All Chapters of BAD MAFIA รักร้ายของนายมาเฟีย: Chapter 21 - Chapter 30

-คฤหาสน์วัชรกุล-ตอนนี้ฉันกำลังเดินเข้ามาที่บ้านใหญ่ค่ะหลังจากที่ฉันหนีลงจากรถคุณเสือ วันนี้ทั้งวันฉันไปอยู่กับแม่ฉันมาค่ะเพราะไม่รู้จะไปที่ไหนเพื่อนก็ไม่ค่อยมี กันต์ก็ไม่อยู่ไปทำงานที่ต่างประเทศเมื่อเช้าวันนี้เองฉันก็เลยไปนั่งคุยกับแม่ที่หลุมฝั่งศพของท่านไปทำความสะอาดไปเปลี่ยนดอกไม้ให้แล้วฉันก็ต้องแปลกใจที่หลุมของแม่มีช่อดอกไม้ช่อหนึ่งที่ฉันคุ้นเคยวางอยู่ถึงมันจะแห้งเหี่ยวไปแล้วแต่ฉันก็จำมันได้ดีว่ามันเป็นช่อเดียวกันที่ฉันเคยขายให้คุณเจซีไปเมื่อหลายวันก่อนทำไมมันถึงมาวางอยู่ที่หลุมฝั่งศพของแม่ฉันได้เขาเป็นใครกันแน่นะคุณเจซีคนนี้"อ้าว! คุณจินมาหาคุณท่านเหรอคะ"ในขณะที่ฉันเดินคิดอะไรอย่างเหม่อลอยเดินเข้ามาในบ้านใหญ่เสียงป้านวลก็ทักขึ้นมา"ค่ะ จินมาหาแม่ใหญ่กับป๊า"ฉันตอบป้านวลออกไปวันนี้ที่ฉันมาบ้านใหญ่ฉันไม่ได้จะมาฟ้องอะไรพวกท่านหรอกค่ะฉันแค่จะมาค้างที่นี่เท่านั้นเองเพราะฉันไม่อยากกลับเข้าบ้านที่เป็นเรือนหอบ้านที่ฉันต้องอยู่ร่วมกับเขาตอนนี้เพราะฉันไม่รู้ว่าคุณเสืออยู่ในอารมณ์ไหนยิ่งเมื่อเช้าฉันหนีเขาแบบนั้นอีกคงจะสร้างความไม่พอใจให้เขาน่าดูถึงในใจลึกๆฉันจะคิดว่าวันนี้เขาอาจจะไม่กลับม

"ไปเก็บของๆ เธอแล้วออกไปจากบ้านฉันซะออกไปจากวัชรกุลที่นี่ไม่ต้อนรับกาฝากที่ทรยศอย่างเธอ"คำพูดประโยคนี้มันดังก้องอยู่ในใจฉันหลังจากที่เขาพูดกับฉันเมื่อชั่วโมงที่แล้วและตอนนี้เขาก็ขับรถออกจากบ้านไปแล้วด้วย เขาไล่ฉันเขาไม่ต้องการฉันแล้วจริงๆ ฉันพยุงร่างกายที่บอบซ้ำของฉันออกมาจากห้องของเขาเพื่อมาเก็บของที่ห้องนอนเล็กที่ฉันนอนฉันเก็บทุกอย่างที่เป็นของฉันจนหมดแล้วตอนนี้ฉันก็ได้หยิบเอกสารบางอย่างในลิ้นชักออกมามันเป็นเอกสารที่ฉันเตรียมไว้หลังแต่งงานฉันคิดมาตลอดว่าวันหนึ่งฉันคงได้ใช้ ลึกๆ ฉันก็พยายามที่จะทำทุกอย่างเพื่อที่จะไม่ได้ใช้มันแต่แล้ววันนี้ก็มาถึงฉันจรดปากกาเซ็นชื่อของฉันลงในกระดาษแผ่นนั้นพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลรินออกมาก่อนที่จะหยิบกระดาษอีกสองแผ่นขึ้นมาเขียนอะไรลงไปใช้เวลาไม่นานจดหมายสองฉบับของฉันก็เขียนเสร็จ ฉันเดินออกจากห้องของฉันเพื่อไปยังห้องนอนของเขาห้องที่เขาพึ่งทารุณแล้วไล่ฉันออกมา ฉันวางจดหมายหนึ่งฉบับพร้อมเอกสารในซองที่ฉันเซ็นต์ไว้ลงบนโต๊ะก่อนที่จะถอดแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของฉันใส่ลงไปด้วยส่วนอีกฉบับฉันจ่าหน้าซองถึงแม่ใหญ่กับป๊าก๊อกๆ ก๊อกๆฉันยืนเคาะประตูห้องของณีที่นอนอยู

