Alle Kapitel von รัก รุ่ม เร้า: Kapitel 21 – Kapitel 30

บทที่ 14/1หรือยังไงถ้าจีบไม่ได้ ก็ปล้ำเลยไหม “นึกว่าลืมเพื่อน ลืมฝูงไปหมดแล้วซะอีกครับเพื่อนเป้” “นั่นดิ พักนี้ไม่ค่อยได้รวมตัวกันเลย เรียนเสร็จเพื่อนเป้ก็รีบหายรีบหายๆ เช้าๆยิ่งแล้วใหญ่ปกติยังพอจะมากินข้าวด้วยกันอยู่บ้าง แต่เดี๋ยวนี้จะได้เห็นหน้าก็ต้องอยู่ในคราสแล้วเท่านั้น หาตัวจับอยากอะไรขนาดนี้ครับเพื่อน” “ผมก็มานั่งอยู่นี่แล้วไงครับ เพื่อนๆทั้งสองคน ยังจะไม่พอใจอะไรอีกครับ” “มึงติดหญิงใช่ไหม บอกพวกกูมาเลยไอ้เป้” ไอ้ไอซ์เอ่ยถามเขา พร้อมกับยื่นแก้วเหล้ามาให้เขา เป้รับแก้วเหล้ามาจิบ แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่ยกยิ้มกรุ่มกริ่มออกมาเพียงเท่านั้น “นี่ไง ชัดเลย มึงมีหญิงจริงด้วย” ไอ้เป้ผู้นิ่งเฉย ผู้ซึ่งไม่ค่อยคล่องแวะกับผู้หญิง ยิ่งไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแม้จะถูกสาวๆสวยๆรุมจ้องกันตาเป็นมันขนาดไหน มันก็คอยแต่จะหลบเลี่ยง มีบางที่มันจะมีความสัมพันธ์แบบคืนเดียวจบ แต่ก็ไม่เห็นจะมีใครสักคนที่ทำให้มันออกอาการคลั่งรักให้เห็นขนาดนี้ “กูว่าแล้ว หายแบบนี้ต้องติดหญิงชัวร์” ครั้งนี้เป็นช้างที่เอ่ย

บทที่ 15/1เรียกมันว่า อาการของคนคลั่งรักหวายยังจำได้ดีครั้งแรกที่ริมฝีปากของเธอถูกเขาครอบครองหรือถ้าจะเรียกให้ถูกก็คือถูกบังคับจูบกับเขาในตอนนั้น เวลานั้นเธอทั้งรูปสึกโมโห กลัวและเสียขวัญเป็นอย่างมาก เรียกได้ว่าครั้งนั้นทำเอาเธอรู้สึกกลัวไม่อยากเห็นหน้าเขาไปเลย ซึ่งแน่นอนอยู่แล้วที่เธอจะรู้สึกแบบนั้นก็ในเมื่อมันเป็นจูบที่ถูกบังคับทั้งรุนแรงและไร้ซึ่งความเต็มใจจากเธอครั้งที่สองที่เธอถูกเขาจูบ ครั้งนั้นเขาจุมพิตเธอในขณะที่เธอนั้นไม่รู้ตัวและไม่ทันได้ตั้งตัวใดใด มันเป็นแค่เพียงแค่การที่ริมฝีปากของเขาประกบเขากับริมฝีปากของเธอเท่านั้น ไม่ได้รุนแรงรุกล้ำเหมือนครั้งแรก ในวันนั้นความรู้สึกของเธอก็ยังสับสนวุ่นวายนัก แม้ไม่นึกรังเกียจจูบของเขาทว่ากับไม่สามารถเข้าใจตัวเองได้ทว่าจูบครั้งที่สามในคืนนี้ จูบซึ่งเกิดจากการร้องของอย่างออดอ้อนของเขาและความเต็มใจที่จะมอบให้ของเธอนั้นแตกต่างไป ตั้งแต่ที่เขาโอบประคองใบหน้าของเธอให้ค่อยๆเข้าหา ราวกับกำลังประคองสิ่งที่มีข้าที่สุดอยู่อย่างไรอย่างนั้น มือทั้งสองประคองใบหน้าของเธออย่างเบามือ ก่อนที่เขาจะยื่นหน้าเข้ามากดจูบลงที่หน้าผ

