนนี้แข็งทื่อไปทั่วทั้งตัวโดยอัตโนมัติ

“พี่เอาของที่เราลืมไว้มาให้ แล้วก็มีเรื่องอยากจะคุยกับเราด้วย”