جميع فصول : الفصل -الفصل 30

วันนี้เป็นวันหยุดไม่มีเรียนผมลุกจากที่นอนแล้วเข้าห้องน้ำพร้อมกับอารมณ์ดี"พี่ฟ้าเช้านี้กินอะไรดีเดี๋ยวผมทำให้ วันหยุดอยากกินอะไรบอกมา""ทำเป็นเหรอถ้าเป็นมาม่าไม่เอาแล้วนะ" "เป็นซิครับ ผมดูจากยูทูปมารับรองอร่อยแน่""พี่ทำไว้แล้ว" ผมหันหลังแล้วเดินไปเปิดฝาหม้อที่ถูกปิดไว้"หอมจัง! พี่ฟ้าทำตอนไหนครับ" ผมคิดว่าตัวเองตื่นเช้าแล้วนะ ที่ไหนได้ตื่นทีหลังพี่ฟ้าอีก"ตั้งแต่เช้าแล้ว" พี่ฟ้าจ้องหน้าผมเหมือนผมทำอะไรผิด"ผมแค่ตื่นสายวันเดียวเอง ทำไมมองผมแบบนั้นละครับ" ผมหยิบถ้วยสองใบแล้วเดินไปตักข้าวต้มที่อยู่ในหม้อใส่เครื่องแล้วนำมาวางบนโต๊ะ"โอ้ย ! ร้อน ผมรีบตักข้าวต้มใส่ปากโดยที่ไม่ได้เป่า ก็กลิ่นมันยั่วยวนผมเหลือเกิน"มันร้อนทำไมกินไม่ดู" พี่ฟ้าตำหนิผมแล้วหยิบทิชชู่มาเช็ดปากของผมอย่างนุ่มนวลผมอยากหยุดเวลานี้เหลือเกินไม่อยากให้มันหมุนเลยผมมองหน้าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าแล้วยิ้มหวานให้กับเขา"เมื่อไหร่พี่ฟ้าจะใจอ่อนให้ผมบ้าง" ผมพูดในสิ่งที่อยากรู้เพราะพี่ฟ้าทำแบบนี้เหมือนให้ความหวังผมด้วย ทำเหมือนจะชอบผมแต่ก็ไม่ใช่ผมไม่อยากคิดไปเอง"ใจอ่อนแล้วไงมีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอ""ผมเลิกกับพี่พีแล้วมาคบกัยพี่ฟ้า

พอฉากซึ่งผมก็อินดูไปยิ้มไปเผลอไปพิงไหล่ของพี่ฟ้าแบบไม่รู้ตัว ซึ่งตัวพี่ฟ้าเองก็ไม่ได้ว่าอะไรผมก็พิงต่อจนจบเรื่อง "สายลม ! เขามองไปที่ผมปรากฏว่าหลับไปตอนไหนไม่รู้ เขาค่อยๆเอาหัวของผมมาวางไวที่หมอน ส่วนตัวเขาก็กดรีโมทแล้วนอนลงข้างของผม ดึกดื่นผมตื่นขึ้นมาแล้วมองไปที่คนที่นอนอยู่ด้านข้างกลับเป็นเฟื่องฟ้า ผมค่อยลงจากเตียงแล้วเข้าห้องน้ำเพราะปวดฉี่จากนั้นก็กลับมานอนที่เดิม "พี่ฟ้า! พี่ฟ้าผมเรียกชื่อเขาเบาๆแต่เหมือนเขาจะไม่ได้ยินผมเลยแอบจุ๊บไปที่แก้มพี่ฟ้าไปหนึ่งทีแล้วนอนลงที่เตียงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนตัวของเฟื่องฟ้ารับรู้และรู้สึกที่โดนสายลมเรียกและแอบจุ๊บแก้มแต่ก็ไม่ว่าอะไรได้แต่ยิ้มแล้วหลับไป ตื่นเช้ามาวันนี้เป็นวันหยุดอีกวันทั้งผมและพี่ฟ้านอนกอดกันเและดูเหมือนเราสองคนจะไม่รู้สึกตัวจนนาฬิกาปลุกไปรอบที่สอง พี่ฟ้ารู้สึกตัวก่อนเขารู้สึกเจ็บแขนเหมือนมีอะไรมาทับพอลืมตาขึ้นเป็นผมที่นอนทับเเขนของเขาและกอดเขาไว้แน่ "สายลม ! "ครับ" ผมค่อยๆลืมตารู้สึกเหมือนหน้าผมโดนอะไรเป่าสักอย่าง พี่ฟ้า! หน้าผมใกล้หน้าพี่ฟ้ามากใกล้จนรับรู้ถึงลมหายใจของเขา ผมขยับตัวออกห่างจากเขาและดึงมือท