บทที่ 16/1สถานะตอนนี้ระหว่างพวกเรา วันนี้หวายตั้งใจตื่นลงมาหาซื้อเครื่องดื่มแก้เมาค้างให้พี่เป้ตั้งแต่เช้า เธอซื้อพวกวิตามินมาแขวนเอาไว้ที่หน้าห้องให้เขาด้วย ก่อนจะส่งข้อความไปบอกเขาเอาไว้ว่าวันนี้เธอไปมหาลัยแล้ว เผื่อตอนสายๆพี่เป้ตื่นมาจะได้ไม่ต้องรีบร้อน ช่วงสายๆหลังจากที่เธอเรียนจนจบคราสแรกของวันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อเปิดดูโทรศัพท์ก็พบกับข้อความที่ถูกส่งมาจากพี่เป้ วันนี้ความจริงแล้วเขามีคราสบ่ายคราสเดี๋ยวแต่อาจารย์ของเขาก็แจ้งมาว่าวันนี้ยกคราสพี่เป้จึงบอกว่าพอเธอเลิกแล้วเขาจะมารับพาไปทานข้าวเย็น วันนี้เธอจำต้องปฏิเสธคำชวนของพี่เป้ เพราะนัดกับยัยแป้งว่าจะไปเจอเพื่อนเก่าของยัยแป้งเป็นเพื่อน ยัยแป้งนัดกับเพื่อนคนนี้ที่ร้านเค้กใกล้ๆมหาลัย เมื่อถึงเวลานัดพวกเธอก็มาถึงที่ร้านพอดี พวกเธอสั่งเครื่องดื่มและเค้กคนละชุด ก่อนจะพากันไปนั่งที่โต๊ะมุมหนึ่งของร้านที่ตกแต่งสไตล์คาเฟ่ในสวน ดูสวยสบายตาและร่มรื่นเป็นอย่างมาก “เพื่อนฉันบอกว่าใกล้ถึงแล้วละ” “แล้วฉันมาด้วยไม่เป้ไรเหรอ เขาอยากเจอแกคนเดียวนี่” เธอเอ่ยถ

บทที่ 17/1ว่าที่พี่สะใภ้ พวกเธอทั้งสามคนนั่งเงียบกันมาตลอดทาง หลังจากที่พอพี่เป้พูดจบก็คว้าแขนของเธอกับแป้งออกมาจากร้านเค้กทันที “เดี๋ยวพี่แวะไปส่งแป้งกลับบ้านก่อนแล้วค่อยออกมาส่งเราทำงานก็แล้วกัน” พี่เป้เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ “ก็ดีเหมือนกันค่ะ หวายมันจะได้นั่งเล่นที่บ้านเราก่อนด้วย ยังเหลือ เวลาเกือบสองชั่วโมงกว่าแหนะ” ยัยแป้งเสริมขึ้นมันที หวายเองก็เงียบ จำใจต้องเอาตามที่คนทั้งคู่ตัดสินใจ เพราะกว่าจะ ถึงเวลาที่เธอต้องไปร้านก็เกือบสองชั่วกว่าจริงๆ และก็รู้ดีว่าเวลานี้แม่เพื่อน สนิทของเธอคงจะอยากรู้เรื่องที่พี่เป้พูดที่ร้านก่อนออกมาจะแย่แล้ว คิดยังไม่ทันไร ข้อความที่ถูกส่งมาจากแป้งก็เด้งขึ้นมาในทันที คุณเพื่อนแกอย่าได้คิดหนีนะ พวกเรามีเรื่องต้องคุยกันอีกยาว ทันทีที่รถหรูของพี่เป้จอดสนิทยัยแป้งก็เปิดประตูข้างคนขับลงมาลากเธอออกจากเบาะด้านหลังรถในอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกึ่งลากกึ่งจูงเธอตรงไปที่ห้องนอนของตนเองในทันที “เรื่องแกกับพี่ชายฉันนี่มันยังไงกันแน่ เล่ามาให้ละเอียดเลยนะ พ

บทที่ 18/1เข้าใจผิด คิดไปเอง กว่าที่พี่มาร์คจะลากเจ้แอลออกไปจากเธอได้ก็ไม่ง่ายเลย ถ้าไม่ใช่ว่ามีพี่เคกับพี่โค้กเข้ามาช่วยลำพังพี่มาร์คคนเดี๋ยวคงไม่ไหวแน่นอน หวายเดินตามมาส่งเจ้แอลถึงรถของพี่มาร์คซึ่งจอดอยู่ที่หน้าร้าน เธอมองพี่โค้กที่ช่วยพี่มาร์คพาเจ้แอลขึ้นรถจนสำเร็จ “หวายพี่ขอบคุณอีกครั้งนะ คุณด้วยนะครับขอบคุณมาก” “ไม่เป็นไรค่ะ คนกันเองทั้งนั้น” หวายส่งยิ้มไปให้พี่มาร์คและยืนมองจนกระทั่งรถของพี่มาร์คขับออกไป “กลับเลยไหมหวาย เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง” พี่โค้กเอ่ยอาสาขึ้นมาทันทีที่เธอและเขาเหลือกันอยู่สองคนหลังจากที่ส่งพี่แอลกับพี่มาร์คเสร็จ “งั้นก็รบกวนพี่โค้กด้วยนะคะ” เธอเอ่ยตอบพลางส่งยิ้มให้พี่โค้กไป “รบกวนอะไร คนกันเองทั้งนั้น” “เดี๋ยวหวายไปถามเอ็มก่อนนะคะว่าจะกลับกับพวกเราไหม” “เราเข้าไปถามเลย เดียวพี่ไปวนรถมารับ” “โอเค รับทราบค่ะ” หวายวิ่งเข้าไปในร้านอีกครั้ง โค้กเองก็เดินไปเอารถที่จอดทิ้งเอาไว้ที่ข้างร้าน พวกเขาทั้งสองคนไม่มีใครสังเกตเลยว่าบริเวณไม่ไกลจาก