-หนึ่งเดือนผ่านไป-//นาวา Talk//"สภาพก็อย่างที่พวกคุณๆเห็นนี่แหละครับหลังจากที่คุณจินหายไปนายก็เก็บตัวอยู่แต่ห้องของคุณจิน"ผมกับไอ้ริว ไอ้ธิม ไอ้เซอร์เวย์ ยืนฟังไอ้เฉินลูกน้องไอ้เสือพูดพร้อมมองสภาพของไอ้เสือที่แม่งนั่งซึมเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่างห้องอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก"แม่งหนัก!""เออ! หนักโคตรกูไม่รู้จะสงสารหรือสมน้ำหน้ามันดี"เสียงไอ้ริวพูดขึ้นมาก่อนที่จะตามด้วยไอ้เซอร์เวย์"กูเตือนมันหลายครั้งแล้วเรื่องความรู้สึกของมันที่มีต่อน้องจินแต่แม่งไม่ยอมรับเองพอตอนนี้เป็นไงทำเหี้ยกับเขาแถมไล่เขาอีกแล้วตัวเองก็มานั่งจมอมทุกข์อยู่แบบนี้"แล้วก็เป็นไอ้ธิมที่พูดประโยคยืดยาวนี้ออกมาเพราะช่วงหลังๆที่พวกผมสามคนติดลูกติดเมียกันก็จะมีไอ้ธิมนี่แหละครับที่อยู่กับไอ้เสือมากที่สุด"กูว่าถ้าปล่อยไว้แบบนี้แม่งได้เป็นโรคซึมเศร้าตายห่าแน่ๆ""กูก็คิดเหมือนมึงเลยไอ้เวย์"ผมหันไปพูดกับไอ้เซอร์เวย์ที่มันพูดประโยคนี้ออกมาผมก็คิดเหมือนมันครับสภาพไอ้เสือตอนนี้ไม่ต่างกับคนตายทั้งเป็นเลย"แล้วเรื่องน้องจินไปถึงไหนแล้ววะเฉิน""ยังไม่เจอครับคุณริวไม่พบร่องรอยเลยพวกผมแทบจะพลิกแผ่นดินหาแล้วครับยิ่งคุณจินไม่ได้มีญา

[สวัสดีครับ]"กันต์!"[จิน!! นั่นจินใช่ไหม]"ใช่ จินเอง"[จินอยู่ไหน เป็นอะไรรึเปล่า ให้กันต์ไปรับไหม]"เดี๋ยวๆกันต์ จินสบายดีอยู่ในที่ ๆ ปลอดภัยกันต์ไม่ต้องห่วงจินนะ"[ไม่มีใครทำอะไรใช่ไหมแล้ววันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงได้หายไปมีเรื่องอะไรทำไมไม่โทรหา กันต์เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้ามีปัญหาให้โทรหากันต์เป็นคนแรกทำไมหายไปแบบนี้กันต์ใจคอไม่ดีเลยรู้ไหม]"จินขอโทษที่หายไปแบบนี้แต่ตอนนั้นจินเกรงใจเพราะกันต์ไปทำงานต่างประเทศจินเลยไม่ได้โทรหา"[แล้วตอนนี้จินอยู่ที่ไหนกันต์จะไปหาตอนนี้เลย]"ฮ่องกงตอนนี้จินอยู่ฮ่องกง"[ฮ่องกง!! ไปทำอะไร แล้วไปอยู่กับใครที่นั่น]"เรื่องมันยาวอ่ะกันต์ ไว้กลับไทยแล้วจินจะเล่าให้ฟังนะ"[รีบกลับมาเลยกันต์เป็นห่วงมากแล้วก็คิดถึงมากรู้ไหม]"คิดถึงเหมือนกันอีกไม่นานหรอกเดี๋ยวจินก็กลับ กันต์ แต่จินขออะไรอย่างสิ"[ว่ามาเลยตอนนี้ขออะไรกันต์ให้หมดแหละ]"กันต์อย่าบอกใครได้ไหมว่าจินติดต่อมาอย่าบอกใครว่าจินอยู่ที่ไหน"[ใครที่ว่าคือเฮียเสือรึเปล่า]"...."[เงียบแบบนี้แสดงว่าใช่ ไม่ต้องห่วงหรอกจินกันต์ไม่บอกหรอกปล่อยให้แม่งซ้ำใจตายไปเลย]"เขาจะดีใจมากกว่าสิไม่ว่าที่ไม่มีกาฝากอย่

"ไม่!! พี่ไม่หย่าพี่ขอโทษขอโอกาสให้พี่ได้แก้ตัวได้ไหมคะ"ฉันอยากจะหัวเราะดังๆให้กับประโยคนี้ของเขาอยากหัวเราะกับคำที่เขาใช้เรียกแทนตัวเองกับฉัน..พี่งั้นเหรอเขาแทนตัวเองว่าพี่ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนฉันไม่แม้แต่จะมีสิทธิ์เรียกเขาแบบนี้แล้วยิ่งตอนที่เขารวบตัวฉันไปกอดแน่นๆแล้วพูดออกมาด้วยเสียงสั่นๆฉันรู้สึกเหมือนกำลังดูละครฉากหนึ่งอยู่แต่ฉันไม่รู้สึกอินกับละครฉากนี้ของเขาเลยสักนิดฉันได้แต่ยืนนิ่งๆให้เขากอดก่อนที่ฉันจะพูดประโยคหนึ่งกับเขามันเป็นคำพูดที่เคยฟังมาแล้วเพียงแค่ตอนนี้มันเปลี่ยนเป็นฉันที่เป็นคนพูดแล้วเขาก็เป็นคนรับฟังมันแทน"กรุณาอย่าแทนตัวเองว่าพี่กับดิฉันค่ะ...เราไม่สนิทกันขนาดนั้น"ฉันไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกเจ็บเหมือนฉันไหมตอนที่เมื่อก่อนฉันได้ยินเขาพูดใส่ ฉันรู้แค่ว่าหลังจากที่ฉันพูดคำนี้ออกไปแขนที่กอดฉันไว้มันค่อยๆอ่อนแรงลงจนคลายกอดออกจากฉันฉันมองหน้าเขาที่ตอนนี้เขามองมาทางฉันด้วยแววตาที่แดงก่ำในตาเขาวูบไหวเหมือนมีน้ำใสๆคลออยู่ในนั้นแต่ช่างเถอะตอนนี้ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับเขาแล้วเพราะสิ่งที่ฉันต้องการจะพูดฉันได้พูดออกไปหมดแล้ว"ฉันหมดเรื่องที่จะคุยกับคุณแล้วถ้าคุณไม่มีอะไรแล้วฉันขอต