พอถึงที่หมายผมกับพี่ฟ้าลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในอาคารก่อนอื่นเราต้องซื้อบัตรเข้าก่อนนะไม่งั้นทางเจ้าหน้าที่เขาไม่ให้เข้า พี่ฟ้าเป็นคนออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมดพอซื้อบัตรก็พากันเข้าไปข้างในทางเจ้าหน้าที่บอกว่ามีเวลาให้ดูหนึ่งโมง ข้างในจะเป็นที่นั่งแบบให้นอนดูดาวอารมณ์เหมือนดูดาวบนฟ้าจริง เขาจะเริ่มปิดไฟแล้วจำลองเหมือนกลางคืน มีการไล่ตั้งแต่ระบบสุริยะไปจนถึงจักรวาลและหมู่ดาวต่างๆ พอถึงที่เป็นราศีตรงนี้ผมชอบมากทำให้ฟิวเหมือนดูดาวกับคนรักบรรยากาศในนั้นเขาเปิดแอร์ให้เย็นมาก ผมไม่ได้เอาเสื้อแขนยาวไปด้วยนอนขดตัวในเก้าอี้พี่ฟ้าเห็นแล้วเอามือจับมือผมไว้ ผมชี้ให้พี่ฟ้าดูดาวตรงนั้นตรงนี้แต่กระซิบและยกมือขึ้นไม่สูงนะกลัวคนอื่นว่าให้ ผมใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงอยู่กับพี่ฟ้าที่ท้องฟ้าจำลองตอนที่มีการฉายภาพดาวตกผมยกมือขึ้นที่หน้าอกแล้วกุมมือไว้อธิษฐาน"ขอให้จีบพี่ฟ้าติดทีเหอะ" แล้วผมก็มองขึ้นท้องฟ้า พอจบการเเสดงที่ท้องฟ้าจำลองผมและพี่ฟ้าก็เดินออกจากอาคารตรงนั้นแล้วกำลังจะเดินไปที่รถ"พี่ฟ้ามีไอติมมาขายด้วยผมขอไปซื้อนะ" ผมเดินตรงไปที่รถไอติมแล้วสั่งไอติมหนึ่งถ้วย"เท่าไหร่ครับ" ผมถามคนขายไอติม "ยี่สิบบ

