“อาหารง่ายๆนะคะพี่เป้ ไม่รู้จะถูกปากไหม” เธอเอ่ยขึ้น พลางนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขา“แค่เป็นอาหารที่หวายทำ ให้พี่กินอะไรก็ได้ครับ” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงมีความสุข ก่อนจะลงมือทานอาหารตรงหน้าเธอมองร่างสูงที่นั่งอยู่ตรงกันข้าม ที่ยามนี้กำลังทานอาหารฝีมือเธออย่างมีความสุขแล้วก็รู้สึกดีใจ นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เธอทำอาหารให้พี่เป้ทานเองโดยไม่มี ยัยแป้งหรือคนอื่นๆช่วยเหมือนทุกครั้งครั้งก่อนที่ยัยแป้งชวนจัดงานเลี้ยงต้อนรับพี่เป้ย้ายมา ทุกอย่างล้วนแล้วแต่ออกไปซื้อเข้ามาทั้งนั้น“อร่อยมากครับ ขอบคุณที่ทำให้พี่กินนะ” เป้ตอนนี้กลายร้ายเป็นเด็กสามขวบไปแล้ว เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม“ไม่เป็นไรค่ะ ยินดีมากเลยนะคะ” เธอเองก็ส่งยิ้มใจดีกลับไปให้เขาเช่นเดียวกัน หวายรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองกลายเป็นพี่สาวของเด็กชายตัวน้อยไปซะแล้ว“ไข่ไก่ที่เราซื้อมาอยู่ในครัวนะ แล้วก็มีแตงโมที่แม่พี่ฝากมาให้เราด้วยครับ”“แตงโมเหรอคะ ดีจังค่ะหวายกำลังอยากกินอยู่พอดี พี่เป้ทานด้วยกันไหมคะ”“แน่นอนครับ” นาทีนี้เขาย่อมไม่ปฏิเสธอะไรทั้งนั้นอยู่แล้วถ้าจะทำให้ได้อยู่กับเธอนานขึ้นอีกหน่อย จะให้ทำอะไรให้กินอะไรก็ได้หมดทั้งนั้น แม้ว่า
อ่านเพิ่มเติม