เฟื่องฟ้ากับต้นนัดคุยกันตามประสาเพื่อนที่ร้านเหล้าประจำของพวกเขาแต่ดูเหมือนสีหน้าของทั้งสองเป็นกังวลเล็กน้อย"ฟ้าทำไมมึงหน้าแบบนั้นวะ" ต้นถามเฟื่องฟ้าด้วยความสงสัย"มึงอย่าว่าแต่กูเลยหน้ามึงก็มีความเป็นกังวล" เฟื่องฟ้าตอบกลับต้น"ก็น้องมันเป็นอะไรก็ไม่รู้อยู่ๆก็มาบอกเลิกกูหาว่ากูมีคนอื่นทั้งที่กูไม่เคยมีคนอื่นเลยนะเว้ย" เฟื่องฟ้ามองหน้าต้น"ส่วนสายลมก็ไม่มาหอกูตั้งแต่กูกลับดึกคราวก่อน" ต้นมองหน้าเฟื่องฟ้า"มึงชอบน้องมันรึเปล่า" "ไม่รู้ว่าแต่เวลาที่ไม่ได้เจอมันเหมือนขาดอะไรไปสักอย่างแต่กูรู้สึกดีนะเวลาน้องมันอยู่ใกล้ๆอะ""ฟ้ามึงชอบน้องมันแล้วแหละ" เฟื่องฟ้าไม่อยากเชื่อเลยว่าโดนสายลมตกไปตอนไหนรู้อีกทีก็อยากเจอน้องมากเฟื่องฟ้าหยิบมือถือมองไปที่เบอร์ของสายลมคิดที่จะโทรแต่กลับเปลี่ยนใจไม่โทรแล้วเอามือถือกลับเข้ากระเป๋ากางเกงเหมือนเดิมส่วนต้นดื่มไม่หยุดหมดแก้วแล้วยังเติมต่อเรื่อยๆจนเฟื่องฟ้าห้ามและลากตัวต้นกลับบ้านไปพร้อมกันเฟื่องฟ้าที่มีสติเยอะกว่าต้น เลยขับรถไปส่งที่หอแล้วทิ้งรถไว้ที่ร้านพรุ่งนี้ค่อยมาเอา "เดี๋ยวกูไปส่งเอารถไว้นี่แหละ" เฟื่องฟ้าบอกกับต้น"กูขับไหวกูจะขับไปหาว่าน" ต้นเ

ผมพยายามร้องให้คนช่วยแต่ก็ไม่มีใครได้ยินเพราะเสียงเพลงค่อนข้างดัง "ช่วยด้วย! ว่านช่วยกูด้วย""ไม่มีใครช่วยน้องสายลมได้หรอก" พี่พีพยายามลวมลามผม ปกติผมสู้ได้นะแต่ตอนนี้ผมเมามากควบคุมสติไม่ค่อยได้พี่พีดึงผมจากพื้นแล้วลากผมขึ้นเตียงแล้วแกะกระดุมเสื้อ เขาพยายามซอกไซร์คอผมแต่ผมใช้มือปัดมือออกแต่ไม่สำเร็จ "ว่านช่วยกูด้วย""ว่านสายลมไปไหน" "พี่ฟ้า" ว่านเรียกชื่อพี่ฟ้าเมื่อเห็นเขาโผล่มา "อยู่ในห้องกับพี่พีครับ" พี่ฟ้าเดินไปที่หน้าห้องนั้นประตูถูกถีบออกด้วยเท้าของพี่ฟ้าแล้วพี่พีก็ตกใจหันหลังไปมอง ผมได้ทีวิ่งไปหลบอยู่หลังพี่ฟ้าทันที"สายลมเป็นไงมึง""พี่พีพยายามลวมลามกู" เมื่อพี่ฟ้าได้ยินก็ชกหน้าพี่พีไปหนึ่งทีแล้วลากผมที่เมื่อไม่ค่อยสติออกจากงานวันเกิดโดยมีว่านตามผมมาด้วย"พี่ฟ้าจะสายลมไปไหน" ว่านถามพี่ฟ้า"กลับห้อง" ทำเสียงดุดันและไม่พอใจ"ไม่กลับ ว่านมึงพากูกับที" "ไม่ได้" พี่ฟ้าจับแขนผมไว้แน่"ว่านพากูกลับห้องกูไม่อยากกลับคนที่ให้ความหวังกู" ผมโวยวายจนหมดฤทธิ์ในอ้อมแขนของพี่ฟ้า"พี่จะพาสายลมกลับเอง""ครับ" ว่านพยักหน้าและยอมให้พี่ฟ้าพาผมกลับ"พี่ฟ้าครับ สายลมอะมันชอบพี่มากนะครับ ถ้าพี่ไม